สวัสดีครับ พบกันอักครั้งใน "ผมแค่อยากระบาย" ตอนนี้ในตอนที่ 2 แล้วครับซึ่งปัจจุบันผมอายุ 17 แล้ว ซึ่งเรื่องเล่านี้ผมอยากเล่าเพื่ออยากจะระบายครับ และเป็นปมในใจด้วยครับ ซึ่งหากใครอยากดู Ep ก่อนหน้าก็สามารถกดที่หน้าโปรไฟล์ผมแล้วเลื่อนดูกระทู้ก่อนหน้าที่ผมเขียนได้เลยครับ
เท่าที่ผมจำความได้ ตอนเด็ก ผมจำไม่ได้ว่าตอนนั้นอายุเท่าไร เรียนชั้นไหน แต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่ยังคงจำได้จนถึงทุกวันนี้ คือครั้งหนึ่งผมเคยเรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว ซึ่งสุดท้ายจบไม่สวย
เรื่องมีอยู่ว่า ที่บ้านของผมมีกลุ่มคนพม่าเดินทางเข้าออกและแวะเวียนมาพบปะกันอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากมีการติดต่อค้าขายและทำธุระต่าง ๆ เสมอ ทำให้แม่ผมจึงได้เรียนรู้ภาษาพม่าจนเชี่ยวชาญ ทั้งการพูด การเขียน ตัวอักษร ตลอดจนหลักเกณฑ์ของภาษา ไม่ว่าจะสระหรือองค์ประกอบอื่น ๆ ของภาษา ซึ่งผมเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดว่าภาษาพม่ามีหลักไวยากรณ์อย่างไรบ้าง แต่เท่าที่เห็น แม่สามารถใช้ภาษาได้คล่องแคล่วจนแทบไม่ต่างจากเจ้าของภาษาเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้ พ่อแม่อยากให้ผมเรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว เพราะมองว่าภาษานี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตประจำวัน เนื่องจากบริเวณที่เราอาศัยอยู่มีคนพม่าอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งผมเองก็ตกลงที่จะเรียนโดยไม่ได้มีปัญหาอะไร ในช่วงแรกทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ แม่เริ่มสอนพื้นฐานให้ผม โดยเน้นไปที่การเขียนและการจดจำตัวอักษรเป็นหลัก แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือ แม่เป็นคนที่ค่อนข้างใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล และมักจะแสดงอารมณ์ออกมาอยู่เสมอเมื่ออะไรไม่ได้ดั่งใจ ทำให้ระหว่างเรียนผมรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่ผมทำผิดหรือตอบคำถามไม่ได้ แม่ก็มักจะต่อว่า เช่น "โง่" "ไม่ใช้สมอง" หรือ "ควาย" ทำให้ผมรู้สึกกดดันและกลัวการทำผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ในตอนนั้นผมก็ยังเป็นแค่เด็กที่พยายามเรียนรู้ภาษาใหม่เท่านั้น ผมต้องเรียนอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นช่วงที่แมสอนภาษาพม่าตามปกติ แม่ให้ผมทดสอบด้วยการเขียนตัวอักษรโดยไม่เปิดหนังสือดู ต้องจำให้ได้ว่าตัวอักษรแต่ละตัวมีหน้าตาอย่างไรและต้องเขียนออกมาแบบไหน แต่ในการทดสอบครั้งนั้นผมกลับเขียนตัวอักษรผิด และไม่สามารถตอบได้ว่าตัวที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไร เพียงแค่ผมผิดไปครั้งเดียว แม่ก็โกรธขึ้นมาทันที แม่หยิบหนังสือพิมพ์ที่ม้วนรวมกันเป็นปึกขึ้นมา แล้วใช้มันฟาดหัวผมหลายครั้งพร้อมกับตะคอกใส่ด้วยความโมโห ตอนนั้นผมร้องไห้ออกมา แต่ก็ยังพยายามเรียนต่อไป ในขณะที่แม่ดูเหมือนจะพร้อมลงมือฟาดผมอีกทุกครั้งที่ผมตอบผิดหรือตอบคำถามไม่ได้ ทำให้ผมยิ่งรู้สึกกลัวและกดดันมากกว่าเดิม โชคดีที่ย่าเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี ย่ารีบห้ามแม่ไว้ แล้วพาผมอยู่ที่บ้านย่า ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวบ้านผมนักซึ่ง ผมอยู่ที่บ้านย่าหนึ่งคืน ก่อนจะกลับมาที่บ้านผมในวันถัดไป แต่หลังจากกลับมาแล้ว แม่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมเลย ไม่มีการอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีคำขอโทษ หรือแม้แต่การพูดคุยถึงเหตุการณ์ในวันนั้น แม่เงียบใส่ผมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ผมก็ไม่ได้เรียนภาษาพม่าอีกเลย
ผมแค่อยากระบาย (2) เรียนภาษา
เท่าที่ผมจำความได้ ตอนเด็ก ผมจำไม่ได้ว่าตอนนั้นอายุเท่าไร เรียนชั้นไหน แต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่ยังคงจำได้จนถึงทุกวันนี้ คือครั้งหนึ่งผมเคยเรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว ซึ่งสุดท้ายจบไม่สวย
เรื่องมีอยู่ว่า ที่บ้านของผมมีกลุ่มคนพม่าเดินทางเข้าออกและแวะเวียนมาพบปะกันอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากมีการติดต่อค้าขายและทำธุระต่าง ๆ เสมอ ทำให้แม่ผมจึงได้เรียนรู้ภาษาพม่าจนเชี่ยวชาญ ทั้งการพูด การเขียน ตัวอักษร ตลอดจนหลักเกณฑ์ของภาษา ไม่ว่าจะสระหรือองค์ประกอบอื่น ๆ ของภาษา ซึ่งผมเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดว่าภาษาพม่ามีหลักไวยากรณ์อย่างไรบ้าง แต่เท่าที่เห็น แม่สามารถใช้ภาษาได้คล่องแคล่วจนแทบไม่ต่างจากเจ้าของภาษาเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้ พ่อแม่อยากให้ผมเรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว เพราะมองว่าภาษานี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตประจำวัน เนื่องจากบริเวณที่เราอาศัยอยู่มีคนพม่าอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งผมเองก็ตกลงที่จะเรียนโดยไม่ได้มีปัญหาอะไร ในช่วงแรกทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ แม่เริ่มสอนพื้นฐานให้ผม โดยเน้นไปที่การเขียนและการจดจำตัวอักษรเป็นหลัก แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือ แม่เป็นคนที่ค่อนข้างใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล และมักจะแสดงอารมณ์ออกมาอยู่เสมอเมื่ออะไรไม่ได้ดั่งใจ ทำให้ระหว่างเรียนผมรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่ผมทำผิดหรือตอบคำถามไม่ได้ แม่ก็มักจะต่อว่า เช่น "โง่" "ไม่ใช้สมอง" หรือ "ควาย" ทำให้ผมรู้สึกกดดันและกลัวการทำผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ในตอนนั้นผมก็ยังเป็นแค่เด็กที่พยายามเรียนรู้ภาษาใหม่เท่านั้น ผมต้องเรียนอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นช่วงที่แมสอนภาษาพม่าตามปกติ แม่ให้ผมทดสอบด้วยการเขียนตัวอักษรโดยไม่เปิดหนังสือดู ต้องจำให้ได้ว่าตัวอักษรแต่ละตัวมีหน้าตาอย่างไรและต้องเขียนออกมาแบบไหน แต่ในการทดสอบครั้งนั้นผมกลับเขียนตัวอักษรผิด และไม่สามารถตอบได้ว่าตัวที่ถูกต้องควรเป็นอย่างไร เพียงแค่ผมผิดไปครั้งเดียว แม่ก็โกรธขึ้นมาทันที แม่หยิบหนังสือพิมพ์ที่ม้วนรวมกันเป็นปึกขึ้นมา แล้วใช้มันฟาดหัวผมหลายครั้งพร้อมกับตะคอกใส่ด้วยความโมโห ตอนนั้นผมร้องไห้ออกมา แต่ก็ยังพยายามเรียนต่อไป ในขณะที่แม่ดูเหมือนจะพร้อมลงมือฟาดผมอีกทุกครั้งที่ผมตอบผิดหรือตอบคำถามไม่ได้ ทำให้ผมยิ่งรู้สึกกลัวและกดดันมากกว่าเดิม โชคดีที่ย่าเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี ย่ารีบห้ามแม่ไว้ แล้วพาผมอยู่ที่บ้านย่า ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวบ้านผมนักซึ่ง ผมอยู่ที่บ้านย่าหนึ่งคืน ก่อนจะกลับมาที่บ้านผมในวันถัดไป แต่หลังจากกลับมาแล้ว แม่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมเลย ไม่มีการอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีคำขอโทษ หรือแม้แต่การพูดคุยถึงเหตุการณ์ในวันนั้น แม่เงียบใส่ผมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เรียนภาษาพม่ากับแม่ตัวต่อตัว หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ผมก็ไม่ได้เรียนภาษาพม่าอีกเลย