กลอนไฟริษยา

อันไฟฟอน ร้อนรุ่ม ดุจุมเพลิง
เผาตัวเอง ให้วังเวง วายชีวัน
คนริษยา เปรียบดั่ง อสรพิษพลัน
ซ่อนพิษร้าย ในชีวัน คอยฉกตี
​เห็นคนอื่น ได้ดี มีสุขล้น
ดั่งไฟลน ในอก รุ่มรงค์ศรี
ยิ่งเขาสูง ยิ่งแค้น แน่นฤดี
หวังย่ำยี ให้จมดิน สิ้นอินทรีย์
​เปรียบเหมือนหนอน บ่อนไส้ ในไม้ผุ
กัดกินกิ่ง จนทรุดทรุด ซมซี้
จิตมืดบอด ตลอดกาล พาลราคี
ไร้ความสุข ชั่วชีวี มีแต่เวร