ตั้งเเต่ผมอายุได้9ขวบ ผมเริ่มที่จะปฏิเสธการไปรร.ทีละเล็กน้อย เพราะเวลาผมไปถึงผมเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่มบางทีก็รน เเต่ผมก็ชอบอย่างนึงที่รร.ครับ คือเพื่อนสนิทของผมทั้งสี่คน เล่นด้วยกันตลอด จนตอนที่ผมขึ้นม.หนึ่ง ผมลองย้ายไปเรียนคนละที่กับเพื่อน มันเป็นโรงเรียนรัฐหน่ะครับ เพราะรร.นั้นมาเเนะเเนวที่รร.ผม ตอนผมกำลังจะจบป.6 ผมตั้งเป้าไว้ก่อนที่พวกเขาจะมาเเนะเเนวที่รร.ผมอีกครับ ว่าผมจะไปเรียนรร.รัฐนั้นครับ เเละเพื่อนสนิทของผมคนนึงที่ตอนนั้นเริ่มจะไม่ค่อยสนิทกันเหมือนเมื่อก่อน เขามาบอกว่า ถ้าไปเรียนนั่นอย่าลืม-ูนะ ผมก็สัญญาตามที่เขาบอกไว้ เเต่พอไปนั่งเรียนจริง ด้วยความที่ผมเข้ากับใครไม่เก่งเลย ถึงจะเข้าไปพูดคุยได้ เเต่ผมเลือกที่จะปรีกตัวออกมาซะงั้น ในตอนนั้นผมเหงามาก เหงาที่สุด จนผมหยุดบ่อยมากขึ้น ผมไม่ชอบการตื่นเช้าตรู่เพื่อไปล้างหน้าอาบน้ำ ผมย้ายมาอยู่กับเเม่ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็กลับมาอยู่บ้าน มีวันนึงที่ผมไม่อยากไป เเต่เขาบังคับให้ผมไป จนผมน้ำตาไหล ผมเป็นคนที่ออ่นไหวกับคำพูดของครอบครัวมากเลยครับ เเละพอมีกิจกรรมอะไรผมค่อนข้างที่จะไปได้ครับ เเต่ถ้าจัดในโรงเรียนถ้าไม่มีการตั้งผ่านไม่ผ่าน ผมก็ไม่อยากไป ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงติดบ้านมากนัก โทรศัพท์ของผม มันไม่ได้มีข้อความน้อยของเพื่อนๆเหมือนเเต่ก่อน ตอนนี้มันไม่มีขึ้นด้วยซ้ำ มีเเต่ดีเเทค 5555 เเละผมก็ไม่ชอบกฎของรร.นี้ด้วยเหมือนกัน ผมเริ่มบอกกับเเม่ผม ว่าอยากย้ายรร.ไปตามเพื่อน ตอนเเรกเเม่ผมบอกว่า เรียนให้จบม.3ก่อนเถอะ เเม่ไม่ค่อยมี เเต่พอไปมา เเม่ผมดันให้ผมย้ายซะงั้น ผมดีใจมากที่จะได้ไปเรียนอยู่ที่รร.เพื่อน เอ่อ เเล้วก็ผมไม่ชอบครูที่รร.รัฐด้วยครับ อะเเฮะๆ ฮื้มม~~ พิมยาวมาก อิอิ .
ผมผิดไหม.. ที่ไม่ชอบโรงเรียน