คนหาปลาที่เจอเงาใต้น้ำ
ลุงเทืองเป็นคนหาปลาที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำมาตลอดชีวิต เขารู้จักทุกโค้งน้ำ ทุกจุดลึก และทุกช่วงเวลาที่ปลาจะออกหากิน
แต่มีจุดหนึ่งที่เขาไม่เคยเข้าไปหาปลาเลย นั่นคือบริเวณใต้สะพานไม้เก่าท้ายหมู่บ้าน
ชาวบ้านเรียกบริเวณนั้นว่า “วังน้ำคนหาย”
เพราะมีคนจมน้ำเสียชีวิตมาแล้วหลายราย และแทบทุกครั้งที่เกิดเหตุ จะมีคนเห็นเงาคนยืนอยู่กลางน้ำก่อนเกิดเรื่อง
วันหนึ่ง หลานชายของลุงเทืองชื่อกล้าเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้าน เขาเป็นคนรุ่นใหม่ที่ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ และชอบตกปลาตอนกลางคืน
กล้าเห็นว่าบริเวณวังน้ำมีปลาชุกชุม จึงชวนลุงเทืองไปตกปลาด้วยกัน
ลุงเทืองปฏิเสธทันที
“อย่าไปตรงนั้นเลย น้ำมันไม่ดี”
แต่กล้ากลับหัวเราะ
“ลุงกลัวอะไรครับ ผมว่ายน้ำเป็นนะ”
สุดท้ายกล้าก็แอบไปคนเดียวในคืนวันพระ
เขานั่งตกปลาอยู่ใต้สะพานจนเกือบเที่ยงคืน จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่จากกลางแม่น้ำ
เมื่อส่องไฟฉายลงไป เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางน้ำ
เธอสวมชุดสีขาว ผมยาวปิดใบหน้า และยืนนิ่งโดยที่น้ำสูงเพียงระดับเอว
กล้าตะโกนถามว่า
“คุณครับ ลงไปทำอะไรตรงนั้น?”
ผู้หญิงไม่ตอบ
แต่กลับค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่ผิวน้ำข้างเรือ
กล้าก้มลงมองและเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในน้ำ
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
เงาของเขาไม่ได้กำลังนั่งตกปลาเหมือนตัวจริง
มันกำลังยืนอยู่ในน้ำ และกำลังหันหน้ามามองเขา
กล้าตกใจจนทำคันเบ็ดหล่น
ทันใดนั้น มีมือเย็นเฉียบคว้าข้อเท้าของเขาจากใต้เรือ
เขาร้องสุดเสียงก่อนจะสะบัดขาหนีและวิ่งกลับบ้าน
เมื่อถึงบ้าน ลุงเทืองเห็นสภาพหลานก็รีบถามว่าไปเจออะไรมาหรือเปล่า
กล้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
ลุงเทืองนิ่งไปนาน ก่อนถามว่า
“ผู้หญิงคนนั้นมีรอยแผลที่คอหรือเปล่า?”
กล้าพยักหน้า
ลุงเทืองถอนหายใจ แล้วเล่าว่าเมื่อสามสิบปีก่อน มีหญิงสาวชื่อสายใจถูกฆาตกรรมแล้วนำร่างมาทิ้งไว้ในแม่น้ำ
ก่อนตายเธอเคยถูกคนในหมู่บ้านใส่ร้ายว่าเป็นแม่มด และไม่มีใครยอมช่วยเธอ
หลังจากพบศพ ชาวบ้านก็เริ่มเห็นผู้หญิงยืนอยู่กลางน้ำ และมีคนจมน้ำหายไปหลายคน
กล้าถามว่า
“แล้วทำไมเธอถึงมาหาผม?”
ลุงเทืองมองหน้าเขา ก่อนพูดว่า
“เพราะคนที่ฆ่าเธอเป็นคนในครอบครัวเรา”
กล้าไม่อยากเชื่อ แต่ลุงเทืองกลับเดินไปหยิบกล่องไม้เก่าออกมา
ข้างในมีมีดพร้าเก่า ๆ เล่มหนึ่ง และรูปถ่ายชายหนุ่มยืนอยู่กับหญิงสาว
ชายในรูปคือปู่ของกล้า
ลุงเทืองสารภาพว่า ปู่เคยเป็นคนรักของสายใจ แต่เมื่อสายใจตั้งครรภ์ ปู่กลับไม่ยอมรับเด็กและทะเลาะกันจนเกิดเหตุร้าย
ลุงเทืองเองเป็นคนช่วยปู่ปกปิดเรื่องทั้งหมด
กล้าเริ่มเข้าใจว่าทำไมเงาใต้น้ำถึงมองเขา
เขาเป็นหลานของคนที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องตาย
วันรุ่งขึ้น กล้าและลุงเทืองนำกระดูกที่ซ่อนอยู่ในบริเวณริมแม่น้ำไปทำพิธีทางศาสนา
หลังจากนั้น วังน้ำก็สงบลง
แต่ก่อนกลับบ้าน กล้าสังเกตเห็นบางอย่างในแม่น้ำ
เงาของเขาที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำกำลังยิ้ม
ทั้งที่ตัวจริงไม่ได้ยิ้มเลย
และเมื่อเขากะพริบตา เงานั้นก็ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเหมือนกำลังบอกให้เงียบ
คืนนั้น กล้าฝันเห็นหญิงสาวคนเดิมยืนอยู่ปลายเตียง
เธอพูดเพียงประโยคเดียวว่า
“คนที่ฆ่าฉัน... ยังไม่ได้ชดใช้”
เช้าวันต่อมา ลุงเทืองถูกพบเสียชีวิตอยู่ในบ้าน โดยมีรอยน้ำเปียกอยู่เต็มพื้น
และไม่มีใครอธิบายได้ว่า ทำไมน้ำจากแม่น้ำจึงไหลย้อนขึ้นมาถึงบ้านที่อยู่ห่างจากฝั่งเกือบร้อยเมตร
คนหาปลาที่เจอเงาใต้น้ำ
ลุงเทืองเป็นคนหาปลาที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำมาตลอดชีวิต เขารู้จักทุกโค้งน้ำ ทุกจุดลึก และทุกช่วงเวลาที่ปลาจะออกหากิน
แต่มีจุดหนึ่งที่เขาไม่เคยเข้าไปหาปลาเลย นั่นคือบริเวณใต้สะพานไม้เก่าท้ายหมู่บ้าน
ชาวบ้านเรียกบริเวณนั้นว่า “วังน้ำคนหาย”
เพราะมีคนจมน้ำเสียชีวิตมาแล้วหลายราย และแทบทุกครั้งที่เกิดเหตุ จะมีคนเห็นเงาคนยืนอยู่กลางน้ำก่อนเกิดเรื่อง
วันหนึ่ง หลานชายของลุงเทืองชื่อกล้าเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้าน เขาเป็นคนรุ่นใหม่ที่ไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ และชอบตกปลาตอนกลางคืน
กล้าเห็นว่าบริเวณวังน้ำมีปลาชุกชุม จึงชวนลุงเทืองไปตกปลาด้วยกัน
ลุงเทืองปฏิเสธทันที
“อย่าไปตรงนั้นเลย น้ำมันไม่ดี”
แต่กล้ากลับหัวเราะ
“ลุงกลัวอะไรครับ ผมว่ายน้ำเป็นนะ”
สุดท้ายกล้าก็แอบไปคนเดียวในคืนวันพระ
เขานั่งตกปลาอยู่ใต้สะพานจนเกือบเที่ยงคืน จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่จากกลางแม่น้ำ
เมื่อส่องไฟฉายลงไป เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางน้ำ
เธอสวมชุดสีขาว ผมยาวปิดใบหน้า และยืนนิ่งโดยที่น้ำสูงเพียงระดับเอว
กล้าตะโกนถามว่า
“คุณครับ ลงไปทำอะไรตรงนั้น?”
ผู้หญิงไม่ตอบ
แต่กลับค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่ผิวน้ำข้างเรือ
กล้าก้มลงมองและเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในน้ำ
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
เงาของเขาไม่ได้กำลังนั่งตกปลาเหมือนตัวจริง
มันกำลังยืนอยู่ในน้ำ และกำลังหันหน้ามามองเขา
กล้าตกใจจนทำคันเบ็ดหล่น
ทันใดนั้น มีมือเย็นเฉียบคว้าข้อเท้าของเขาจากใต้เรือ
เขาร้องสุดเสียงก่อนจะสะบัดขาหนีและวิ่งกลับบ้าน
เมื่อถึงบ้าน ลุงเทืองเห็นสภาพหลานก็รีบถามว่าไปเจออะไรมาหรือเปล่า
กล้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
ลุงเทืองนิ่งไปนาน ก่อนถามว่า
“ผู้หญิงคนนั้นมีรอยแผลที่คอหรือเปล่า?”
กล้าพยักหน้า
ลุงเทืองถอนหายใจ แล้วเล่าว่าเมื่อสามสิบปีก่อน มีหญิงสาวชื่อสายใจถูกฆาตกรรมแล้วนำร่างมาทิ้งไว้ในแม่น้ำ
ก่อนตายเธอเคยถูกคนในหมู่บ้านใส่ร้ายว่าเป็นแม่มด และไม่มีใครยอมช่วยเธอ
หลังจากพบศพ ชาวบ้านก็เริ่มเห็นผู้หญิงยืนอยู่กลางน้ำ และมีคนจมน้ำหายไปหลายคน
กล้าถามว่า
“แล้วทำไมเธอถึงมาหาผม?”
ลุงเทืองมองหน้าเขา ก่อนพูดว่า
“เพราะคนที่ฆ่าเธอเป็นคนในครอบครัวเรา”
กล้าไม่อยากเชื่อ แต่ลุงเทืองกลับเดินไปหยิบกล่องไม้เก่าออกมา
ข้างในมีมีดพร้าเก่า ๆ เล่มหนึ่ง และรูปถ่ายชายหนุ่มยืนอยู่กับหญิงสาว
ชายในรูปคือปู่ของกล้า
ลุงเทืองสารภาพว่า ปู่เคยเป็นคนรักของสายใจ แต่เมื่อสายใจตั้งครรภ์ ปู่กลับไม่ยอมรับเด็กและทะเลาะกันจนเกิดเหตุร้าย
ลุงเทืองเองเป็นคนช่วยปู่ปกปิดเรื่องทั้งหมด
กล้าเริ่มเข้าใจว่าทำไมเงาใต้น้ำถึงมองเขา
เขาเป็นหลานของคนที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องตาย
วันรุ่งขึ้น กล้าและลุงเทืองนำกระดูกที่ซ่อนอยู่ในบริเวณริมแม่น้ำไปทำพิธีทางศาสนา
หลังจากนั้น วังน้ำก็สงบลง
แต่ก่อนกลับบ้าน กล้าสังเกตเห็นบางอย่างในแม่น้ำ
เงาของเขาที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำกำลังยิ้ม
ทั้งที่ตัวจริงไม่ได้ยิ้มเลย
และเมื่อเขากะพริบตา เงานั้นก็ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเหมือนกำลังบอกให้เงียบ
คืนนั้น กล้าฝันเห็นหญิงสาวคนเดิมยืนอยู่ปลายเตียง
เธอพูดเพียงประโยคเดียวว่า
“คนที่ฆ่าฉัน... ยังไม่ได้ชดใช้”
เช้าวันต่อมา ลุงเทืองถูกพบเสียชีวิตอยู่ในบ้าน โดยมีรอยน้ำเปียกอยู่เต็มพื้น
และไม่มีใครอธิบายได้ว่า ทำไมน้ำจากแม่น้ำจึงไหลย้อนขึ้นมาถึงบ้านที่อยู่ห่างจากฝั่งเกือบร้อยเมตร