⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านออสเตรเลีย: จิงโจ้ได้กระเป๋าหน้าท้องมาอย่างไร? 💖✨⌛

กระทู้คำถาม



          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยุคแห่งความฝัน (The Dreamtime) ทุกสิ่งบนโลกยังคงเปลี่ยนแปลง สัตว์ทุกตัวมีรูปร่างคล้ายกัน ไม่มีใครมีถุงหน้าท้อง ไม่เว้นแม้แต่จิงโจ้

          กลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ แม่จิงโจ้ตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับลูกน้อยของเธอ นางเป็นสัตว์ที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตา ลูกจิงโจ้กระโดดไปมาใกล้ๆ คอยติดตามแม่ของมันเสมอ

          วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขาเดินทางไปหาน้ำ แม่จิงโจ้หยุดลงทันทีเมื่อเห็นบางสิ่งขวางทาง ชายชราตาบอดคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพังบนพื้นดิน ผิวของเขาแห้งกร้านด้วยแดดทะเลทราย และริมฝีปากแตกระแหงจากความกระหาย
          “โอ ท่านคงลำบากมาก” แม่จิงโจ้พึมพำ ก่อนจะหันมาหาลูกน้อย “เราต้องช่วยเขา ลูกของข้า”
          นางเข้าไปใกล้ชายชรา ค่อยๆ ใช้จมูกดุนเขาเบาๆ เพื่อบอกให้รู้ว่ามีคนอยู่ใกล้
          “ท่านมองไม่เห็น ข้าจะนำทางไปยังบ่อน้ำเอง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
          ชายชราขอบคุณแม่จิงโจ้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและจับขนของนางไว้ แม่จิงโจ้เดินนำหน้าไปอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ พาเขาไปยังแอ่งน้ำที่อยู่ไม่ไกล

          เมื่อถึงที่หมาย ชายชราตักน้ำขึ้นดื่ม ลมหายใจของเขาเริ่มสงบลง สีหน้าดีขึ้น เขายิ้มและกล่าวว่า
          “เจ้ามีจิตใจงดงามเหลือเกิน ขอให้พรแห่งดินแดนนี้คุ้มครองเจ้า”
          แม่จิงโจ้เพียงแต่ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะก้มลงมองลูกน้อยที่เกาะติดอยู่ใกล้ๆ “ไปกันเถิดลูกของข้า ฟ้ายังสว่าง เราต้องเดินทางต่อ”

          ขณะที่แม่จิงโจ้พาลูกเดินผ่านพุ่มไม้แห้งกรอบ กลิ่นบางอย่างลอยมากับสายลม มันคือกลิ่นของนักล่า
          เธอหยุดชะงัก ลมหายใจของเธอหนักขึ้น ขนบนหลังของเธอลุกชัน “ลูกของข้า จงอยู่ใกล้ๆ อย่าห่างจากแม่เด็ดขาด!” นางกระซิบเบาๆ
          แววตาสีเหลืองเจิดจ้าปรากฏขึ้นหลังพุ่มไม้ ดิงโก (Dingo) สุนัขป่าของออสเตรเลีย กำลังซุ่มมองอยู่
          มันหิวโซ ขาหลังเกร็งพร้อมพุ่งตัวออกไป มันเห็นเป้าหมายชัดเจนนั่นคือ… ลูกจิงโจ้

          แม่จิงโจ้ก้าวถอยหลัง บังลูกของเธอไว้ขณะที่ดิงโกขยับเข้ามาใกล้
          “เจ้าหนีไม่พ้นหรอก แม่จิงโจ้… ส่งลูกของเจ้ามาให้ข้าเถอะ!” ดิงโกคำราม
          “ไม่มีวัน!” แม่จิงโจ้ตอบเสียงแข็ง
          ทันใดนั้นเอง ดิงโกพุ่งเข้าจู่โจม!
          แม่จิงโจ้กระโดดหนีอย่างรวดเร็ว เธอใช้ขาหลังอันแข็งแรงถีบตัวขึ้นไปในอากาศ ทว่าลูกจิงโจ้ยังเล็กเกินไปและไม่สามารถกระโดดได้ไกลเท่าเธอ
          “ลูกของข้า เร็วเข้า! เกาะแม่ไว้!” ลูกจิงโจ้พยายามกระโดดตามแต่ไม่ทัน ดิงโกไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว แม่จิงโจ้หันกลับไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
          เธอไม่สนใจตัวเองแล้ว สิ่งเดียวที่เธอต้องทำคือ ปกป้องลูกของเธอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของนักล่า


          ขณะที่แม่จิงโจ้พยายามพาลูกหนีจากดิงโก เทพเจ้าไบอามี (Baiame) เฝ้ามองจากท้องฟ้าด้วยสายตาแห่งความเมตตา พระองค์เห็นว่าแม่จิงโจ้ทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องลูกของนางโดยไม่คำนึงถึงอันตรายต่อตัวเอง
          “ความรักและความเสียสละนี้ควรได้รับรางวัล” พระองค์กล่าวเบาๆ ก่อนที่แสงสีทองจะส่องลงมายังแม่จิงโจ้

          ทันใดนั้น แม่จิงโจ้รู้สึกถึงบางสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ ลมอุ่นพัดผ่าน ผิวหนังบริเวณท้องของเธอค่อยๆ ขยายออกจนกลายเป็น ถุงหน้าท้องที่อบอุ่นและปลอดภัย
          นางมองลงด้วยความตกใจ “นี่มัน… อะไรกัน?”
          แต่นางไม่มีเวลาคิดนาน ดิงโกยังคงตามไล่ล่า นางหันกลับไปหาลูกของเธอที่กำลังสั่นด้วยความกลัว
          “เร็วเข้า ลูกของข้า!”
          ลูกจิงโจ้มองแม่อย่างงุนงง ก่อนที่นางจะใช้ปากของนางดุนลูกจิงโจ้เข้าไปในถุงหน้าท้องอย่างนิ่มนวล เมื่อลูกจิงโจ้เข้าไปข้างใน แม่จิงโจ้รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาอบอุ่นและปลอดภัย
          ดิงโกพุ่งเข้ามาหมายจะตะครุบ แต่คราวนี้แม่จิงโจ้สามารถกระโดดได้อย่างอิสระ ไม่ต้องกังวลว่าลูกของนางจะตามไม่ทันแล้ว

          แม่จิงโจ้ใช้ขาหลังถีบตัวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ข้ามก้อนหินและพุ่มไม้ ดิงโกพยายามไล่ตาม แต่แม่จิงโจ้เร็วกว่าที่เคยเป็น นางสามารถเปลี่ยนทิศทางได้อย่างคล่องตัวโดยไม่ต้องหยุด
          “ข้าไม่เคยรู้สึกว่องไวขนาดนี้มาก่อน!”
          ในที่สุด ดิงโกก็ยอมแพ้ มันยืนหอบอยู่กลางทุ่งหญ้า มองดูแม่จิงโจ้ที่กระโดดลับหายไปในพุ่มไม้
          เมื่อแม่จิงโจ้รู้ตัวว่าปลอดภัยแล้ว เธอหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ นางก้มลงมองลูกของนางที่กำลังซุกตัวอย่างอบอุ่นอยู่ในถุง
          “เจ้าปลอดภัยแล้ว ลูกของข้า” นางกระซิบอย่างอ่อนโยน
          ขณะเดียวกัน เสียงอ่อนโยนของเทพเจ้าไบอามีก็ดังขึ้นมาจากสายลม “เจ้ามีจิตใจที่ดีงามและกล้าหาญ นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้เจ้าและลูกหลานของเจ้า เพื่อให้เจ้าสามารถปกป้องพวกเขาได้เสมอ”
          แม่จิงโจ้ก้มศีรษะด้วยความซาบซึ้ง “ข้าขอบคุณท่าน และด้วยของขวัญนี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ลูกของข้าต้องตกอยู่ในอันตรายอีก”

          ตั้งแต่นั้นมาจิงโจ้ทุกตัวก็เกิดมาพร้อมถุงหน้าท้อง เพื่อให้แม่สามารถปกป้องลูกของพวกมันจากอันตรายในโลกกว้าง
          ตำนานนี้ถูกเล่าขานต่อมาในหมู่ชาวอะบอริจิน เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงความเมตตา ความเสียสละ และรางวัลที่มาจากการทำความดี



(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… ความรักและความเสียสละของแม่คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด , ผู้ที่มีจิตใจดีงามและกล้าหาญ จะได้รับพรจากสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองเสมอ)


ขอขอบคุณแหล่งที่มาข้อมูล: taleZZZ | คลังศูนย์รวมนิทานทั่วโลก
.
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่