ฉันเพิ่งจะเริ่มต้นหันมาวิ่งจริงจังได้ประมาณ 1 สัปดาห์กว่าๆ ในขณะที่แฟนเป็นนักวิ่งและมีรูทีนการวิ่งประจำทุกวันอยู่ที่สวน (หรือสนามวิ่ง) อยู่แล้ว
เวลาที่เราจะไปวิ่งด้วยกัน เราก็ต่างคนต่างขับรถมาเอง เพราะเลิกงานแล้วก็ตรงมาเจอกันที่สนามเลย แต่พอมาถึงแล้ว
สิ่งที่ฉันต้องเจอและรู้สึกอึดอัดมาตลอดคือ โลกของเราสองคนในสนามมันถูกแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
แฟนจะมีสเต็ปของเขาคือ วอร์ม ยืดเหยียด แล้วพุ่งไปวิ่งตามตารางซ้อมหรือไปวิ่งคู่กับกลุ่มเพื่อนนักวิ่งของเขา
ส่วนฉันที่เป็นมือใหม่ก็ต้องวิ่งคนเดียวไปตามเรื่องตามราว
แต่สิ่งที่สะสมความอึดอัดและทำให้เก็บในใจทุกครั้ง คือ เวลาที่ไปเจอเพื่อนนักวิ่งของเขา ฉันจะกลายเป็นคนไม่มีตัวตนทันที
เขาจะทำเหมือนไม่รู้จักฉัน เหมือนเขาคงอายที่มีแฟนเด็กและไม่ได้ดูดีขนาดนั้น (เรากับแฟนอายุห่างกัน20+ปี) กลัวคนมองหรือกลัวเสียฟอร์ม เวลาเจอเพื่อนเขาหรือเวลาที่เขายืนคุยกับกลุ่มเพื่อน ฉันต้องแก้ปัญหาด้วยการเดินเลี่ยงหรือทำเป็นไม่สนใจ เพื่อให้เขาสบายใจ
เคยมีช่วงที่อึดอัดมากๆ จนฉันหนีไปวิ่งที่สวนแถวบ้านที่คนน้อยๆ เขาก็ยังตามมาวิ่งด้วยสักพัก แต่พอนานเข้าเขาก็เลิกมาเพราะเขาชอบวิ่งที่สนามใหญ่หรือสวนที่พื้นนุ่มกว่า จนล่าสุดที่ฉันฮึดอยากลองวิ่งจริงจังที่สนามกีฬาจังหวัด เขาก็ตามมาอีก แต่ก็ยังคงสเต็ปเดิมคือปล่อยให้ฉันเคว้งคว้าง วิ่งคนเดียวท่ามกลางคนเยอะๆ แบบไม่เคยเหลียวแล
ช่วงที่ฉันวิ่งเสร็จตามเป้า ฉันก็นั่งพักรอที่จุดวางของ นั่งรอแล้วรอเล่า เขาก็วิ่งวนผ่านไปผ่านมากับกลุ่มเพื่อนโดยที่ไม่เคยหยุดแวะมาถามไถ่เลยสักครั้งว่าเหนื่อยไหม เป็นยังไงบ้าง ฉันก็เลยหยิบของขับรถกลับบ้านเลยโดยไม่บอก
อยากถามว่านักวิ่งปกติถ้าแฟนมาวิ่งเขาจะดีใจไหม ที่แฟนอยากออกำลังกาย จะทำกับเราแบบนี้ไหม เรามือใหม่คนที่วิ่งเก่งแล้วต้องอยากมาแนะนำอะไรต่างๆสิ นี่อะไร ปล่อยเราตามมีตามเกิด หลังจากนี้เราควรวางตัวยังไงต่างคนต่างมา งั้นเราต่างมาทำกิจกรรมของใครของมันใครเสร็จก็แยกย้ายไม่ต้องมีร่ำลากันเลยดีไหม ถ้าจะเย็นชากันขนาดนี้ ? หรือบอกให้แฟนไปวิ่งตามที่เขาชอบได้เลยก่อนหน้านี้เขาวิ่งที่สวนสุขภาพ แต่เราอยากมาวิ่งที่สนามกีฬาจังหวัดเขาเลยตามมา อย่างนี้คุณกลับไปวิ่งที่เดิมของคุณเถอะ
เรื่องเล่าของมือใหม่หัดวิ่ง กับแฟนที่สนใจแต่การวิ่งไม่สนใจเรา
เวลาที่เราจะไปวิ่งด้วยกัน เราก็ต่างคนต่างขับรถมาเอง เพราะเลิกงานแล้วก็ตรงมาเจอกันที่สนามเลย แต่พอมาถึงแล้ว
สิ่งที่ฉันต้องเจอและรู้สึกอึดอัดมาตลอดคือ โลกของเราสองคนในสนามมันถูกแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
แฟนจะมีสเต็ปของเขาคือ วอร์ม ยืดเหยียด แล้วพุ่งไปวิ่งตามตารางซ้อมหรือไปวิ่งคู่กับกลุ่มเพื่อนนักวิ่งของเขา
ส่วนฉันที่เป็นมือใหม่ก็ต้องวิ่งคนเดียวไปตามเรื่องตามราว
แต่สิ่งที่สะสมความอึดอัดและทำให้เก็บในใจทุกครั้ง คือ เวลาที่ไปเจอเพื่อนนักวิ่งของเขา ฉันจะกลายเป็นคนไม่มีตัวตนทันที
เขาจะทำเหมือนไม่รู้จักฉัน เหมือนเขาคงอายที่มีแฟนเด็กและไม่ได้ดูดีขนาดนั้น (เรากับแฟนอายุห่างกัน20+ปี) กลัวคนมองหรือกลัวเสียฟอร์ม เวลาเจอเพื่อนเขาหรือเวลาที่เขายืนคุยกับกลุ่มเพื่อน ฉันต้องแก้ปัญหาด้วยการเดินเลี่ยงหรือทำเป็นไม่สนใจ เพื่อให้เขาสบายใจ
เคยมีช่วงที่อึดอัดมากๆ จนฉันหนีไปวิ่งที่สวนแถวบ้านที่คนน้อยๆ เขาก็ยังตามมาวิ่งด้วยสักพัก แต่พอนานเข้าเขาก็เลิกมาเพราะเขาชอบวิ่งที่สนามใหญ่หรือสวนที่พื้นนุ่มกว่า จนล่าสุดที่ฉันฮึดอยากลองวิ่งจริงจังที่สนามกีฬาจังหวัด เขาก็ตามมาอีก แต่ก็ยังคงสเต็ปเดิมคือปล่อยให้ฉันเคว้งคว้าง วิ่งคนเดียวท่ามกลางคนเยอะๆ แบบไม่เคยเหลียวแล
ช่วงที่ฉันวิ่งเสร็จตามเป้า ฉันก็นั่งพักรอที่จุดวางของ นั่งรอแล้วรอเล่า เขาก็วิ่งวนผ่านไปผ่านมากับกลุ่มเพื่อนโดยที่ไม่เคยหยุดแวะมาถามไถ่เลยสักครั้งว่าเหนื่อยไหม เป็นยังไงบ้าง ฉันก็เลยหยิบของขับรถกลับบ้านเลยโดยไม่บอก
อยากถามว่านักวิ่งปกติถ้าแฟนมาวิ่งเขาจะดีใจไหม ที่แฟนอยากออกำลังกาย จะทำกับเราแบบนี้ไหม เรามือใหม่คนที่วิ่งเก่งแล้วต้องอยากมาแนะนำอะไรต่างๆสิ นี่อะไร ปล่อยเราตามมีตามเกิด หลังจากนี้เราควรวางตัวยังไงต่างคนต่างมา งั้นเราต่างมาทำกิจกรรมของใครของมันใครเสร็จก็แยกย้ายไม่ต้องมีร่ำลากันเลยดีไหม ถ้าจะเย็นชากันขนาดนี้ ? หรือบอกให้แฟนไปวิ่งตามที่เขาชอบได้เลยก่อนหน้านี้เขาวิ่งที่สวนสุขภาพ แต่เราอยากมาวิ่งที่สนามกีฬาจังหวัดเขาเลยตามมา อย่างนี้คุณกลับไปวิ่งที่เดิมของคุณเถอะ