หาโรงแถวบ้านดูยากมากเลยค่ะ แม้ว่าจะหนังจะเข้ามาเพียงสัปดาห์กว่า ๆ แต่ในที่สุดก็มาดูจนได้ กับภาพยนตร์รีเมกจากฮอลลีวูด Intern ในเวอร์ชันเกาหลีนี้ค่ะ
เคยเห็นรีวิวจากรอบสื่อว่าน่ารัก อบอุ่นหัวใจ และอุดรอยรั่วต่าง ๆ ที่มีในเวอร์ชั่นฮอลลีวูด ด้วยความที่อยากดูหนังอบอุ่นหัวใจ ก็เลยจัดไปเลยค่ะ โกโก
ต่อไปนี้จะเป็นการรีวิวที่อาจมีการเปิดเผยเนื้อหาของหนังบ้างนะคะ
เปิดมาด้วยคุณลุงที่เสียภรรยาไป ใช้เวลาทุกวันอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย คิดถึงลูกก็ไม่ได้เจอ เพราะลูกอยู่ต่างประเทศ ฉายภาพความเหงาของผู้สูงอายุในสังคมเมืองได้ดีค่ะ ในจุดนี้น้ำตาเราไหลมาเองซะงั้น ดูแล้วคิดถึงพ่อ คิดถึงผู้ใหญ่หลาย ๆ คนในชีวิต เส้นเรื่องดำเนินไป คล้ายกับเวอร์ชันออริจินอลค่ะ
ขอชื่นชมว่าคุณลุงเล่นดีมาก ทำให้เราเข้าถึงอารมณ์ แต่การแสดงของฮันโซฮีในช่วง 20 นาทีแรกของหนัง มีปัญหามากเลยค่ะ ขอบอกตรง ๆ ว่าเล่นไม่ดีเลย เหมือนยังไม่เข้าใจบท มันดูแปลก ๆ แปร่ง ๆ มันดูแสดง มันดูไม่จริง อึดอัดกับช่วงแรก ๆ กับการแสดงที่ขาด ๆ เกิน ๆ ของเธอค่ะ ทำให้ไม่ค่อยอินในเส้นเรื่องชีวิตของเธอซักเท่าไหร่นัก (แต่สวยมากนะคะ ออกมาทีไร ออร่าความสวยกระแทกตา)
ผ่าน 20 นาทีแรกไป โซฮีก็แสดงดีขึ้นค่ะ เหมือนเป็นตัวละครนี้มากขึ้น ทุกคนทำหน้าที่แสดงของตัวเองได้ดี บทก็ไม่มีที่ถึงขั้นยอมรับไม่ได้ มันก็สนุกดี ดูได้เรื่อย ๆ แต่หนังยาวกว่าที่คิดนะคะ 2 ชั่วโมงกว่า ๆ เลย แต่ก็ดูได้เรื่อย ๆ ไม่ได้เบื่ออะไร นั่งดูแบบยิ้ม ๆ ในความน่ารักของคุณลุงอะไรแบบนี้ค่ะ
ในขณะที่บทหนังไม่ได้มีบาดแผลอะไรมากมายนัก มันก็ไม่มีอะไรให้ประทับใจมากมายนักเช่นเดียวกันค่ะ คือมันเรียบเรื่อย มันเหมือนกับเวอร์ชั่นเดิม localization ได้ดีพอประมาณ ไม่มีอะไรที่กระแทกใจ ไม่มีอะไรที่ชวนขบคิดต่อ คือจะบอกว่าเป็นหนังเบาสบายก็ได้ค่ะ แต่รู้สึกว่าเบาสบายมากเกินไปจนเราไม่ค่อยได้อะไรกลับมาเท่าไหร่ คือมันไม่แย่นะคะ แต่ก็ไม่ได้ดี หนังประเภทนี้จะเป็นประเภทที่ถูกลบออกจากความทรงจำไวที่สุดเลยค่ะ เพราะไม่ดี ไม่แย่ ไม่มีอะไรให้คิด ไม่ค้างในสมอง ดู จบเสร็จ บ๊ายบาย
ใครหาหนังสบาย ๆ ไว้พักใจ พักสมอง ไม่ต้องคิดอะไรมาก ก็รับชมกันได้นะคะ อินเทิร์น เวอร์ชั่นเกาหลีค่ะ~
[CR] อินเทิร์น เวอร์ชั่นเกาหลี: ก็ดี ดูก็ได้ ไม่ดูก็ได้
เคยเห็นรีวิวจากรอบสื่อว่าน่ารัก อบอุ่นหัวใจ และอุดรอยรั่วต่าง ๆ ที่มีในเวอร์ชั่นฮอลลีวูด ด้วยความที่อยากดูหนังอบอุ่นหัวใจ ก็เลยจัดไปเลยค่ะ โกโก
ต่อไปนี้จะเป็นการรีวิวที่อาจมีการเปิดเผยเนื้อหาของหนังบ้างนะคะ
เปิดมาด้วยคุณลุงที่เสียภรรยาไป ใช้เวลาทุกวันอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมาย คิดถึงลูกก็ไม่ได้เจอ เพราะลูกอยู่ต่างประเทศ ฉายภาพความเหงาของผู้สูงอายุในสังคมเมืองได้ดีค่ะ ในจุดนี้น้ำตาเราไหลมาเองซะงั้น ดูแล้วคิดถึงพ่อ คิดถึงผู้ใหญ่หลาย ๆ คนในชีวิต เส้นเรื่องดำเนินไป คล้ายกับเวอร์ชันออริจินอลค่ะ
ขอชื่นชมว่าคุณลุงเล่นดีมาก ทำให้เราเข้าถึงอารมณ์ แต่การแสดงของฮันโซฮีในช่วง 20 นาทีแรกของหนัง มีปัญหามากเลยค่ะ ขอบอกตรง ๆ ว่าเล่นไม่ดีเลย เหมือนยังไม่เข้าใจบท มันดูแปลก ๆ แปร่ง ๆ มันดูแสดง มันดูไม่จริง อึดอัดกับช่วงแรก ๆ กับการแสดงที่ขาด ๆ เกิน ๆ ของเธอค่ะ ทำให้ไม่ค่อยอินในเส้นเรื่องชีวิตของเธอซักเท่าไหร่นัก (แต่สวยมากนะคะ ออกมาทีไร ออร่าความสวยกระแทกตา)
ผ่าน 20 นาทีแรกไป โซฮีก็แสดงดีขึ้นค่ะ เหมือนเป็นตัวละครนี้มากขึ้น ทุกคนทำหน้าที่แสดงของตัวเองได้ดี บทก็ไม่มีที่ถึงขั้นยอมรับไม่ได้ มันก็สนุกดี ดูได้เรื่อย ๆ แต่หนังยาวกว่าที่คิดนะคะ 2 ชั่วโมงกว่า ๆ เลย แต่ก็ดูได้เรื่อย ๆ ไม่ได้เบื่ออะไร นั่งดูแบบยิ้ม ๆ ในความน่ารักของคุณลุงอะไรแบบนี้ค่ะ
ในขณะที่บทหนังไม่ได้มีบาดแผลอะไรมากมายนัก มันก็ไม่มีอะไรให้ประทับใจมากมายนักเช่นเดียวกันค่ะ คือมันเรียบเรื่อย มันเหมือนกับเวอร์ชั่นเดิม localization ได้ดีพอประมาณ ไม่มีอะไรที่กระแทกใจ ไม่มีอะไรที่ชวนขบคิดต่อ คือจะบอกว่าเป็นหนังเบาสบายก็ได้ค่ะ แต่รู้สึกว่าเบาสบายมากเกินไปจนเราไม่ค่อยได้อะไรกลับมาเท่าไหร่ คือมันไม่แย่นะคะ แต่ก็ไม่ได้ดี หนังประเภทนี้จะเป็นประเภทที่ถูกลบออกจากความทรงจำไวที่สุดเลยค่ะ เพราะไม่ดี ไม่แย่ ไม่มีอะไรให้คิด ไม่ค้างในสมอง ดู จบเสร็จ บ๊ายบาย
ใครหาหนังสบาย ๆ ไว้พักใจ พักสมอง ไม่ต้องคิดอะไรมาก ก็รับชมกันได้นะคะ อินเทิร์น เวอร์ชั่นเกาหลีค่ะ~
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้