ห้องเช่าที่มีคนจองไว้แล้ว
มีอพาร์ตเมนต์เก่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท้ายซอย ราคาค่าเช่าถูกกว่าที่อื่นเกือบครึ่งหนึ่ง แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียว คือห้ามผู้เช่าพักในห้องหมายเลข 406
เจ้าของตึกบอกทุกคนว่าห้องนั้นกำลังซ่อมแซม แต่ความจริงไม่มีใครเคยเห็นช่างเข้าไปทำงานเลย
ต้นเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาทำงานในกรุงเทพฯ เขามีเงินไม่มาก จึงตัดสินใจเช่าห้องที่นี่
คืนแรกที่เข้าพัก เขาได้ยินเสียงลากเก้าอี้จากห้องด้านบน
ครืด... ครืด... ครืด...
เสียงดังอยู่นานเกือบชั่วโมง
เช้าวันต่อมา เขาจึงลงไปแจ้งเจ้าของตึก
เจ้าของตึกทำหน้าตกใจแล้วถามว่า
“เมื่อคืนคุณได้ยินเสียงจากชั้นสี่เหรอ?”
ต้นพยักหน้า
เจ้าของตึกนิ่งไปก่อนตอบว่า
“ชั้นสี่ไม่มีคนพักแล้วนะ ห้องทุกห้องปิดหมด”
ต้นไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งคืนที่สาม
เวลาเกือบตีสอง โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น
เขารับสายและได้ยินเสียงผู้หญิงพูดเบา ๆ
“คุณช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ?”
ต้นถามว่าใคร
ปลายสายตอบว่า
“ฉันอยู่ห้อง 406 ค่ะ”
ต้นเริ่มขนลุก เขาวางสายทันที แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นจากหน้าห้อง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เขามองผ่านตาแมวและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่
เธอสวมชุดนอนสีขาว ผมยาวปิดใบหน้า และถือกุญแจห้องเก่า ๆ ไว้ในมือ
ต้นไม่กล้าเปิดประตู
หญิงสาวพูดขึ้นว่า
“คุณเป็นคนใหม่ใช่ไหมคะ?”
ต้นไม่ตอบ
“ดีจังเลยค่ะ ฉันรอมานานแล้ว”
หลังจากพูดจบ เธอก็เดินหายไปในทางเดิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นไปถามเจ้าของตึกเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น
เจ้าของตึกจึงยอมเล่าความจริงว่า เมื่อห้าปีก่อนมีหญิงสาวชื่อมุกเช่าห้อง 406 อยู่ เธอเป็นคนเงียบ ๆ และไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
คืนหนึ่ง เธอหายตัวไปอย่างลึกลับ
หลังจากนั้นมีคนเชื่อว่าเธอเสียชีวิตอยู่ในห้อง แต่เมื่อเปิดเข้าไปกลับไม่พบศพ พบเพียงรอยเลือดและกระจกแตกเต็มพื้น
เจ้าของตึกจึงปิดห้องนั้นถาวร
ต้นเริ่มคิดจะย้ายออก แต่ยังไม่ทันได้เก็บของ เขาก็พบซองจดหมายเสียบอยู่ใต้ประตู
ด้านหน้าซองเขียนว่า
“ถึงผู้เช่าห้องใหม่”
ภายในมีข้อความสั้น ๆ
“อย่าเชื่อเจ้าของตึก เขาเป็นคนขังฉันไว้”
ต้นรีบขึ้นไปชั้นสี่เพื่อหาห้อง 406
ประตูห้องล็อกอยู่ แต่เมื่อเขาลองใช้กุญแจที่หญิงสาวทิ้งไว้ มันกลับเปิดออกอย่างง่ายดาย
ภายในห้องมีฝุ่นหนาและกลิ่นอับ แต่บนโต๊ะกลับมีรูปถ่ายหญิงสาวคนหนึ่งวางอยู่
เป็นรูปของมุก
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยปากกาสีแดง
“คนที่หายไปไม่ใช่ฉัน”
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ปิดเอง
เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง
“เข้ามาทำไม?”
ต้นหันกลับไปเห็นชายเจ้าของตึกยืนอยู่ตรงประตู
เจ้าของตึกยิ้มอย่างน่ากลัว ก่อนพูดว่า
“ห้องนี้มีคนจองอยู่แล้ว”
ต้นรีบวิ่งหนี แต่เจ้าของตึกกลับเดินเข้ามาใกล้พร้อมกุญแจมือ
“มุกมันรู้มากเกินไป ฉันเลยต้องทำให้มันเงียบ”
ต้นพยายามต่อสู้จนหลุดออกจากห้องและวิ่งลงไปแจ้งตำรวจ
เมื่อตำรวจเข้าตรวจค้น พวกเขาพบกระดูกมนุษย์ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง 406
เจ้าของตึกถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรม
หลายเดือนต่อมา ต้นกลับไปเก็บของที่อพาร์ตเมนต์
เขากำลังจะออกจากตึก แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังจากห้อง 406
เขาเดินเข้าไปดู
โทรศัพท์เก่าเครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ต้นยกหูขึ้น
เสียงผู้หญิงพูดว่า
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน”
ต้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่ก่อนวางสาย เสียงนั้นกลับพูดต่อว่า
“ตอนนี้คุณออกไปได้แล้ว... ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังคุณน่ะ อย่าหันไปมองนะคะ”
ต้นตัวแข็งทื่อ
เพราะเขารู้สึกได้ว่ามีลมหายใจเย็น ๆ อยู่ตรงต้นคอ
และมีเสียงเจ้าของตึกกระซิบว่า
“ห้องใหม่ของเอ็งอยู่ชั้นใต้ดิน”
ห้องเช่าที่มีคนจองไว้แล้ว
มีอพาร์ตเมนต์เก่าแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท้ายซอย ราคาค่าเช่าถูกกว่าที่อื่นเกือบครึ่งหนึ่ง แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียว คือห้ามผู้เช่าพักในห้องหมายเลข 406
เจ้าของตึกบอกทุกคนว่าห้องนั้นกำลังซ่อมแซม แต่ความจริงไม่มีใครเคยเห็นช่างเข้าไปทำงานเลย
ต้นเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาทำงานในกรุงเทพฯ เขามีเงินไม่มาก จึงตัดสินใจเช่าห้องที่นี่
คืนแรกที่เข้าพัก เขาได้ยินเสียงลากเก้าอี้จากห้องด้านบน
ครืด... ครืด... ครืด...
เสียงดังอยู่นานเกือบชั่วโมง
เช้าวันต่อมา เขาจึงลงไปแจ้งเจ้าของตึก
เจ้าของตึกทำหน้าตกใจแล้วถามว่า
“เมื่อคืนคุณได้ยินเสียงจากชั้นสี่เหรอ?”
ต้นพยักหน้า
เจ้าของตึกนิ่งไปก่อนตอบว่า
“ชั้นสี่ไม่มีคนพักแล้วนะ ห้องทุกห้องปิดหมด”
ต้นไม่ได้คิดอะไรมาก จนกระทั่งคืนที่สาม
เวลาเกือบตีสอง โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น
เขารับสายและได้ยินเสียงผู้หญิงพูดเบา ๆ
“คุณช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ?”
ต้นถามว่าใคร
ปลายสายตอบว่า
“ฉันอยู่ห้อง 406 ค่ะ”
ต้นเริ่มขนลุก เขาวางสายทันที แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นจากหน้าห้อง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เขามองผ่านตาแมวและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่
เธอสวมชุดนอนสีขาว ผมยาวปิดใบหน้า และถือกุญแจห้องเก่า ๆ ไว้ในมือ
ต้นไม่กล้าเปิดประตู
หญิงสาวพูดขึ้นว่า
“คุณเป็นคนใหม่ใช่ไหมคะ?”
ต้นไม่ตอบ
“ดีจังเลยค่ะ ฉันรอมานานแล้ว”
หลังจากพูดจบ เธอก็เดินหายไปในทางเดิน
เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นไปถามเจ้าของตึกเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น
เจ้าของตึกจึงยอมเล่าความจริงว่า เมื่อห้าปีก่อนมีหญิงสาวชื่อมุกเช่าห้อง 406 อยู่ เธอเป็นคนเงียบ ๆ และไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
คืนหนึ่ง เธอหายตัวไปอย่างลึกลับ
หลังจากนั้นมีคนเชื่อว่าเธอเสียชีวิตอยู่ในห้อง แต่เมื่อเปิดเข้าไปกลับไม่พบศพ พบเพียงรอยเลือดและกระจกแตกเต็มพื้น
เจ้าของตึกจึงปิดห้องนั้นถาวร
ต้นเริ่มคิดจะย้ายออก แต่ยังไม่ทันได้เก็บของ เขาก็พบซองจดหมายเสียบอยู่ใต้ประตู
ด้านหน้าซองเขียนว่า
“ถึงผู้เช่าห้องใหม่”
ภายในมีข้อความสั้น ๆ
“อย่าเชื่อเจ้าของตึก เขาเป็นคนขังฉันไว้”
ต้นรีบขึ้นไปชั้นสี่เพื่อหาห้อง 406
ประตูห้องล็อกอยู่ แต่เมื่อเขาลองใช้กุญแจที่หญิงสาวทิ้งไว้ มันกลับเปิดออกอย่างง่ายดาย
ภายในห้องมีฝุ่นหนาและกลิ่นอับ แต่บนโต๊ะกลับมีรูปถ่ายหญิงสาวคนหนึ่งวางอยู่
เป็นรูปของมุก
ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนด้วยปากกาสีแดง
“คนที่หายไปไม่ใช่ฉัน”
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ปิดเอง
เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง
“เข้ามาทำไม?”
ต้นหันกลับไปเห็นชายเจ้าของตึกยืนอยู่ตรงประตู
เจ้าของตึกยิ้มอย่างน่ากลัว ก่อนพูดว่า
“ห้องนี้มีคนจองอยู่แล้ว”
ต้นรีบวิ่งหนี แต่เจ้าของตึกกลับเดินเข้ามาใกล้พร้อมกุญแจมือ
“มุกมันรู้มากเกินไป ฉันเลยต้องทำให้มันเงียบ”
ต้นพยายามต่อสู้จนหลุดออกจากห้องและวิ่งลงไปแจ้งตำรวจ
เมื่อตำรวจเข้าตรวจค้น พวกเขาพบกระดูกมนุษย์ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง 406
เจ้าของตึกถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรม
หลายเดือนต่อมา ต้นกลับไปเก็บของที่อพาร์ตเมนต์
เขากำลังจะออกจากตึก แต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังจากห้อง 406
เขาเดินเข้าไปดู
โทรศัพท์เก่าเครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ต้นยกหูขึ้น
เสียงผู้หญิงพูดว่า
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน”
ต้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่ก่อนวางสาย เสียงนั้นกลับพูดต่อว่า
“ตอนนี้คุณออกไปได้แล้ว... ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังคุณน่ะ อย่าหันไปมองนะคะ”
ต้นตัวแข็งทื่อ
เพราะเขารู้สึกได้ว่ามีลมหายใจเย็น ๆ อยู่ตรงต้นคอ
และมีเสียงเจ้าของตึกกระซิบว่า
“ห้องใหม่ของเอ็งอยู่ชั้นใต้ดิน”