⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านเบลเยี่ยม: บราโบกับยักษ์ 💖✨⌛




          นานมาแล้ว ในยุคที่ยักษ์มีอยู่มากมายบนโลก มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งชื่อแอนติโกนัส นั่นไม่ใช่ชื่อที่แม่ของเขาตั้งให้ แต่มีคนเล่าให้เขาฟังถึงแม่ทัพชาวกรีกคนหนึ่งชื่อนั้น เขาจึงใช้ชื่อนี้เป็นชื่อของตนเอง เขาเป็นคนหยาบกระด้างและโหดร้าย ปราสาทของเขาตั้งอยู่ริมแม่น้ำเชลดท์ ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของเมืองแอนต์เวิร์ป เรือจำนวนมากแล่นออกจากฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ลงมาตามแม่น้ำสายนี้ พวกเขาบรรทุกไม้ ปอ เหล็ก ชีส ปลา ขนมปัง ผ้าลินิน และสินค้าอื่นๆ ที่ผลิตในท้องถิ่น การค้าขายนี้ทำให้พ่อค้าหลายคนร่ำรวย และลูกๆ ของพวกเขาก็มีของเล่นมากมายให้เล่น แม่น้ำนั้นกว้างใหญ่ ลึก และงดงามมาก กัปตันเรือชอบแล่นเรือในแม่น้ำสายนี้ เพราะไม่มีอันตรายจากโขดหิน และภูมิประเทศที่แม่น้ำไหลผ่านก็สวยงามมาก

          ดังนั้นทุกวัน เราจึงเห็นเรือใบสีขาวนับร้อยลำแล่นออกสู่ทะเล หรือเข้ามาจากมหาสมุทร เด็กชายและเด็กหญิงลงมายืนที่ริมฝั่งแม่น้ำในรองเท้าไม้ เพื่อชมเรือที่แล่นไปมา เรือที่เข้ามานำน้ำตาล ไวน์ ส้ม มะนาว มะกอก และของกินดีๆ อื่นๆ มาด้วย รวมถึงขนสัตว์สำหรับทำเสื้อผ้าให้อบอุ่น บ่อยครั้งที่ช่างฝีมือจากประเทศที่สวยงามทางใต้มาเล่าถึงเมืองที่ร่ำรวยเหล่านั้น และช่วยสร้างบ้านใหม่ที่สวยงาม โบสถ์อันงดงาม และศาลาว่าการเมือง ดังนั้นชาวเบลเยียมทุกคนจึงมีความสุข

          แต่แล้ววันหนึ่ง ยักษ์ชั่วร้ายตนหนึ่งก็เข้ามาในประเทศเพื่อหยุดเรือและบังคับให้พวกพ่อค้าจ่ายเงินให้เขา เขาสร้างปราสาทที่แข็งแกร่งบนฝั่งแม่น้ำ ปราสาทมีสี่ด้านและกำแพงสูง และลึกลงไปในพื้นดินมีคุกใต้ดินที่มืดและชื้นแฉะ ใครๆ ก็ต้องจุดเทียนเพื่อหาทางไปยังสถานที่น่าสยดสยองเหล่านั้น

          ทั้งหมดนี้เพื่ออะไรกัน? ผู้คนต่างสงสัย แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้รู้คำตอบ ยักษ์ตนนั้นถือกระบองขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้โอ๊ก เดินย่างก้าวผ่านเมือง เขาตะโกนเรียกให้ผู้คนทั้งหมดมารวมตัวกันที่ลานจัตุรัสโล่งกว้าง
          “นับจากวันนี้เป็นต้นไป” เขาคำราม “เรือทุกลำ ไม่ว่าจะแล่นขึ้นหรือลงแม่น้ำ จะไม่สามารถผ่านที่นี่ได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า กัปตันทุกคนต้องจ่ายค่าธรรมเนียมให้ข้า ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือสินค้า ผู้ใดที่ปฏิเสธ จะถูกตัดมือทั้งสองข้างแล้วโยนลงแม่น้ำ”
          “จงฟังให้ดีและจงเชื่อฟัง ผู้ใดที่ถูกจับได้ว่าช่วยเรือแล่นผ่านโดยไม่จ่ายค่าผ่านทาง ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ผู้นั้นจะถูกตัดนิ้วหัวแม่มือและถูกขังในคุกมืดเป็นเวลาหนึ่งเดือน เราขอย้ำอีกครั้งว่า จงเชื่อฟัง!”
          จากนั้นยักษ์ก็เหวี่ยงและหมุนกระบองขึ้นไปในอากาศ แล้วฟาดลงบนรถเข็นของชาวบ้านผู้ยากไร้คนหนึ่งจนแตกเป็นเสี่ยงๆ การกระทำนี้ทำเพื่อแสดงให้เห็นถึงพละกำลังของตน

          ดังนั้นทุกวัน เมื่อเรือแล่นเข้ามาใกล้ สมุนในปราสาทของยักษ์ก็จะเรียกพวกเขาและบังคับให้จ่ายค่าธรรมเนียมจำนวนมาก ไม่ว่ายากจนหรือร่ำรวย พวกเขาก็ต้องมอบเงินให้ หากกัปตันคนใดปฏิเสธ เขาจะถูกนำตัวขึ้นฝั่งพร้อมกับถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าแท่นและวางมือข้างหนึ่งทับอีกข้างหนึ่ง จากนั้นยักษ์ก็จะเหวี่ยงขวานตัดมือทั้งสองข้างแล้วโยนทิ้งลงไปในแม่น้ำ หากกัปตันเรือลังเลเพราะไม่มีเงิน เขาจะถูกจับขังอยู่ในคุกใต้ดินจนกว่าเพื่อนของเขาจะมาจ่ายค่าไถ่ให้

          ไม่นานนัก เมืองนี้ก็เสียชื่อเสียงเพราะเหตุการณ์นี้ กัปตันเรือจากฝรั่งเศสยังคงเข้ามาจอดเรืออยู่บ้าง ส่วนลูกเรือจากสเปนนั้นหายไปเลย พ่อค้าพบว่าการค้าของตนซบเซาลง และพวกเขาก็ยากจนลงทุกวัน ดังนั้นบางคนจึงแอบออกจากเมืองและพยายามให้เรือแล่นออกไปในเวลากลางคืน โดยแล่นผ่านปราสาทของยักษ์อย่างเงียบๆ
          แต่ผู้เฝ้าระวังของยักษ์บนหอคอยนั้นตื่นตัวจ้องอยู่ราวกับนกฮูกและโลภเหมือนเหยี่ยว พวกเขาจู่โจมเรือและจับตัวกัปตันเรือ ตัดมือของเขาแล้วโยนทิ้งลงแม่น้ำ ส่วนคนอื่นที่อยู่บนเรือนั้นถูกจับโยนลงไปในคุกใต้ดินและถูกตัดนิ้วโป้งออก

          ดังนั้นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองจึงถูกทำลายลง เพราะพ่อค้าต่างชาติกลัวที่จะส่งเรือเข้าไปในดินแดนของยักษ์ ชื่อเสียงของเมืองยิ่งแย่ลงไปอีก ชาวเยอรมันตั้งฉายาให้ว่า Hand Werpen หรือ Hand Throwing (การขว้างมือ) ส่วนชาวดัตช์เรียกว่า Antwerp (แอนต์เวิร์ป) ซึ่งมีความหมายเดียวกัน

          ดยุคแห่งบราบันต์ หรือเจ้าผู้ครองแผ่นดิน ได้เดินทางมายังป้อมปราการของยักษ์และบอกให้เขาหยุดการกระทำนั้นเสีย ดยุคทำท่ากำหมัดขู่จมูกใหญ่โตของยักษ์ ทั้งยังขู่ว่าจะโจมตีและเผาปราสาทของเขา แต่แอนติโกนัสเพียงแค่ดีดนิ้วและยิ้มหัวเราะเยาะเย้ยเขา แล้วยักษ์ก็สร้างปราสาทให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และยังคงเรียกเก็บค่าผ่านทางเรือที่เข้ามาเรื่อยๆ ต่อไป โดยจับลูกเรือบางส่วนไปขังคุกใต้ดินและตัดมือของกัปตันเรือที่ฝ่าฝืน จนกระทั่งปลาในแม่น้ำอ้วนพีขึ้น

          ยังมีชายหนุ่มผู้กล้าหาญคนหนึ่งชื่อบราโบ อาศัยอยู่ในแคว้นบราบันต์ เขาภาคภูมิใจในประเทศของตนและธงชาติสีเหลือง ดำ และแดง และจงรักภักดีต่อผู้ครองแผ่นดิน เขาศึกษาแผนผังปราสาทของยักษ์อย่างละเอียดถี่ถ้วนและเห็นหน้าต่างบานหนึ่ง ซึ่งเขาสามารถปีนขึ้นไปเข้าในห้องของยักษ์ได้

          เมื่อไปพบท่านดยุค บราโบก็ให้คำมั่นสัญญาว่าหากทหารของเจ้านายบุกโจมตีประตูปราสาทของยักษ์ เขาจะเป็นผู้ตามหาและต่อสู้กับยักษ์ร้ายนั้นเอง ในขณะที่พวกทหารกำลังพังประตูเพื่อเบนความสนใจ เขาจะปีนกำแพงขึ้นไปยังห้องของยักษ์เลย
          “เขาเป็นแค่คนพาลและคนโอ้อวด” บราโบกล่าว “และเราควรเรียกเขาแบบนั้นแทนที่จะเรียกว่าแอนติโกนัส”
          ดยุคทรงเห็นด้วยกับแผนการที่บราโบนำเสนอ

          ในคืนที่มืดมิด ทหารองครักษ์ฝีมือดีที่สุดของพระองค์หนึ่งพันนายถูกนำตัวเดินขบวนพร้อมธง แต่ไม่มีกลองหรือแตร หรือสิ่งใดก็ตามที่อาจส่งเสียงดังและปลุกยามให้ตื่น
          เมื่อมาถึงป่าที่มีต้นไม้ใหญ่มากมายใกล้ปราสาท พวกเขารอจนกระทั่งหลังเที่ยงคืน สุนัขทุกตัวในเมืองและชนบทในรัศมีห้าไมล์ถูกจับและนำไปไว้ในโรงนา เพื่อไม่ให้เห่าและปลุกยักษ์ให้ตื่น พวกมันได้รับอาหารอย่างเหลือเฟือ จนหลับไปอย่างรวดเร็วและเงียบสงบอย่างสมบูรณ์

          เมื่อได้รับสัญญาณ ชายหลายร้อยคนถือเสากระโดงเรือหรือท่อนไม้ เดินขบวนไปยังประตู พวกเขาทุบตีและทำลายไม้ที่ยึดด้วยเหล็กจนพังยับเยิน แล้วบุกเข้าไปข้างใน หลังจากเอาชนะสมุนยักษ์พวกยามรักษาการได้แล้ว พวกเขาก็จุดเทียนไข และปลดล็อกคุกใต้ดิน ลงไปปล่อยตัวเชลยที่อดอยากครึ่งหนึ่งออกมา บางคนซีดเซียว ผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้ แทบจะยืนไม่ไหว
          ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ประตูยุ้งฉางที่ขังสุนัขไว้ก็ถูกเปิดออก ฝูงสัตว์ตั้งแต่ลูกสุนัขไปจนถึงสุนัขล่าเนื้อต่างก็วิ่งออกมาพร้อมกัน ส่งเสียงเห่าหอนและร้องโหยหวนราวกับว่าพวกมันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและอยากมาดูเหตุการณ์นี้

          แต่ยักษ์อยู่ที่ไหน? ไม่มีนายทหารคนไหนหาเขาเจอ ไม่มีนักโทษหรือยามรักษาการคนไหนบอกได้ว่ายักษ์ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
          แต่บราโบรู้ว่าแอนติโกนัสร่างยักษ์นั้นไม่ได้กล้าหาญเลย แต่เป็นเพียงคนพาลและขี้ขลาดเท่านั้น ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่รู้สึกกลัว เพื่อนร่วมรบของเขาบางคนช่วยเขาตั้งบันไดสูงพิงกำแพง จากนั้น ขณะที่สมุนยักษ์และยามข้างในออกไปป้องกันประตู บราโบก็ปีนเข้าไปในปราสาทผ่านช่องในกำแพงหนา ช่องนี้ถูกเจาะไว้เหมือนหน้าต่างสำหรับพลธนู และมักจะมีพวกยามประจำอยู่

          เมื่อปีนขึ้นมาสำเร็จ บราโบถือดาบอยู่ในมือและตรงไปยังห้องของยักษ์ ยักษ์จ้องมองชายหนุ่มอย่างดุร้าย คว้ากระบองของเขาและฟาดลงมาอย่างแรงจนทะลุพื้นไม้ แต่บราโบหลบได้และในพริบตาเดียวก็ฟันดาบตัดหัวยักษ์ขาด แล้วโยนออกไปนอกหน้าต่าง มันยังไม่ทันถึงพื้นดี สุนัขก็มาถึง หนึ่งในตัวที่ตัวใหญ่ที่สุดวิ่งหนีไปพร้อมกับของรางวัล และหัวโตๆ ขนดกๆ ของเจ้าตัวเกเรนั่นก็ไม่เคยถูกพบอีกเลย
          แต่ว่ามือมหึมาของยักษ์! อ่า มือเหล่านั้นถูกตัดออกโดยบราโบ ผู้ซึ่งยืนอยู่บนยอดหอคอยที่สูงที่สุด ขณะที่ทุกคนด้านล่างมองขึ้นไปและส่งเสียงเชียร์ บราโบวางมือใหญ่ข้างหนึ่งทับอีกข้างหนึ่ง เหมือนที่ยักษ์เคยทำเมื่อตัดมือของเหล่ากัปตันเรือ เขาตัดมือขวาออกก่อน แล้วจึงตัดมือซ้ายออก แล้วค่อยโยนลงไปในแม่น้ำทีละข้าง

          ภาพที่สวยงามปรากฏขึ้นในตอนนี้ เผยให้เห็นว่าผู้คนรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นและภาคภูมิใจในความกล้าหาญของบราโบ ในชั่วพริบตา บ้านทุกหลังในแอนต์เวิร์ปก็จุดเทียนขึ้น แล้วเมืองก็สว่างไสว กลุ่มหญิงสาวออกมาจากประตูเมือง พวกเธอสวมชุดสีขาว แต่ผู้นำของพวกเธอสวมชุดสีเหลือง แดง และดำ ซึ่งเป็นสีของธงบราบันต์ พวกเธอร้องเพลงสรรเสริญบราโบวีรบุรุษของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน

          “บัดนี้เราควรเลิกใช้คำที่สร้างความอัปยศให้กับเมืองนี้เสียเถอะ นั่นคือคำว่า ‘การขว้างมือ’ และตั้งชื่อใหม่ให้มัน” หนึ่งในผู้นำของเมือง
แอนต์เวิร์ป กล่าว
          “ไม่” ผู้ปกครองสูงสุดกล่าว “เราควรคงชื่อเดิมไว้ และยิ่งกว่านั้น เราขอเชิญชวนเรือที่รักสันติทุกลำให้กลับมาที่ท่าเรือของเมืองนี้อีกครั้ง เหมือนเช่นในอดีต แล้วก็ให้ตราประจำเมืองแอนต์เวิร์ปเป็นรูปมือสีแดงสองข้างอยู่เหนือปราสาท”
          “เห็นด้วย!” ประชาชนจำนวนมากต่างร้องตะโกนเสียงดัง ดยุกแห่งบราบันต์ทรงอนุมัติและมอบสิทธิพิเศษใหม่ให้แก่เมือง เนื่องด้วยความกล้าหาญของบราโบ ดังนั้น ทุกคนตั้งแต่ระดับต่ำจนถึงระดับสูงต่างยินดีให้เกียรติวีรบุรุษของพวกเขา ผู้ซึ่งได้รับรางวัลอย่างมากมาย

          กาลต่อมาหลังจากนั้น เรือหลายพันลำจากหลายประเทศได้มาขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือ หรือแล่นผ่านไปมาอย่างสงบสุข แอนต์เวิร์ปกลายเป็นท่าเรือที่เหนือกว่าท่าเรืออื่นๆ และกลับมามั่งคั่งอีกครั้ง ผู้คนรักเมืองบ้านเกิดของตนมากจนมีสุภาษิตกล่าวว่า “โลกทั้งใบเปรียบเสมือนแหวน และแอนต์เวิร์ปคือไข่มุกที่ประดับอยู่บนแหวนนั้น”

          จนถึงทุกวันนี้ ในจัตุรัสใหญ่ ยังคงมีอนุสาวรีย์ทองสัมฤทธิ์อันงดงามของบราโบผู้กล้าหาญตั้งตระหง่านอยู่ ร่างไร้หัวไร้มือของยักษ์แอนติโกนัสแผ่กว้างออกไป โดยมีปราสาทแอนต์เวิร์ปตั้งอยู่บนร่างของเขา เหนือสิ่งอื่นใด บนสุดคือรูปปั้นของบราโบที่ยืนอยู่กลางอากาศ เขากำมือข้างหนึ่งของแอนติโกนัสไว้ ซึ่งเขากำลังจะโยนมันลงไปในแม่น้ำเชลดท์

          ไม่มีชนชาติใดให้เกียรติความกล้าหาญมากไปกว่าชาวเบลเยียม พวกเขาเองในปัจจุบันและในอดีตก็ยังคงเป็นหนึ่งในชนชาติที่กล้าหาญที่สุด


ขอขอบคุณแหล่งที่มาข้อมูล: fairytalez
.
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่