ผมเลิกกับเเฟนมาครบ1ปีได้เเล้ว เเต่มันไม่มีคำไหนเลยที่พูดกันออกมาว่า เลิกกันเถอะ  เรื่องมันเกิดมาจากเขาจะบินไปฝึกงานที่ต่างประเทศ3เดือน ก่อนหน้านั้นเราทะเลาะกันมาตลอด เขาก็คอยพูดคำเดิมๆซ้ำๆตอนทะเลาะกันตลอดมา เลิกกันมั้ย ทุกครั้งผมก็จะเงียบจะไม่โต้กลับเพราะถ้ายิ่งโต้กลับมันก็จะไม่จบไม่สิ้นกันซักที เเต่เขาไม่ได้คิดเเบบที่ผมคิดอะสิ่ เขาคิดว่าผมไม่สนใจเขาผมยอมรับว่าตอนคบกันเเรกๆติดเพื่อนมากเเล้วผมก็พยายามปรับตัวเองซึ้งผมก็ทำได้เลิกทุกอย่างตั้งใจทำงานกลับบ้านตรงเวลาเลิกออกไปหาเพื่อนตัดขาดจากเพื่อนไปเลยอยู่เเต่กับเขา ผมเป็นคนที่อ่อนไหวต่อความรู้สึกมากเเล้วเขาเป็นคนที่พูดอะไรชอบไม่คิดก่อนพูดออกมาตลอดเเบบขวานผ่าซากด่าเเรงเวลาทะเลาะกันชอบพูดดูถูกผมต่างๆนาๆพูดกับผเหมือนไม่ใช่เเฟนอ่ะเเล้วมันทำให้ผมเสียใจมากที่เขาพูดเเบบนั้นกับผม ผมคิดมาตลอดว่าผมทำอะไรให้ทำไมต้องพูดกันถึงขนาดนี้ด้วยเเล้วเขาเป็นคนที่ไม่ยอมคนผมก็เช่นกันเเต่ผมก็ต้องยอมให้เขามาตลอดเพราะรักเขามันเลยทำให้เขาเคยตัวหรือเปล่าเขาจะผิดหรือถูกผมก็เป็นคนขอโทษตลอดเขาไม่มีความอดทนที่จะง้อผมเลยทั้งๆที่เขาทำผิด เเบบง้อได้เเบบเดียวเเล้วก็มางอลกับสรุปผมผิดอีกที่งอลเขาตอนทำผิดเห้อออ วันเกิดเขาผมก็เซอร์ไพรส์เขาตลอด เเต่พอวันเกิดผมเขากับไม่มีอะไรให้เลยมีอยู่เเค่ปีเเรกหลังจากนั้นก็ไม่ได้อะไรจากเขาอีกเลย เนื่องครอบครัวเหมือนกัน เขาจะให้ผมเข้าหาเเต่ฝั่งเขาอย่างเดียวเลยช่วงเทศกาลผมก็ไปบ้านเขาตลอด ผมเคยพูดกับเขาหลายรอบเเล้วว่า อ้วนมาฉลองกับฝั่งเค้าบ้างได้มั้ย เขาก็ตอบปีหน้าน่ะ ผมก็รอสุดท้ายรอมา5ปีก็ไม่มีเลยซักปี มีเเต่ผมที่ไปหาฝั่งเขาตลอดไม่ไปก็ไม่ได้งอลผมบอก งั้นก็ฉลองกับที่บ้านซ่ะงั้น สุดท้ายผมก็ต้องขี่รถไปบ้านเขาตลอด เเล้วเขาเป็นคนที่เอาเเต่ฝั่งตัวเองอ่ะ พอมีปัญหาอะไรก็ให้เขายืมหมดตัวเองไม่มีกินชั่งมันคอยหายืมเอา ครั้งนั้นผมจำได้ขึ้นใจเลยโบนัสผมออกจ่ายค่าต่างๆเบตเสร็จที่เหลือก็ให้เขาเก็บลูกพี่ลูกน้องเขามายืมเงินก็ให้เขายืมประมาณสามหมื่นหรือสองหมื่นได้จนผมกับเขาเหลือตังใช้กันห้าพันเเล้วมันช่วงปีใหม่ด้วยสุดท้ายก็ไปหายืมเขาอีกเขาบอกเดี๋ยวลูกพี่ลูกน้องเขาค่อยๆทะยอยคืนเเต่มันไม่ได้คืนเเบบก้อนเนี้ยสิ่ ผมงงมากคืออิหยังว่ะ กลับมาต้นเรื่องก่อนเลิกกัน ตอนนั้นความรู้สึกผมมันเฉยๆกับเขาไปเเล้วมันเหมือนผมอยู่กับเขาไปวันๆ เขาชวนผมให้ไปทำงานกับเขาเเต่ผมเป็นห่วงเเม่ที่อยู่บ้านคนเดียวผมเลยบอกไม่ไปได้มั้ยเเม่อยู่คนเดียวไม่มีคนดูเขา เขาก็บอกเเล้วเเต่งั้นก็คอยมาหาเเล้วกัน ที่ทำงานเขามันอยู่อีกอำเภอนึงมันไกลมากเขาเลยย้ายไปเช่าห้องไกล้ๆที่ทำงานกะกับมาจากต่างประเทศก็ย้ายไปเลยเพราะจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวกับให้มันไกล  ตอนนั้นคิดบ้าอะไรอยู่ไม่รู้ผมกลัวความห่างไกลที่จะไม่ได้อยู่ด้วยกันเเล้วเลยหาเรื่องให้เขาจับได้ว่าคุยกับคนอื่น ซึ้งผมเเมร่งไม่ได้อยากทำเเบบนั้นเลยเเต่ไหนๆก็ได้จากกันเเล้วเลยตัดตั้งเเต่ต้นๆเลย เขาไม่ได้พูดอะไรต่างคนต่างเงียบ ตอนเขาย้ายของออกไปผมไม่มีน้ำตาเลยเเม้เเต่หยดเดียวเพราะความรู้สึกมันด้านไปเเล้วหลังจากที่โดนเขาดูถูกมาตลอด หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย ตอนที่จากกันนั้นมันเงียบเหลือเกินเเม้เเต่คำบอกเลิกยังไม่มีกันเลย       ปัจจุบันเอาตรงๆผมก็ยังคิดถึงเขาอยู่ทำไมกัน ลองเปิดใจคุยกับใครเเล้วมันก็รู้สึกเบื่อ รูปเขากับผมก็ยังอยู่ใจไม่ถึงพอที่จะลบมันกรอบรูปก็กับหลังไว้ไม่ให้เห็น ผมงงกับความรู้สึกตัวเองมาก ผมควรทำอย่างไงดี ตอนนี้มันคาราคาซังไปหมดทุกอย่าง ก่อนหน้านี้ผมก็อยู่ได้โดยที่ไม่มีเขาเเต่ก่อนนี้มันเริ่มหนักขึ้นเเล้ว โพสสตอรี่เศร้าตลอด ใจอยากรู้มากว่าเขาเป็นอย่างไงบ้างเเต่ใจไม่กล้าพออีกบางเขาก็บล็อคผมไปนานเเล้ว ทุกวันนี้ผมโครตรู้สึกผิดที่ทำเเบบนั้นลงไปเลย เเต่ผมมันก็ตันเเล้วตอนนั้น