คือแม่เราเป็นคนที่ ขึ้แซะแม้แต่ลูดตัวเอง นินทาแม้กระทั่งคนในครอบครัวหรือคนในบ้าน ไม่ยอมคนเลยแม้แต่คนไม่รู้จัก ( เราเป็นคนที่ไม่ค่อยแคร์คนที่ไม่รู้จักค่ะ ไม่อยากเสียเวลาไปพูดด้วย ) แล้วก็ขี้บ่น ต้องให้ทุกคนทำตามที่ตัวเองบอกค่ะ ชอบบอกเรื่องในบ้านให้คนอื่นรู้ แล้วก็ชอบพูดตัดกำลังใจเราบ่อย ๆ ค่ะ ซื้อของมาเพราะอยากได้เอง แต่พอถึงเวลาทะเลาะกันก็ด่าว่าทำเพื่อเราขนาดนี้เรายังไม่สำนึกบุญคุณ(?)เลย ทั้งที่ตอนเขาซื้อมา เราก็บอกว่าจะดีหรอเพราะบางอย่างเราว่ามันไม่จำเป็นแลเวเราก็ไม่ได้เป็นคนขอด้วยซ้ำ หลาย ๆ เรื่องเราบอกแล้วว่าเราไม่เอา ไม่ต้องซื้อให้ เขาก็ยังจะซื้อ ถึงเวลาก็มาทะเลาะกันแล้งก็บอกว่าเราได้ทุกอย่าง ทั้งที่สิ่งที่เราอยากได้จริง ๆ ก็วันที่สงบสุขสักวัน เราต้องรอทุกอน่างต่อจากพี่ เราขอแค่แว่นตารอมาหลายเดือนแล้วยังไม่ได้เลยค่ะ พี่เราตัดแว่นไปสองแว่นแล้ว555 พอเราทวงก็บอกว่าลืม เราก็โอเค รอได้เพราะมันไม่ใช่ถูก ๆ แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ เราเลิกหวังไปนานแล้วค่ะ วันนึงเป็นวันที่ทุกคนไม่ว่างเลย แต่เป็นวันที่เราต้องไปสอบเข้า เราอยากสอบสนามนี้มากแต่เขากลับบอกว่า งั้นไม่ต้องไปสอบแล้วกัน โห ตอนนั้นเราพูดไม่ออกเลยค่ะ ที่เขาไม่ว่างที่ว่าก็คือไปส่งพี่เราไปเรียนแต่เราไปสอบเข้านะคะ555 เราก็บอกว่าเราอยากสอบจริง ๆ พอเขาจัดการอะไรให้ก็มาพูดว่าแบบต้องแบกหน้าไปขอเขา พูดน้ำเสียงที่ใครฟังก็รู้สึกไม่ดีแล้วยิ่งมาจากคนเป็นแม่ พอเวลาด่าว่าเรา เราไม่ตอบไม่ได้ทำอะไรก็ด่า เราตอบพูดกลับไปก็ด่า เราพยักหน้ารับก็ด่า คือเรางงมากค่ะจะให้ทำอะไร เอะอะ ๆ ก็ยึดโทรศัพท์เราโตแล้วนะคะ เราก็ไม่เข้าใจ เพราะสิ่งที่เขาด่าเรา ไม่มีอะไรเกี่ยวกับโทรศัพท์เลย อันนี้เราเชื่อค่ะว่าผู้ปกครองทุกคนเป็น เราอ่านหนังสืออยู่ในห้องอ่านมาสองสามชั่วโมง อ่านเสร็จเราก็ว่าจะมานอนพัก เขสเปิดเข้ามา ด่าเราว่านอนทั้งวัน พอเราบอกว่าเราอ่านไปแล้วพึ่งจะมานอนพักก็ของขึ้นด่าเรายับ ว่าจะยึดโทรศัพท์บ้างอะไรบ้างทำให้หลายครั้งเราต้องใช้วิธีกรีดแขนตัวเองแทน จนตอนนี้เราต้องใส่แขนยาวไปโรงเรียนทุกวัน ก็ต้องทนไป เราพยายามจะคิดแล้วว่าอืม เขาก็ให้เงินเรา ซื้อข้าวให้เรากิน เราพยายามแล้วจริง ๆ ค่ะ เราไม่ได้ขอมาเกิดด้วยซ้ำ เราคิดนะว่าจบเรื่องทั้งหมดนี้ ตายไปเลยดีไหม หรือเรื่องทั้งหมดมันคงไม่เกิดขึ้นถ้าเราไม่เกิดมาแต่แรก