สาเหตุที่ยก ธรรมชาตินี้ขึ้นมา
เพราะอ่าน คู่มือการศึกษาพระอภิธัมมัตถสังคหะ ปริจเฉทที่ 7(ของอาจารย์ แนบ มหานีรานนท์)
สมุจจยสังคหวิภาค มาถึงหน้าที่ 59 เพื่อจะไปอ่าน หมวดที่ 3 โพธิปักขิยะสังคหะ ในตำราเล่มนี้
ก็เลยนึกถึง กินติสูตร ที่ท่านสมาชิกบางท่านยกขึ้นมา แล้วอรรถะไม่ตรงกับอรรถะที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมในกินติสูตร ตามพระไตรปิฎก
พอถึงเรื่องปัญญาพละ ธรรมชาติที่เป็นความไม่หวั่นไหวในการไม่รู้ธรรมตามความเป็นจริง
เพียงแค่พระสูตร ดังกล่าว หากไม่รู้จริงตามอรรถะที่พระพุทธเจ้าตรัส แล้ว
แล้วนำเสนอผิดแผกแตกต่างจากอรรถะของพระพุทธเจ้าในพระสูตรดังกล่าวนี้ออกมา
ทำให้คนทั่วไปที่ไม่มีความรู้ในทางพระพุทธศาสนาดีพอ
เข้าใจไปนอกอรรถะพระสูตรนี้ของพระพุทธเจ้า
น่าจะเป็นเหตุชื่อว่า โมหะเหตุ
(มีเนื้อความใน หมวดที่ 1 อกุศลสังคหะ โดยละเอียด)
ปัญญาในการรู้อรรถะพระสูตรให้ตรงตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ ตัวอย่างเช่น
กินติสูตร เป็น
หลักการในแก้ไขปัญหาความเห็นไม่ตรงกันใน โพธิปักขิยธรรม 7 หมวด 37 ประการ
ซึ่งเมื่อศึกษาแล้ว ก็จะเข้าใจดีครับ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องอื่นเลย
ดังนั้น การยกพระสูตรใดๆขึ้นมา ก็ต้องให้ถูกต้องตามอรรถะของพระสูตรนั้นครับ
จะได้เกิดปัญญาพละกับตนเอง ที่เป็น มหากุศลจิต หรือ เป็น อโมหะเหตุ ได้ครับ
---
สิ่งใดที่เป็นความคิดเห็นของผม อาจผิดได้ ตามกาลามสูตร ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ครับ
สำหรับผมเองเมื่อได้อ่าน/ฟัง กินติสูตร แล้ว
ก็จะไม่สร้างความขัดแย้งให้เกิดขึ้น เพราะอาจทำให้เทวดาที่ถือหางอยู่ ไปทะเลาะกับเทวดาที่ถือหางอีกฝ่ายหนึ่งด้วย นะครับ
เพราะกินติสูตรนี้ เป็นเรื่องของ พระ กับ พระ ครับ
ฆราวาส ไม่เกี่ยว
---
ปัญญาพละ - ธรรมชาติ ที่เป็นความไม่หวั่นไหว ใน การไม่รู้ธรรมตามความเป็นจริง อ/ธ-ปัญญาเจตสิก ใน ญานสัมปยุตจิต 47/79
เพราะอ่าน คู่มือการศึกษาพระอภิธัมมัตถสังคหะ ปริจเฉทที่ 7(ของอาจารย์ แนบ มหานีรานนท์)
สมุจจยสังคหวิภาค มาถึงหน้าที่ 59 เพื่อจะไปอ่าน หมวดที่ 3 โพธิปักขิยะสังคหะ ในตำราเล่มนี้
ก็เลยนึกถึง กินติสูตร ที่ท่านสมาชิกบางท่านยกขึ้นมา แล้วอรรถะไม่ตรงกับอรรถะที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมในกินติสูตร ตามพระไตรปิฎก
พอถึงเรื่องปัญญาพละ ธรรมชาติที่เป็นความไม่หวั่นไหวในการไม่รู้ธรรมตามความเป็นจริง
เพียงแค่พระสูตร ดังกล่าว หากไม่รู้จริงตามอรรถะที่พระพุทธเจ้าตรัส แล้ว
แล้วนำเสนอผิดแผกแตกต่างจากอรรถะของพระพุทธเจ้าในพระสูตรดังกล่าวนี้ออกมา
ทำให้คนทั่วไปที่ไม่มีความรู้ในทางพระพุทธศาสนาดีพอ
เข้าใจไปนอกอรรถะพระสูตรนี้ของพระพุทธเจ้า
น่าจะเป็นเหตุชื่อว่า โมหะเหตุ
(มีเนื้อความใน หมวดที่ 1 อกุศลสังคหะ โดยละเอียด)
ปัญญาในการรู้อรรถะพระสูตรให้ตรงตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ ตัวอย่างเช่น
กินติสูตร เป็น
หลักการในแก้ไขปัญหาความเห็นไม่ตรงกันใน โพธิปักขิยธรรม 7 หมวด 37 ประการ
ซึ่งเมื่อศึกษาแล้ว ก็จะเข้าใจดีครับ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องอื่นเลย
ดังนั้น การยกพระสูตรใดๆขึ้นมา ก็ต้องให้ถูกต้องตามอรรถะของพระสูตรนั้นครับ
จะได้เกิดปัญญาพละกับตนเอง ที่เป็น มหากุศลจิต หรือ เป็น อโมหะเหตุ ได้ครับ
---
สิ่งใดที่เป็นความคิดเห็นของผม อาจผิดได้ ตามกาลามสูตร ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ครับ
สำหรับผมเองเมื่อได้อ่าน/ฟัง กินติสูตร แล้ว
ก็จะไม่สร้างความขัดแย้งให้เกิดขึ้น เพราะอาจทำให้เทวดาที่ถือหางอยู่ ไปทะเลาะกับเทวดาที่ถือหางอีกฝ่ายหนึ่งด้วย นะครับ
เพราะกินติสูตรนี้ เป็นเรื่องของ พระ กับ พระ ครับ
ฆราวาส ไม่เกี่ยว
---