ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่ายังไงดี แต่ผมอยากระบายเรื่องราวที่เก็บเอาไว้มานาน ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสารหรือเข้าข้างผมทุกเรื่อง แค่อยากมีใครสักคนรับฟังโดยไม่ตัดสิน
ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เคยดีพอในสายตาครอบครัวเลย ไม่ว่าจะทำอะไร บางครั้งผมก็รู้สึกเหมือนสิ่งที่ผมพยายามทำไม่มีใครมองเห็น มีแต่สิ่งที่ผมทำผิดหรือทำไม่ถูกใจเท่านั้นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูด
ที่ผ่านมา ผมต้องรับมือกับทั้งเรื่องเรียน งานที่โรงเรียน และความคาดหวังต่าง ๆ ผมเรียนอยู่ชั้น ม.5 ซึ่งมีงานและความรับผิดชอบค่อนข้างเยอะ บางครั้งผมก็จัดการทุกอย่างไม่ทัน ไม่ใช่เพราะผมไม่อยากทำ แต่เพราะผมเองก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน
ผมยังต้องพยายามดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย และจัดการชีวิตประจำวันให้ดีขึ้น แต่บางครั้งสิ่งเหล่านี้กลับไม่ได้ทำให้คนในบ้านเห็นว่าผมกำลังพยายามอยู่
เรื่องในครอบครัวก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเหนื่อยใจ ผมรู้สึกว่าตัวเองถูกตำหนิและถูกวิจารณ์มานาน จนบางครั้งไม่กล้าแสดงความรู้สึกของตัวเอง แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ ที่อยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็ยังกลายเป็นเรื่องที่ทำให้เกิดปัญหา
วันนี้ผมป่วยและยังมีไข้ แต่กลับถูกพ่อดุอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง การนอนดึก และการเล่นเกม ทั้งทีผมก็พยายามดูเเลตัวเองให้ดี นอนไม่ดึก ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ผมยอบรับเรื่องเล่นเกมว่าผมชอบเล่นเกมมากเเต่ไม่ใช้ทุกเวลาเเบบที่เล่นจนอดหลับอดนอน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องงานถ่ายรูปที่ผมยังไม่ได้ทำ เพราะช่วงนี้งานโรงเรียนค่อนข้างเยอะ พ่อมาทวงงานและสุดท้ายก็เอาคอมพิวเตอร์ไป บอกว่าจะทำเอง
สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับผมมันทำให้เสียใจมาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีโอกาสอธิบายอะไรเลย และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ยังถูกมองว่าไม่รับผิดชอบ
ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นคนดีหรือไม่เคยทำผิด ผมยอมรับว่าผมมีข้อบกพร่อง มีบางวันที่ขี้เกียจ มีบางวันที่จัดการเวลาไม่ดี และมีงานที่ยังทำไม่เสร็จ แต่ผมก็อยากให้คนในครอบครัวเข้าใจว่าผมกำลังพยายามอยู่เหมือนกัน
บางครั้งผมไม่ได้ต้องการคำสอน ไม่ได้ต้องการให้ใครมาบอกว่าผมผิดตรงไหนอีก ผมแค่อยากได้กำลังใจบ้าง อยากมีใครถามว่าผมเหนื่อยไหม ไหวหรือเปล่า
ผมรู้สึกเหมือนต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว จนบางครั้งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า ไม่เคยทำอะไรให้ใครภูมิใจ และเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมเกิดมาเพื่ออะไร
ช่วงหนึ่งความรู้สึกมันหนักจนผมมีความคิดไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ซึ่งมันทำให้ผมกลัวความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน
ผมไม่ได้ต้องการหนีความรับผิดชอบ ผมแค่อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องรู้สึกผิดกับทุกอย่าง อยากมีพื้นที่ส่วนตัว อยากได้รับความเข้าใจ และอยากเป็นตัวเองโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตำหนิอีกเมื่อไหร่
ผมยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่กำลังเติบโต ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตตัวเองจะเป็นอย่างไร ผมก็แค่อยากมีครอบครัวที่เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ผมได้พักบ้าง
ผมอยากถามทุกคนว่า ถ้าคุณต้องอยู่ในสถานการณ์ที่พยายามแค่ไหนก็เหมือนไม่เคยดีพอในสายตาคนในครอบครัว คุณจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไร?
ผมเหนื่อยจริง ๆ ครับ และผมแค่อยากมีใครสักคนรับฟังผมบ้าง
ผมเหนื่อยกับการพยายามเป็นคนที่ดีพอในสายตาครอบครัว จนบางครั้งผมไม่รู้ว่าตัวเองมีคุณค่าอะไรบ้าง
ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่เคยดีพอในสายตาครอบครัวเลย ไม่ว่าจะทำอะไร บางครั้งผมก็รู้สึกเหมือนสิ่งที่ผมพยายามทำไม่มีใครมองเห็น มีแต่สิ่งที่ผมทำผิดหรือทำไม่ถูกใจเท่านั้นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูด
ที่ผ่านมา ผมต้องรับมือกับทั้งเรื่องเรียน งานที่โรงเรียน และความคาดหวังต่าง ๆ ผมเรียนอยู่ชั้น ม.5 ซึ่งมีงานและความรับผิดชอบค่อนข้างเยอะ บางครั้งผมก็จัดการทุกอย่างไม่ทัน ไม่ใช่เพราะผมไม่อยากทำ แต่เพราะผมเองก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน
ผมยังต้องพยายามดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย และจัดการชีวิตประจำวันให้ดีขึ้น แต่บางครั้งสิ่งเหล่านี้กลับไม่ได้ทำให้คนในบ้านเห็นว่าผมกำลังพยายามอยู่
เรื่องในครอบครัวก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเหนื่อยใจ ผมรู้สึกว่าตัวเองถูกตำหนิและถูกวิจารณ์มานาน จนบางครั้งไม่กล้าแสดงความรู้สึกของตัวเอง แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ ที่อยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็ยังกลายเป็นเรื่องที่ทำให้เกิดปัญหา
วันนี้ผมป่วยและยังมีไข้ แต่กลับถูกพ่อดุอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง การนอนดึก และการเล่นเกม ทั้งทีผมก็พยายามดูเเลตัวเองให้ดี นอนไม่ดึก ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ผมยอบรับเรื่องเล่นเกมว่าผมชอบเล่นเกมมากเเต่ไม่ใช้ทุกเวลาเเบบที่เล่นจนอดหลับอดนอน
นอกจากนี้ยังมีเรื่องงานถ่ายรูปที่ผมยังไม่ได้ทำ เพราะช่วงนี้งานโรงเรียนค่อนข้างเยอะ พ่อมาทวงงานและสุดท้ายก็เอาคอมพิวเตอร์ไป บอกว่าจะทำเอง
สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับผมมันทำให้เสียใจมาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีโอกาสอธิบายอะไรเลย และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ยังถูกมองว่าไม่รับผิดชอบ
ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นคนดีหรือไม่เคยทำผิด ผมยอมรับว่าผมมีข้อบกพร่อง มีบางวันที่ขี้เกียจ มีบางวันที่จัดการเวลาไม่ดี และมีงานที่ยังทำไม่เสร็จ แต่ผมก็อยากให้คนในครอบครัวเข้าใจว่าผมกำลังพยายามอยู่เหมือนกัน
บางครั้งผมไม่ได้ต้องการคำสอน ไม่ได้ต้องการให้ใครมาบอกว่าผมผิดตรงไหนอีก ผมแค่อยากได้กำลังใจบ้าง อยากมีใครถามว่าผมเหนื่อยไหม ไหวหรือเปล่า
ผมรู้สึกเหมือนต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว จนบางครั้งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า ไม่เคยทำอะไรให้ใครภูมิใจ และเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมเกิดมาเพื่ออะไร
ช่วงหนึ่งความรู้สึกมันหนักจนผมมีความคิดไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ซึ่งมันทำให้ผมกลัวความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน
ผมไม่ได้ต้องการหนีความรับผิดชอบ ผมแค่อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องรู้สึกผิดกับทุกอย่าง อยากมีพื้นที่ส่วนตัว อยากได้รับความเข้าใจ และอยากเป็นตัวเองโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตำหนิอีกเมื่อไหร่
ผมยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่กำลังเติบโต ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตตัวเองจะเป็นอย่างไร ผมก็แค่อยากมีครอบครัวที่เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ผมได้พักบ้าง
ผมอยากถามทุกคนว่า ถ้าคุณต้องอยู่ในสถานการณ์ที่พยายามแค่ไหนก็เหมือนไม่เคยดีพอในสายตาคนในครอบครัว คุณจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไร?
ผมเหนื่อยจริง ๆ ครับ และผมแค่อยากมีใครสักคนรับฟังผมบ้าง