หนูรู้สึกว่าตัวเองนิสัยเปลี่ยนไปมากเลยถ้าเทียบกับเมื่อ 1-2 ปีที่แล้วเปลี่ยนเป็นครละคนเลยจากที่ใจเย็น มีเหตุผล(ตลอด) คิดมาก(เรื่องตัง) คือตอนนั้นหนูเป็นเด็กดีมากคนหนึ่งเลยแหละ เกรดก็ดี เรียนก็ได้ ละก็ตามนั้นแม่ก็คาดหวังเพราะดูเป็นคนพึ่ง
ได้ที่สุดหนูไม่เคยออกไปไหนเลยอยู่แต่บ้าน ไม่เที่ยว ไม่อะไรเลยคืออยู่แค่บ้านจริง ๆ ค่ะ จนคนอื่นมองว่าหนูเป็นคนเฝ้าบ้านเวลาครอบครัวออกไปข้างนอก หรือออกไปเที่ยวกันหนูจะอยู่แต่บ้านไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกอยู่บ้าน ถ้าเทียบกับน้องน้องจะเป็นคน
ดื้อ ห้ามไม่ค่อยฟัง ชอบไปเที่ยว แม่เลยชอบมาบ่นละหนูก็ทำหน้าที่รับฟังบางครั้งก็คอยบอกเวลาแม่กับน้องทะเลาะกันว่าการพูดแบบนั้นจะทำให้เสียความรู้สึก อย่าพูดอีก ละก็บลา ๆ แม่ก็โอเค บางครั้งหนูก็เลยบอกว่าช่างมัน ถ้าน้องอยากทำอะไรก็ให้
ทำไปเลย ยังวัยรุ่นอยู่ก็เป็นงี้แหละ เดี๋ยวก็ค่อย ๆ ดีขึ้นถ้าโตมา ส่วนการเรียนน้องหนูก็ปานกลางหนูเลยบอกว่าเรียนให้มีความสุขก็พอแล้วไม่ต้องคิดมาก ตอนนั้นหนูรับฟังแล้วใช้เหตุผลตอบกลับแบบเป็นกลางเสมอ พยายามเป็นลูกที่ดีเพราะเขาชอบคาด
หวัง แต่เวลาพอถามว่าอยากเป็นไรอยากทำอะไร หนูก็ตอบเขาไม่ได้เพราะตอนนั้นพึ่งอยู่ ม.ต้น ละพอตอบว่าไม่รู้เขาก็จะบอกว่า โตไปจะเลี้ยงได้ไหมเนี่ย จะได้กินแรงไหม บอกตามตรงว่าตอนนั้นแอบน้อยใจ ทำไมต้องกดดันกันขนาดนั้นเลยด้วย ละ
พอทีนี้ก็จะคอยถามตลอดว่าจะเป็นไร จะเรียนไรพอบอกว่าไม่รู้ก็จะชอบแนะนำว่าไปเรียนอาหารสิจะได้มาเปิดร้าน เพราะตอน ม.1 เคยบอกว่าอยากเรียนอาหาร แต่พอนานไปมันก็ไม่ได้ชอบจริง ๆ มันชอบแต่แบบไม่อยากเอามาทำเป็นอาชีพ ละพอถึงช่วง
ที่ต้องเลือกว่าจะเรียนอะไรเรียนที่ไหน เขาก็ให้ไปสอบโรงเรียนประจำอำเภอ หนูก็ไปสอบ ละเลือกสายเตรียมสังคม แล้วก็สอบติด ช่วงที่ปิดเทอมจะเปิดเทอม ม.4 หนูก็กิน ๆ นอน ๆ ตามปกติ เขาก็บ่น ๆ ว่าทำไมไม่เหมือนลูกคนอื่นบ้าง ขี้เกียจแบบนี้โตไป
จะทำไรกินบ้าง จะได้กินแรงไหมถ้าโตไป ตอนนั้นหนูยังนิสัยเหมือนเดิมอยู่แบบที่ ทำตัวเรียบร้อย ไม่เกเร ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่เที่ยว อยู่เป็นไข่ในหินตลอด เพราะเขาก็หวงไม่อยากให้ไปไหนอยู่แล้ว ตอนมีคนชวนก็บอกว่าไม่ไป เพราะรู้ว่าขอยังไงก็
ห้าม เลยไม่ขอดีกว่า หนูก็ทำตัวแบบที่เขาไม่ต้องห่วงว่าจะเสียคนไหม จะนอกลู่นอกทางไหม แต่พอขึ้น ม.4 นิสัยหนูก็เริ่มเปลี่ยน หนูเริ่มใจร้อน(กับพวกเขา) เริ่มห้วน เริ่มอยากไปนั่นไปนี่ เริ่มไม่เชื่อฟังแล้ว แบบอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำ(อาจจะเป็น
เพราะเขาผิดสัญญากับหนูบ่อย) ไม่ค่อยสนใจใครยกเว้นตัวหนูเอง หนูรู้ว่าเริ่มเป็นคนที่เห็นแก่ตัวกับเขามากขึ้น หนูก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเป็นเพราะบรรยากาศในครอบครัวหรอ ใช่เวลาพอมีคนถามหาพ่อหนูน้ำตาหนูก็จะคลอตลอด เวลาคน
ล้อชื่อแม่หนูก็ไม่เท่าไหร่(แต่ก็มีร้องไห้/น้ำตาคลอ) แต่พอเป็นพ่อแล้วมันจะร้องไห้เลยอะ หนูไม่ชอบให้ใครมาเอ่ยถึงครอบครัวเลย ละพอหนูได้ย้ายมาอยู่กับคนอื่น ก็รู้สึกว่ามันสบายใจขึ้นนะ มันแบบอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่มันดีมาก ๆ
เลย หนูเลยรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวจังมันรู้สึกสบายใจแปลก ๆ ถึงจะเหงาแต่มันดีมาก ๆ จากนั้นเลยพยายามหาเรื่องออกมาอยู่คนเดียวเสมอ แต่ก็ไม่ได้อยู่ดีเลยไม่ขออะไรแล้ว ละพอได้กลับมาอยู่กับคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว มันก็รู้สึกสบาย มันบอกไม่
ถูกแต่มันรู้สึกดี เหมือนเราได้ยกภูเขาออกจากอก เพราะมันมีอิสระมาก หนูเริ่มไปเที่ยวบ่อย ไปร้องเพลงกับเพื่อน ไปกินชาบูกับเพื่อน แต่ไม่ได้กลับดึกแล้วก็รายงานเสมอ พอได้ออกไปใช้ชีวิตแบบนั้นมันสนุกมาก มันอยากมีความรู้สึกแบบนั้นอีก อยาก
มีอิสระเป็นของตัวเอง พอได้ทำตามใจตัวเองแล้วมันดีมาก แต่บางทีหนูก็มีอาการปวดหัวข้างศีรษะบางทีก็ปวดกลางหน้าผาก มันปวดมาก ๆ บางทีก็ปวดแบบ ตุ้บ ๆ บางทีก็ค่อย ๆ ตุ้บ ค่อย ๆ เจ็บขึ้น ละก็พอมันเบาเหมือนสมองมันเบาลงไปเลย ปวดแบบนี้
ตอนอยู่กับเขาละมีเรื่องอะไรกัน มีเรื่องเครียด บางทีมันก็ปวดขึ้นมาเอง หนูเลยอยากปล่อยวางทุกอย่างแล้วใช้ชีวิตในแบบที่หนูต้องการ อยากมีความสุข อยากสนุกมาก ๆ หนูชอบความรู้สึกที่มันสนุกอะ ชอบทุกอย่างที่ทำให้หนูสบายใจเลย มันเลย
ทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนแหละจากที่ใช้ชีวิตเพื่อที่เขาจะได้ภูมิใจทำทุกอย่างให้เขาภูมิใจที่เราเก่งเราทำได้ มาเป็นการใช้ชีวิตเพื่อตัวเองไม่คาดหวังอะไรทั้งนั้น อยากทำอะไรก็ทำ ละหนูก็เป็นคนพูดตรงขึ้นด้วย ตอนนั้นไม่อยากทำไรก็ทำเพราะไม่กล้า
พูดตอนนี้หนูไม่อยากทำอะไรก็แค่พูดออกไป มันง่ายมาก ๆ เลย ตอนนี้หนูกลับมาเป็น คนที่ดื้อ คนที่ไม่ฟัง คนที่เห็นแก่ตัว แต่หนูก็ยังยึดมั่นในเหตุผลอยู่ดี ที่ทำไปหนูก็มีเหตุผล ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล แล้วหนูยึดมั่นในความถูกต้องมาก ๆ เป็นกลางสุด ๆ ถึง
หนูจะนิสัยไม่เหมือนเดิม แต่มันทำให้หนูโตขึ้นกว่าแต่ก่อน ถึงแม้จะอยากแก้นิสัยที่ชอบไม่พอใจกับพวกเขาแต่พยายามแก้แล้วมันไม่ได้เลย มันแย่ลง ทั้งกับพ่อและแม่ ที่เหลือหนูดีหมดแต่กับพวกเขาหนูกลับควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่มันชอบหงุดหงิด
มันยุบหยิบในใจกับแม่ไม่ค่อยเป็นแต่กับพ่อนี่เยอะเลย (ตั้งแต่จำได้พ่อชอบตะคอก ชอบเสียงดัง ชอบทำร้ายจิตใจ บางทีขอแล้วก็ไม่ฟังตอนแรกหนูนึกว่าเขาจะแพ้น้ำตาลูกแต่ไม่เลยเขาก็ทำอยู่ดี หนูไม่ชอบพ่อตัวเองมาก ๆ จนบางทีเผลอทำนิสัยไม่ดี
ใส่ แต่มันไม่ได้แปลว่าหนูไม่รักนะหนูก็รักอยู่ แต่พอนึกถึงทุกเรื่องที่เขาทำมาบางทีก็ไม่อยากรักแล้ว แต่มันทำไม่ได้เพราะเขาคือพ่ออะ )
รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม
ได้ที่สุดหนูไม่เคยออกไปไหนเลยอยู่แต่บ้าน ไม่เที่ยว ไม่อะไรเลยคืออยู่แค่บ้านจริง ๆ ค่ะ จนคนอื่นมองว่าหนูเป็นคนเฝ้าบ้านเวลาครอบครัวออกไปข้างนอก หรือออกไปเที่ยวกันหนูจะอยู่แต่บ้านไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกอยู่บ้าน ถ้าเทียบกับน้องน้องจะเป็นคน
ดื้อ ห้ามไม่ค่อยฟัง ชอบไปเที่ยว แม่เลยชอบมาบ่นละหนูก็ทำหน้าที่รับฟังบางครั้งก็คอยบอกเวลาแม่กับน้องทะเลาะกันว่าการพูดแบบนั้นจะทำให้เสียความรู้สึก อย่าพูดอีก ละก็บลา ๆ แม่ก็โอเค บางครั้งหนูก็เลยบอกว่าช่างมัน ถ้าน้องอยากทำอะไรก็ให้
ทำไปเลย ยังวัยรุ่นอยู่ก็เป็นงี้แหละ เดี๋ยวก็ค่อย ๆ ดีขึ้นถ้าโตมา ส่วนการเรียนน้องหนูก็ปานกลางหนูเลยบอกว่าเรียนให้มีความสุขก็พอแล้วไม่ต้องคิดมาก ตอนนั้นหนูรับฟังแล้วใช้เหตุผลตอบกลับแบบเป็นกลางเสมอ พยายามเป็นลูกที่ดีเพราะเขาชอบคาด
หวัง แต่เวลาพอถามว่าอยากเป็นไรอยากทำอะไร หนูก็ตอบเขาไม่ได้เพราะตอนนั้นพึ่งอยู่ ม.ต้น ละพอตอบว่าไม่รู้เขาก็จะบอกว่า โตไปจะเลี้ยงได้ไหมเนี่ย จะได้กินแรงไหม บอกตามตรงว่าตอนนั้นแอบน้อยใจ ทำไมต้องกดดันกันขนาดนั้นเลยด้วย ละ
พอทีนี้ก็จะคอยถามตลอดว่าจะเป็นไร จะเรียนไรพอบอกว่าไม่รู้ก็จะชอบแนะนำว่าไปเรียนอาหารสิจะได้มาเปิดร้าน เพราะตอน ม.1 เคยบอกว่าอยากเรียนอาหาร แต่พอนานไปมันก็ไม่ได้ชอบจริง ๆ มันชอบแต่แบบไม่อยากเอามาทำเป็นอาชีพ ละพอถึงช่วง
ที่ต้องเลือกว่าจะเรียนอะไรเรียนที่ไหน เขาก็ให้ไปสอบโรงเรียนประจำอำเภอ หนูก็ไปสอบ ละเลือกสายเตรียมสังคม แล้วก็สอบติด ช่วงที่ปิดเทอมจะเปิดเทอม ม.4 หนูก็กิน ๆ นอน ๆ ตามปกติ เขาก็บ่น ๆ ว่าทำไมไม่เหมือนลูกคนอื่นบ้าง ขี้เกียจแบบนี้โตไป
จะทำไรกินบ้าง จะได้กินแรงไหมถ้าโตไป ตอนนั้นหนูยังนิสัยเหมือนเดิมอยู่แบบที่ ทำตัวเรียบร้อย ไม่เกเร ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่เที่ยว อยู่เป็นไข่ในหินตลอด เพราะเขาก็หวงไม่อยากให้ไปไหนอยู่แล้ว ตอนมีคนชวนก็บอกว่าไม่ไป เพราะรู้ว่าขอยังไงก็
ห้าม เลยไม่ขอดีกว่า หนูก็ทำตัวแบบที่เขาไม่ต้องห่วงว่าจะเสียคนไหม จะนอกลู่นอกทางไหม แต่พอขึ้น ม.4 นิสัยหนูก็เริ่มเปลี่ยน หนูเริ่มใจร้อน(กับพวกเขา) เริ่มห้วน เริ่มอยากไปนั่นไปนี่ เริ่มไม่เชื่อฟังแล้ว แบบอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำ(อาจจะเป็น
เพราะเขาผิดสัญญากับหนูบ่อย) ไม่ค่อยสนใจใครยกเว้นตัวหนูเอง หนูรู้ว่าเริ่มเป็นคนที่เห็นแก่ตัวกับเขามากขึ้น หนูก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมเป็นเพราะบรรยากาศในครอบครัวหรอ ใช่เวลาพอมีคนถามหาพ่อหนูน้ำตาหนูก็จะคลอตลอด เวลาคน
ล้อชื่อแม่หนูก็ไม่เท่าไหร่(แต่ก็มีร้องไห้/น้ำตาคลอ) แต่พอเป็นพ่อแล้วมันจะร้องไห้เลยอะ หนูไม่ชอบให้ใครมาเอ่ยถึงครอบครัวเลย ละพอหนูได้ย้ายมาอยู่กับคนอื่น ก็รู้สึกว่ามันสบายใจขึ้นนะ มันแบบอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่มันดีมาก ๆ
เลย หนูเลยรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวจังมันรู้สึกสบายใจแปลก ๆ ถึงจะเหงาแต่มันดีมาก ๆ จากนั้นเลยพยายามหาเรื่องออกมาอยู่คนเดียวเสมอ แต่ก็ไม่ได้อยู่ดีเลยไม่ขออะไรแล้ว ละพอได้กลับมาอยู่กับคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว มันก็รู้สึกสบาย มันบอกไม่
ถูกแต่มันรู้สึกดี เหมือนเราได้ยกภูเขาออกจากอก เพราะมันมีอิสระมาก หนูเริ่มไปเที่ยวบ่อย ไปร้องเพลงกับเพื่อน ไปกินชาบูกับเพื่อน แต่ไม่ได้กลับดึกแล้วก็รายงานเสมอ พอได้ออกไปใช้ชีวิตแบบนั้นมันสนุกมาก มันอยากมีความรู้สึกแบบนั้นอีก อยาก
มีอิสระเป็นของตัวเอง พอได้ทำตามใจตัวเองแล้วมันดีมาก แต่บางทีหนูก็มีอาการปวดหัวข้างศีรษะบางทีก็ปวดกลางหน้าผาก มันปวดมาก ๆ บางทีก็ปวดแบบ ตุ้บ ๆ บางทีก็ค่อย ๆ ตุ้บ ค่อย ๆ เจ็บขึ้น ละก็พอมันเบาเหมือนสมองมันเบาลงไปเลย ปวดแบบนี้
ตอนอยู่กับเขาละมีเรื่องอะไรกัน มีเรื่องเครียด บางทีมันก็ปวดขึ้นมาเอง หนูเลยอยากปล่อยวางทุกอย่างแล้วใช้ชีวิตในแบบที่หนูต้องการ อยากมีความสุข อยากสนุกมาก ๆ หนูชอบความรู้สึกที่มันสนุกอะ ชอบทุกอย่างที่ทำให้หนูสบายใจเลย มันเลย
ทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนแหละจากที่ใช้ชีวิตเพื่อที่เขาจะได้ภูมิใจทำทุกอย่างให้เขาภูมิใจที่เราเก่งเราทำได้ มาเป็นการใช้ชีวิตเพื่อตัวเองไม่คาดหวังอะไรทั้งนั้น อยากทำอะไรก็ทำ ละหนูก็เป็นคนพูดตรงขึ้นด้วย ตอนนั้นไม่อยากทำไรก็ทำเพราะไม่กล้า
พูดตอนนี้หนูไม่อยากทำอะไรก็แค่พูดออกไป มันง่ายมาก ๆ เลย ตอนนี้หนูกลับมาเป็น คนที่ดื้อ คนที่ไม่ฟัง คนที่เห็นแก่ตัว แต่หนูก็ยังยึดมั่นในเหตุผลอยู่ดี ที่ทำไปหนูก็มีเหตุผล ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล แล้วหนูยึดมั่นในความถูกต้องมาก ๆ เป็นกลางสุด ๆ ถึง
หนูจะนิสัยไม่เหมือนเดิม แต่มันทำให้หนูโตขึ้นกว่าแต่ก่อน ถึงแม้จะอยากแก้นิสัยที่ชอบไม่พอใจกับพวกเขาแต่พยายามแก้แล้วมันไม่ได้เลย มันแย่ลง ทั้งกับพ่อและแม่ ที่เหลือหนูดีหมดแต่กับพวกเขาหนูกลับควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่มันชอบหงุดหงิด
มันยุบหยิบในใจกับแม่ไม่ค่อยเป็นแต่กับพ่อนี่เยอะเลย (ตั้งแต่จำได้พ่อชอบตะคอก ชอบเสียงดัง ชอบทำร้ายจิตใจ บางทีขอแล้วก็ไม่ฟังตอนแรกหนูนึกว่าเขาจะแพ้น้ำตาลูกแต่ไม่เลยเขาก็ทำอยู่ดี หนูไม่ชอบพ่อตัวเองมาก ๆ จนบางทีเผลอทำนิสัยไม่ดี
ใส่ แต่มันไม่ได้แปลว่าหนูไม่รักนะหนูก็รักอยู่ แต่พอนึกถึงทุกเรื่องที่เขาทำมาบางทีก็ไม่อยากรักแล้ว แต่มันทำไม่ได้เพราะเขาคือพ่ออะ )