เสียงเพลงจากไร่อ้อย
หมู่บ้านแห่งหนึ่งมีไร่อ้อยขนาดใหญ่ตั้งอยู่ห่างจากชุมชนหลายกิโลเมตร คนงานที่ทำงานในไร่ต่างรู้กันดีว่า หลังพระอาทิตย์ตกดิน ห้ามเดินเข้าไปในแปลงอ้อยฝั่งตะวันตกเด็ดขาด
เพราะทุกคืนจะมีเสียงเพลงลูกทุ่งเก่าดังออกมาจากในไร่
บางคืนเป็นเสียงผู้หญิงร้องเพลง บางคืนเป็นเสียงผู้ชายฮัมเพลง และบางคืนจะได้ยินเสียงคนปรบมือเหมือนกำลังมีงานรื่นเริง
ชัยเป็นหัวหน้าคนงานคนใหม่ เขาเพิ่งย้ายมาดูแลไร่อ้อยแห่งนี้ และไม่เชื่อเรื่องเล่าของคนงานเก่า
คืนหนึ่ง รถบรรทุกอ้อยเสียกลางทาง เขาจึงต้องเดินเข้าไปตามหาคนงานที่อยู่ด้านใน
ระหว่างเดินผ่านแปลงอ้อย เขาได้ยินเสียงเพลงดังขึ้น
“รักกันชอบกัน...”
เสียงเพลงนั้นมาจากลำโพงเก่า ๆ ที่แขวนอยู่บนต้นไม้
ชัยเดินตามเสียงไปจนถึงลานดินเล็ก ๆ กลางไร่
เขาพบผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ พวกเธอสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ และกำลังร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
ชัยถามว่า
“พวกคุณมาทำอะไรกันตรงนี้?”
ผู้หญิงคนหนึ่งหันมายิ้ม
“มางานเลี้ยงค่ะ พี่ไม่มาร่วมด้วยเหรอ?”
ชัยสังเกตเห็นว่าทุกคนมีใบหน้าเหมือนกันอย่างประหลาด
เขากำลังจะเดินกลับ แต่หญิงสาวคนหนึ่งกลับเรียกชื่อเขา
“พี่ชัย... อยู่ก่อนสิคะ”
ชัยหยุดเดิน
“รู้จักชื่อผมได้ยังไง?”
หญิงสาวหัวเราะ
“ก็พี่เคยมาที่นี่แล้วนี่คะ”
ทันใดนั้น เพลงก็หยุดลง
ผู้หญิงทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน
แล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“พี่จำพวกเราไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
ชัยเริ่มกลัว เขารีบวิ่งกลับไปที่รถและไม่กล้าหันหลังมองอีก
วันรุ่งขึ้น เขาไปถามคนงานเก่าเกี่ยวกับลานดินกลางไร่
คนงานคนหนึ่งถึงกับวางจอบลง
“หัวหน้าห้ามไปตรงนั้นเด็ดขาดนะครับ”
จากนั้นเขาเล่าให้ฟังว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน ไร่แห่งนี้เคยเกิดอุบัติเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ มีคนงานหญิงหลายสิบคนติดอยู่ในแปลงอ้อยและเสียชีวิตทั้งหมด
ก่อนเกิดเหตุ พวกเธอกำลังซ้อมร้องเพลงเพื่อเตรียมแสดงในงานประจำปีของโรงงาน
ชัยถามว่า
“แล้วทำไมพวกเธอถึงเรียกชื่อผม?”
คนงานเก่ามองหน้าเขานานมาก ก่อนตอบว่า
“เพราะเมื่อยี่สิบปีก่อน หัวหน้าเคยเป็นคนงานที่นี่”
ชัยไม่เชื่อ แต่เมื่อลองค้นเอกสารเก่า เขาพบรูปถ่ายงานเลี้ยงประจำปี
ในภาพมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่กลางกลุ่มคนงานหญิง
ชายคนนั้นคือชัย
เขาจำได้ทันทีว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาเคยทำงานที่นี่จริง แต่หลังเกิดเหตุไฟไหม้ เขาประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำบางส่วน
ชัยเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต
คืนเกิดไฟไหม้ เขาเป็นคนได้รับมอบหมายให้เฝ้าประตูทางออกด้านตะวันตก
เมื่อไฟลุกขึ้น เขากลับหนีเอาตัวรอดและล็อกประตูจากด้านนอก เพราะกลัวคนงานจะวิ่งออกมาชนรถของเขา
เขาไม่เคยรู้ว่าคนงานทั้งหมดติดอยู่ด้านใน
ชัยทรุดลงกับพื้น
คืนนั้น เขากลับไปที่ไร่อ้อยอีกครั้ง
เสียงเพลงดังขึ้นเหมือนเดิม
เขาเดินเข้าไปในลานดินและพบผู้หญิงทุกคนยืนรออยู่
หญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาหา
“คราวนี้พี่จำได้แล้วใช่ไหมคะ?”
ชัยร้องไห้และขอโทษ
หญิงสาวยิ้ม ก่อนยื่นมือมาให้
“ถ้าอย่างนั้น ช่วยเปิดประตูให้พวกเราหน่อยได้ไหม?”
ชัยมองไปด้านหลังเธอ
มีประตูเหล็กเก่าตั้งอยู่กลางแปลงอ้อย
เขาเดินไปเปิดมันออก
ทันทีที่ประตูเปิด เสียงผู้หญิงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากใต้ดิน
พื้นดินค่อย ๆ ยุบตัวลง เผยให้เห็นซากกระดูกและเศษเสื้อผ้าเก่าจำนวนมาก
เช้าวันต่อมา เจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบพื้นที่และพบหลักฐานการเสียชีวิตที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน
แต่ชัยหายตัวไป
เหลือเพียงรองเท้าบูตคู่หนึ่งวางอยู่กลางลานดิน
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านบอกว่าเสียงเพลงจากไร่อ้อยเงียบลงแล้ว
แต่บางคืนจะมีเสียงผู้ชายร้องเพลงแทน
เป็นเสียงที่ร้องซ้ำ ๆ ว่า
“เปิดประตูให้หน่อย... ผมยังออกไปไม่ได้”
เสียงเพลงจากไร่อ้อย
หมู่บ้านแห่งหนึ่งมีไร่อ้อยขนาดใหญ่ตั้งอยู่ห่างจากชุมชนหลายกิโลเมตร คนงานที่ทำงานในไร่ต่างรู้กันดีว่า หลังพระอาทิตย์ตกดิน ห้ามเดินเข้าไปในแปลงอ้อยฝั่งตะวันตกเด็ดขาด
เพราะทุกคืนจะมีเสียงเพลงลูกทุ่งเก่าดังออกมาจากในไร่
บางคืนเป็นเสียงผู้หญิงร้องเพลง บางคืนเป็นเสียงผู้ชายฮัมเพลง และบางคืนจะได้ยินเสียงคนปรบมือเหมือนกำลังมีงานรื่นเริง
ชัยเป็นหัวหน้าคนงานคนใหม่ เขาเพิ่งย้ายมาดูแลไร่อ้อยแห่งนี้ และไม่เชื่อเรื่องเล่าของคนงานเก่า
คืนหนึ่ง รถบรรทุกอ้อยเสียกลางทาง เขาจึงต้องเดินเข้าไปตามหาคนงานที่อยู่ด้านใน
ระหว่างเดินผ่านแปลงอ้อย เขาได้ยินเสียงเพลงดังขึ้น
“รักกันชอบกัน...”
เสียงเพลงนั้นมาจากลำโพงเก่า ๆ ที่แขวนอยู่บนต้นไม้
ชัยเดินตามเสียงไปจนถึงลานดินเล็ก ๆ กลางไร่
เขาพบผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ พวกเธอสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ และกำลังร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
ชัยถามว่า
“พวกคุณมาทำอะไรกันตรงนี้?”
ผู้หญิงคนหนึ่งหันมายิ้ม
“มางานเลี้ยงค่ะ พี่ไม่มาร่วมด้วยเหรอ?”
ชัยสังเกตเห็นว่าทุกคนมีใบหน้าเหมือนกันอย่างประหลาด
เขากำลังจะเดินกลับ แต่หญิงสาวคนหนึ่งกลับเรียกชื่อเขา
“พี่ชัย... อยู่ก่อนสิคะ”
ชัยหยุดเดิน
“รู้จักชื่อผมได้ยังไง?”
หญิงสาวหัวเราะ
“ก็พี่เคยมาที่นี่แล้วนี่คะ”
ทันใดนั้น เพลงก็หยุดลง
ผู้หญิงทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน
แล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“พี่จำพวกเราไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
ชัยเริ่มกลัว เขารีบวิ่งกลับไปที่รถและไม่กล้าหันหลังมองอีก
วันรุ่งขึ้น เขาไปถามคนงานเก่าเกี่ยวกับลานดินกลางไร่
คนงานคนหนึ่งถึงกับวางจอบลง
“หัวหน้าห้ามไปตรงนั้นเด็ดขาดนะครับ”
จากนั้นเขาเล่าให้ฟังว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน ไร่แห่งนี้เคยเกิดอุบัติเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ มีคนงานหญิงหลายสิบคนติดอยู่ในแปลงอ้อยและเสียชีวิตทั้งหมด
ก่อนเกิดเหตุ พวกเธอกำลังซ้อมร้องเพลงเพื่อเตรียมแสดงในงานประจำปีของโรงงาน
ชัยถามว่า
“แล้วทำไมพวกเธอถึงเรียกชื่อผม?”
คนงานเก่ามองหน้าเขานานมาก ก่อนตอบว่า
“เพราะเมื่อยี่สิบปีก่อน หัวหน้าเคยเป็นคนงานที่นี่”
ชัยไม่เชื่อ แต่เมื่อลองค้นเอกสารเก่า เขาพบรูปถ่ายงานเลี้ยงประจำปี
ในภาพมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่กลางกลุ่มคนงานหญิง
ชายคนนั้นคือชัย
เขาจำได้ทันทีว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาเคยทำงานที่นี่จริง แต่หลังเกิดเหตุไฟไหม้ เขาประสบอุบัติเหตุและสูญเสียความทรงจำบางส่วน
ชัยเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต
คืนเกิดไฟไหม้ เขาเป็นคนได้รับมอบหมายให้เฝ้าประตูทางออกด้านตะวันตก
เมื่อไฟลุกขึ้น เขากลับหนีเอาตัวรอดและล็อกประตูจากด้านนอก เพราะกลัวคนงานจะวิ่งออกมาชนรถของเขา
เขาไม่เคยรู้ว่าคนงานทั้งหมดติดอยู่ด้านใน
ชัยทรุดลงกับพื้น
คืนนั้น เขากลับไปที่ไร่อ้อยอีกครั้ง
เสียงเพลงดังขึ้นเหมือนเดิม
เขาเดินเข้าไปในลานดินและพบผู้หญิงทุกคนยืนรออยู่
หญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาหา
“คราวนี้พี่จำได้แล้วใช่ไหมคะ?”
ชัยร้องไห้และขอโทษ
หญิงสาวยิ้ม ก่อนยื่นมือมาให้
“ถ้าอย่างนั้น ช่วยเปิดประตูให้พวกเราหน่อยได้ไหม?”
ชัยมองไปด้านหลังเธอ
มีประตูเหล็กเก่าตั้งอยู่กลางแปลงอ้อย
เขาเดินไปเปิดมันออก
ทันทีที่ประตูเปิด เสียงผู้หญิงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากใต้ดิน
พื้นดินค่อย ๆ ยุบตัวลง เผยให้เห็นซากกระดูกและเศษเสื้อผ้าเก่าจำนวนมาก
เช้าวันต่อมา เจ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบพื้นที่และพบหลักฐานการเสียชีวิตที่ไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน
แต่ชัยหายตัวไป
เหลือเพียงรองเท้าบูตคู่หนึ่งวางอยู่กลางลานดิน
ตั้งแต่นั้นมา ชาวบ้านบอกว่าเสียงเพลงจากไร่อ้อยเงียบลงแล้ว
แต่บางคืนจะมีเสียงผู้ชายร้องเพลงแทน
เป็นเสียงที่ร้องซ้ำ ๆ ว่า
“เปิดประตูให้หน่อย... ผมยังออกไปไม่ได้”