Cr. Youtube

เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (34) จับกุม
 
            สำนักงานป้องกันและปราบรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) ร่วมมือกับร้อยเอกศรัทธา ตั้งหน่วยเฉพาะกิจอยู่บนตึกติดถนนไม่ห่างจากซอยบ้าน
เช่าของก้อย เสียงเฮฮา กัญชา เหล้ายาปลาปิ้ง และการมั่วสุมกันดังมาปนกับบทสนทนาที่เก๋นั่งคุยกับน็อต ได้ยินชัดเจนจากเครื่องดักฟัง  ก้อยถูกใช้
ไปตลาดซื้อบุหรี่กับเหล้ามาเพิ่ม สองหัวโจกต้องการอยู่ลำพังคุยกันเรื่องส่งยา
          “ได้ความเรื่องนั้นหรือยัง จะได้จัดการให้เสร็จก่อนไปแบล็กเมลเจ้าสัว เอาสักยี่สิบล้านแล้วไปอยู่แถวลาวหรือเวียตนามไหม”
          “แล้วลูกน้องฉันกับนังก้อยแกจะกระเตงไปด้วยหรือไงนังเก๋”
          “ไอ้สองคนหน้าโง่...ลูกน้องแก ก็จับมันกรอกยาฆ่าหญ้าซะ แล้วถีบลงน้ำ จากบ้านนี้ไปไม่ไกลก็เจอคลองแสนแสบแล้ว” เก๋เอ่ยเสียงเบาพลาง
หันซ้ายขวา ลูกน้องหน้าโง่ยังเมาหลับโงหัวไม่ขึ้นอยู่อีกห้องหนึ่ง
          “นังก้อยก็ลอยแพมันไว้ที่ร้านอาบอบนวดเพื่อนฉันก็ได้ ยังได้ค่าตัวมันอีกนะ” น็อตเอ่ย
          “เฮ้ย! พูดจาอะไรคิดถึงใจฉันด้วยนะ นังก้อยมันน่าสงสารจะทิ้งมันยังไง”
          “เอาเถอะ ๆ อย่าเพิ่งเถียงกันเลย” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นน็อตเดินเข้าห้องนอนไปคุยธุระ

          “ไงพี่เห็นเงียบไปนึกว่าเดือนนี้ไม่มีของซะอีก ได้เลย...ที่เก่า เวลาเดิมกระบะสีดำ1190 ได้เลยพี่” น็อตเดินผิวปากออกมาเจอกับเก๋ที่ลุกเดินออก
ไปรับของจากก้อยที่ซื้อของมาจากตลาด ก้อยสังเกตเห็นเก๋กับน็อตพยักหน้าให้กัน...เธอเหลือบแลไปอีกห้องที่ลูกสมุนน็อตเมานอนเกลื่อนกลาด
แอปฯ ที่พี่ประสพตั้งค่าลงไปในโทรศัพท์สองเครื่องเป็นแอปฯ จีพีเอส ไว้ติดตามการเคลื่อนไหวของเก๋และน็อต
          “ช่วงสองวันนี่ถ้าแกอยากไปนอนกับเพื่อนก็ตามใจนะ แต่วันศุกร์ต้องกลับมาที่นี่เข้าใจไหมนังก้อย”
          ก้อยค้อนให้ “เอาเงินมาให้ฉันติดตัวไว้บ้างสิ ไม่มีเงินเหลือเลย” เสียงก้อยบ่น
          “เรื่องมากนะนังก้อยนี่มีพันเดียว จะไปไหนก็ไปให้พ้นหูพ้นตาไป”
         
          ก้อยออกมาพร้อมเป้ เรียกวินมอเตอร์ไซด์ไปลงที่ห้าง...เดินได้สักครู่ปาลิดาเรียกสียงเบาจากมุมร้านขายเสื้อ “ก้อยไม่ต้องหันมาเดินไปเรื่อย ๆ
ก่อน คุณวรชิตกับพี่ไกรเดินตามหลังเรามา เพื่อดูให้แน่ใจแล้วค่อยเข้าไปรอที่ร้านพิซซ่านะ”
 
          “พี่ปา” ก้อยหมดแรงและรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นหน้าปาลิดา เธอโผเข้ากอดปาลิดาแล้วร้องไห้ สองสาวเดินตามพี่ไกรที่ดูลาดเลาดีแล้วเข้าไปนั่งมุม
ด้านในของร้าน
          “น่าสงสารเหลือเกินนะเรา เมื่อกลับตัวกลับใจได้ พี่ปาอยากให้ก้อยกลับไปหาแม่และเรียนต่อ หากแม่ลำบากเรื่องส่งเสียให้เรียน พี่ปาจะส่งเสีย
เอง มีวิชาความรู้บ้างจะได้ประกอบอาชีพหรือสมัครงานทำ ยังดีกว่าอยู่แบบนี้ สิ่งไม่ดีลืมมันให้หมด แล้วเริ่มต้นใหม่ อย่าท้อตราบใดที่มีลมหายใจต้อง
กัดฟัน อดทนสู้ต่อไป” วรชิตเห็นสองสาวและได้ยินคำปลอบโยนจากปาลิดา เขาเข้าใจดีว่าเธอเองก็ต่อสู้ผ่านเรื่องร้ายมาแล้วอย่างอดทน น่าสงสารนัก สายตาที่มองปาลิดาด้วยความปรารถนาดี พี่ชายแลเห็นได้ รอยยิ้มจาง ๆ อย่างสุขใจ เขาหวังว่าเมื่อผ่านทุกอย่างไปด้วยดี วรชิตเป็นผู้ชายที่มีความรับ
ผิดชอบสูง มีใจให้ปาลิดา เหมาะสมที่จะฝากไว้ให้ดูแลเธอได้อย่างสบายใจ

          ร้อยเอกศรัทธาโทรมาเพื่อขอสอบปากคำพยาน...“ผมอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมคุณก้อยสะดวกไหม ผมขอนัดพบวันนี้ตอนบ่าย”
 
          คำถามมากมายจากผู้สอบปากคำ “เก๋มาอยู่กับคุณได้กี่เดือนแล้วนะ”
          “สามเดือนกว่าค่ะ”
          “เห็นข้าวของส่วนตัวที่เขาเก็บอย่างระมัดระวังบ้างไหมครับ เราจะดำเนินการรวบหัวรวบหางให้เร็วที่สุด ข้อมูลจากคุณจะช่วยได้มากทีเดียว”
          “ในห้องนอนเก๋ใต้เตียงปูผ้ายางไว้ ก้อยเคยเห็นเขาเปิดผ้ายางออก เธอเจาะพื้นห้องแล้ววางกล่องแบน ๆ ซ่อนไว้ที่นั่น เก็บอะไรที่เป็นของ
ส่วนตัวน่ะคะ”
          “ดีทีเดียว เป็นประโยชน์กับเรามากเลยครับ”
 
          ไฮโซเก๋กับแฟนหนุ่ม และลูกน้องถูกรวบพร้อมของกลางมีทั้งยาอี ยาไอซ์ และ เม็ดบรรจุหีบห่อเตรียมส่ง หลักฐานของกลางครั้งนี้มีจำนวน
มากพอที่จะส่งไฮโซเก๋และแฟนหนุ่มเน่าตายคาคุกได้ เมื่อรวมถึงหลักฐานการบันทึกเสียงเรื่องการแบล็กเมลเจ้าสัวใหญ่ ตำรวจตรวจค้นบ้านพบภาพ
ถ่ายที่จะนำไปใช้ในการนี้ครบถ้วน
          ข่าวและภาพใบหน้าสิ้นหวังของเก๋และแฟนหนุ่มที่ต้องจำนนกับหลักฐานมากมาย หลานชายเจ้าสัว...คุณวิสัยให้สัมภาษณ์สั้น ๆ ว่า ใครทำอะไร
ให้รับโทษไปตามตัวบทกฎหมาย เขาหวังว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นบทเรียนสำหรับอีกหลายคนที่ควรเลือกทางเลือกชีวิตที่ถูกต้องให้ตนเอง
 
          “ลูกแม่ ๆ ” เสียงสะอื้นของป้าบุญ สะท้านเข้าไปในอกคนที่เคยเป็นแม่อย่างปาลิดา ก้อยเป็นเสมือนสิ่งมีค่าสำหรับคนเป็นแม่อย่างป้าบุญ ถูกผิด
ดีชั่ว แม่ก็รักสุดหัวใจ ก้อยก้มลงกราบเท้าแม่ขอโทษ เสียงพูดปนเสียงสะอื้น ทั้งดีใจ ทั้งสำนึกผิด...
          “แม่จ๋าก้อยผิดไปแล้ว ก้อยไม่เชื่อฟังคำแม่ ทำผิดต่อแม่มากมาย ก้อยไปอยู่กรุงเทพเหมือนตกนรก ชีวิตต่ำช้าไม่น่าให้อภัยเลยแม่”
          “ไม่หรอก ก้อยจะทำผิดอะไรมาวันนี้หนูสำนึกผิดกลับมาเป็นคนดีได้ แม่ไม่โกรธหรือโทษลูกเลย ทุกวันสวดมนต์ให้พระคุ้มครองลูกของแม่
สุดท้ายเราสองแม่ลูกก็ได้น้ำใจจากท่านนายพันกับน้องสาวมากมาย ไม่อย่างนั้นแม่ไม่มีปัญญาไปตามหาลูกได้หรอกลูกเอ๋ย อะไรผ่านไปแล้วลืมมัน
ซะนะ มานับหนึ่งใหม่ กลับมาเป็นคนดี แค่นี้แม่ก็แสนจะสุขใจ”
          พี่ไกรเข้าไปโอบสองแม่ลูก ไม่ใช่ครอบครัวก็เหมือนใช่ ก็เห็นกันมานาน..ป้าบุญเป็นทั้งแม่บ้านในฐานเรือสัตหีบ และทำขนมขายในสโมสรมานาน
ก้อยเองก็เกิดและโตมาจากที่นี่ “หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะ ป้าหากมีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้อย่าเกรงใจ” ป้าบุญยกมือไหว้ทั้งน้ำตา
ปาลิดาน้ำตารินเงียบ ๆ ชีวิตผู้หญิงอย่างก้อย เมื่อครั้งทำข่าวภาคสนาม เธอเห็นมามากมายที่ไม่หลุดพ้นจากบ่วงกรรม ผละจากผู้ชายคนหนึ่งไปอยู่
กับอีกคนหนึ่งก็ไม่ต่างกัน วนเวียนอยู่ในกงกรรมกงเกวียนไม่รู้จบ

          หลายคนสู้บากหน้ากลับบ้านเพราะสุดจะทน...ถิ่นฐานเก่าและครอบครัว...ทั้งพ่อ แม่ ตา ยาย พร้อมที่จะยื่นแขนมารับกลับไปเริ่มชีวิตใหม่
หลายหน่วยงานในสังคมเริ่มตั้งมูลนิธิต่าง ๆ ช่วยทั้งหญิงและชายที่หวังจะเริ่มชีวิตใหม่ ทั้งอาสาสมัครที่เข้ามาอบรมอาชีพ ดูแลผู้คนเหล่านี้ในองค์รวม
ฟื้นฟูสุขภาพจิต ฝึกให้พวกเขาเข้มแข็ง เป็นแรงใจแรงกายให้แก่กัน ทั้งหมดเป็นแรงขับเคลื่อนร่วมกันให้พวกเขาลุกขึ้นมาสู้กับชีวิตอีกครั้งหนึ่ง...
เรื่องราวที่บอกเล่าจากปาลิดากับภาพเบื้องหน้า วรชิตเข้าใจดี บุญกรรมทำให้คนเกิดมาไม่เท่ากัน เส้นทางเดินของชีวิตมีเพียงความดีและความชั่ว
พื้นฐานดีแต่ทำตนเองตกต่ำแล้วดับสูญไปอย่างไร้ค่า กับผู้ที่ตกต่ำแต่ลุกขึ้นตั้งหลักใหม่ให้ดีงาม ทั้งหมดวรชิตเห็นมาแล้วทั้งนั้น

          วรชิตโอบประคองเธออยู่ไม่ห่าง “เรื่องดี ๆ ที่คุณกับพี่ชายช่วยก้อยให้มีชีวิตใหม่เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ ผมก็อยากมีส่วนช่วยเหลือ ถ้าต้องการอะไร
บอกผมได้นะครับ” ปาลิดาเช็ดน้ำตาซุกตัวเข้ากอดวรชิต เป็นครั้งแรก...ที่เมื่อทุกอย่างลงเอยด้วยดีเช่นนี้อ้อมกอดของคนใกล้ช่างอุ่นใจและ
มีค่าเสมอ
 
            ก้าวหนึ่งผ่าน ผิดถูก พึงแก้ไข
            ก้าวหนึ่งก้าว ผิดไป หาทางหนี
            ก้าวต่อก้าว ทนเอา ด้วยใจนี้
            ก้าวอีกที ให้ดี จึงมีคุณ