Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ…Cupid Knot (30) กับอีกวันที่ดีดี
วรชิตโทรหาประสพนักสืบเอกชนมือหนึ่ง ประสพเป็นญาติผู้น้องของวรชิต ทำงานสืบสวนใหญ่ ๆ สำเร็จมาหลายงานแล้ว
“ครับพี่ชิต มีอะไรให้ผมรับใช้”
“พูดเกินไปรับใช้อะไร ทำเป็นคนอื่นไปได้” ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน
“ออกมาพบพี่ตอนนี้สะดวกไหม”
“ได้ครับ”
วรชิตลงไปรอที่ล็อบปี้...แลกบัตร แล้วพาผู้มาเยือนในยามวิกาลขึ้นไปที่ห้อง
“อาการพี่ชิตเกือบปกติแล้วนะ สองครั้งแรกที่เจอกัน พี่ยังนึกไม่ออกว่าผมเป็นใคร แต่วันนี้...เบอร์โทรผมในมือถือพี่ชิตก็กดถูก เยี่ยม ๆ ผมดีใจ
ครับ แล้วดูสิครับ” เขามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสังเกต
“นี่แหละตัวตนของพี่เก็บทุกอย่างเป็นระบบ ค้นหาง่าย” วรชิตเข้าเรื่องไม่ชักช้า
“พี่โทรให้แกมารับงานพี่ไม่ใช่ให้มานั่งชมพี่”
“ครับว่ามาเลย” ทั้งหมดคือเรื่องที่เล่าพร้อมเลขทะเบียนรถโตโยต้าสีขาว
“ผมจะเริ่มงานพรุ่งนี้เลย ไม่แน่เราอาจได้อะไรเร็วกว่าที่คิด ประเด็นสำคัญที่อาจเป็นต้นเหตุคือผมรู้มาว่าเจ้าสัวจะเปิดพินัยกรรมอาทิตย์หน้าซึ่ง
พันวาตายครบรอบหนึ่งปีพอดี ผมแค่บอกพี่ชิตกับตั้งข้อสงสัยว่าคนที่คอยตามทั้งพี่และพี่วิสัยอาจเป็นคนวงในของเจ้าสัว หรือคนที่หวังผลประโยชน์
อะไรจากการเปิดพินัยกรรม เอาละผมจะรบกวนพี่ไปแจ้งความกับตำรวจ เพื่อเอาใบแจ้งความมาขอภาพจากกล้องวงจรปิดของคอนโดฯ ให้ผมด้วย ผม
จะแวะมาที่นี่อีกครั้ง ผมจะโทรหาพี่และพี่โทรติดต่อเจ้าหน้าที่ ไม่ต้องลงมาเอง เราจะติดต่อกันเฉพาะทางโทรศัพท์ หรือถ้าต้องคุยกันส่วนตัวผมจะนัด
พี่ข้างนอก ผมว่าจะปลอดภัยกว่า”
“ดีมาก...โอเคตามนั้นเลย”
ผู้มาเยือนจากไปแล้ว เขานึกถึงประสพ...ญาติผู้น้อง การแต่งตัวเซ่อ ๆ มองดูเหมือนคนทั่วไป ไม่เป็นที่น่าสนใจ ท่าทีความเป็นอยู่กลมกลืนไปกับ
ทุกที่ ๆ ไปหาข่าว
วรชิตนั่งเงียบ ๆ บนโซฟานึกถึงวันแรกที่เข้าไปที่ห้องและไม่เจอปาลิดา เขากลับมาอย่างมึนงง! สิ่งที่ผุดในหัวคือ เขาต้องรีบกลับมาเหมือนเดิม
ให้เร็วที่สุดเพื่อตัวเขาเองและปาลิดา
ชายหนุ่มอาบน้ำแล้วนั่งสมาธิ จิตจดจ่ออยู่ที่ลมหายใจ แล้วมันก็แผลงฤทธิ์วิ่งไปมา เขามองดูจิตที่วิ่งวุ่น เพ่งอารมณ์ที่วุ่นวายเงียบ ๆ จนมันหมด
ฤทธิ์ จิตสงบบังเกิดพลัง เขาต้องการพลังใจที่เข้มแข็งเพื่อเริ่มต้นอย่างจริงจังที่จะให้ตัวเองหายจากความจำเสื่อม กลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม มันดีกว่า
ที่จะรอให้เกิดปาฏิหาริย์ใด เมื่อจิตสงบมีพลัง สติเริ่มนิ่งวรชิตก็เริ่มจดสิ่งที่เขาทำได้ สิ่งที่ต้องทำ เริ่มจัดเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง ไปทำงานแต่เช้า
กลับจนดึก แต่นั้นแหละเข้ามาถึงที่พัก ใจมันจะคิดถึงใครคนหนึ่ง
ความที่ต้องละเอียดในงานทุกงาน ทำให้เขาเป็นคนช่างสังเกตกับทุกเรื่อง ด้วยลักษณะนี้นี่เองในวันที่กินข้าวกับวิสัย เขาเห็นว่ามีคนคอยตามเขา
และวิสัยอยู่ เสียงถอนใจ
ในอีกสองวัน คืนนี้วรชิตตั้งใจเปิดถุงของฝากออกดู เสื้อยืดสีเทาสกรีนสิงโตหัวใหญ่สัญลักษณ์สิงคโปร์ ที่กั้นหนังสือหัวสิงโตทำจากหินที่ถูกแกะ
สลัก ทั้งน้ำหนักและงานประณีตถูกใจคนรับ วรชิตเก็บของฝาก เตรียมเข้านอน เขาสวดมนต์ก่อนนอนจนชินตั้งแต่เด็ก...
“สวดมนต์ก่อนนอนเพื่อระลึกถึงคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ทั้งคำสอนอันมีค่าของพระพุทธองค์ เวลาเราก้มกราบให้นึกถึงพระพุทธเจ้าทำแล้วจะดีเอง” แม่สอนวรชิตและเขมกรประจำจนโตขึ้นก็ยังทำเป็นนิสัย หลับตาลงแล้วหลับไปท่ามกลางความรู้สึกมั่นคงและอบอุ่น
ดีกว่าช่วงแรก ๆ ที่เคว้ง ๆ
ในวันหยุดอีกวันหนึ่ง “คุณวรชิตมาทานข้าวต้มปลาด้วยกันนะ ทำเผื่อด้วย...จะรอนะคะ”
ไม่ต้องรอนานชายหนุ่มก็ปรากฏตัวในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน เสื้อยืดไม่รัดแต่แลเห็นมัดกล้ามที่แข็งแรงของเขา พาให้ใจปาลิดาหวั่นๆ...
จะบ้าใหญ่แล้ว แค่เรียกเขามากินข้าวต้มด้วยกันก็เท่านั้น...ปาลิดานึกตำหนิตัวเอง
“คุณต้องเข้าออฟฟิศกี่โมงครับ”
“วันนี้ลาพักค่ะ ต่อเสาร์อาทิตย์จะได้เคลียร์งานที่ไปดูมาให้เสร็จด้วย”
“ผมเข้าออฟฟิศครึ่งวัน รอนะครับแล้วออกไปทานอาหารกลางวันร้านเพื่อนคุณกัน”
“ก็ดีค่ะ ปาจะโทรนัดกันติชาด้วยคิดถึงน่ะ” ยิ้มให้ก่อนที่เขาจะจากไปทำงาน
กันติชามารอไม่นานปาลิดาก็มา...”สั่งอะไรไปก่อนไม่ต้องรอ ผมเพิ่งออกจากออฟฟิศครับ”
“เด็กเธอโทรมาเหรอ”
“บ้า! เด็กใคร คุณวรชิตบอกว่าเพิ่งออกจากออฟฟิศให้สั่งอาหารเลยไม่ต้องรอเดี๋ยวหิวน่ะ”
“น่ารักจังเป็นคนอื่นนัดเราแล้วช้า ไม่มีหรอกจะโทรมาบอก นี่แหละฉันถึงบอกให้เธอบอกคุณวรชิตว่า
จะไปสิงคโปร์ ตอนนั้นเขาคงทนอยู่หลายวันแล้วโทรหาถามฉันว่าเธอหายไปไหน...ว่าจะแกล้งแล้วนะสงสาร”
“จะแกล้งเขาทำไมเขาดีออก” กันติชาเพ่งมองเพื่อนแล้วหัวเราะถูกใจ
“คุยอะไรกันอยู่ครับ”
“เพิ่งโทรมาเมื่อครู่มาถึงไวจังคะ วิ่งตามหัวใจมาแน่เร็วปานสายฟ้าแลบ” กันติชาแหย่ เห็นหน้าทั้งคู่ออกอาการไปไม่ถูก เธอยิ่งหัวเราะชอบใจ
“เขินทำไมแก่ขนาดนี้แล้ว”
“บ้า! เธอมีสามีแก่ อยากแก่เร็ว ๆ ก็เชิญจ้า”
“อือ! แต่ปาลิดาดูเด็กกว่ากันจริงด้วยนะคะคุณวรชิต ผิวยังใสกริ๊ก หน้าตาน่าเอ็นดู” เขามองเธอตรง ๆ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย
“ตอนผมโทรมา ผมนั่งแท็กซี่ รถมันติดอยู่ครู่เลยเกรงว่าจะช้าน่ะครับ”
“อ้าว! แล้วรถเก๋งของคุณล่ะ เมื่อวานยังเห็นจอดอยู่นี่คะ” ปาลิดามีสีหน้าสงสัย
“ต้องเอาเข้าอู่ตามระยะไมล์ แล้วตรวจเช็คเครื่องครับ” ปาลิดาพยักหน้า
“รถปาขายไปเลย ไม่ต้องมาเป็นภาระดี สั่งอาหารเลยกัน คุณวรชิตจะทานอะไร” ปาลิดาขอความเห็น “คุณสองคนเลือกเลยครับผมทานง่าย”
หลังอาหารมื้อหลักจบลง
“ถ้ายังไม่อิ่ม สั่งขนมหวานไหมคะ หรือจะเอาผลไม้ หรือไอศกรีมชอคฯ ที่นี่เข้มอร่อย ลองดูไหมปามากับกันสั่งทุกที”
“ได้ครับ ผมขออนุญาตเลี้ยงนะครับ วันนี้ไปรับงานมาใหม่สองงานเลย” เขายิ้มกว้าง
“ไม่บอกก่อนจะได้สั่งมากกว่านี้”ปาลิดาแกล้งเอ่ยขึ้น
“ไว้พรุ่งนี้วันหยุด ผมพาไปกินอีกมื้อได้นะครับ”
“ได้เลย ห้ามเบี้ยวนะคะ” กันติชาหยอดท้าย ก่อนที่จะเรียกแท็กซี่กลับไปที่พักปาริดา...อิ่มอร่อยกับเพื่อนที่รู้ใจ
เป็นความสุขเล็ก ๆ
ให้รางวัลแก่ชีวิตเรา
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (30) กับอีกวันที่ดีดี
Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ…Cupid Knot (30) กับอีกวันที่ดีดี
วรชิตโทรหาประสพนักสืบเอกชนมือหนึ่ง ประสพเป็นญาติผู้น้องของวรชิต ทำงานสืบสวนใหญ่ ๆ สำเร็จมาหลายงานแล้ว
“ครับพี่ชิต มีอะไรให้ผมรับใช้”
“พูดเกินไปรับใช้อะไร ทำเป็นคนอื่นไปได้” ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน
“ออกมาพบพี่ตอนนี้สะดวกไหม”
“ได้ครับ”
วรชิตลงไปรอที่ล็อบปี้...แลกบัตร แล้วพาผู้มาเยือนในยามวิกาลขึ้นไปที่ห้อง
“อาการพี่ชิตเกือบปกติแล้วนะ สองครั้งแรกที่เจอกัน พี่ยังนึกไม่ออกว่าผมเป็นใคร แต่วันนี้...เบอร์โทรผมในมือถือพี่ชิตก็กดถูก เยี่ยม ๆ ผมดีใจ
ครับ แล้วดูสิครับ” เขามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสังเกต
“นี่แหละตัวตนของพี่เก็บทุกอย่างเป็นระบบ ค้นหาง่าย” วรชิตเข้าเรื่องไม่ชักช้า
“พี่โทรให้แกมารับงานพี่ไม่ใช่ให้มานั่งชมพี่”
“ครับว่ามาเลย” ทั้งหมดคือเรื่องที่เล่าพร้อมเลขทะเบียนรถโตโยต้าสีขาว
“ผมจะเริ่มงานพรุ่งนี้เลย ไม่แน่เราอาจได้อะไรเร็วกว่าที่คิด ประเด็นสำคัญที่อาจเป็นต้นเหตุคือผมรู้มาว่าเจ้าสัวจะเปิดพินัยกรรมอาทิตย์หน้าซึ่ง
พันวาตายครบรอบหนึ่งปีพอดี ผมแค่บอกพี่ชิตกับตั้งข้อสงสัยว่าคนที่คอยตามทั้งพี่และพี่วิสัยอาจเป็นคนวงในของเจ้าสัว หรือคนที่หวังผลประโยชน์
อะไรจากการเปิดพินัยกรรม เอาละผมจะรบกวนพี่ไปแจ้งความกับตำรวจ เพื่อเอาใบแจ้งความมาขอภาพจากกล้องวงจรปิดของคอนโดฯ ให้ผมด้วย ผม
จะแวะมาที่นี่อีกครั้ง ผมจะโทรหาพี่และพี่โทรติดต่อเจ้าหน้าที่ ไม่ต้องลงมาเอง เราจะติดต่อกันเฉพาะทางโทรศัพท์ หรือถ้าต้องคุยกันส่วนตัวผมจะนัด
พี่ข้างนอก ผมว่าจะปลอดภัยกว่า”
“ดีมาก...โอเคตามนั้นเลย”
ผู้มาเยือนจากไปแล้ว เขานึกถึงประสพ...ญาติผู้น้อง การแต่งตัวเซ่อ ๆ มองดูเหมือนคนทั่วไป ไม่เป็นที่น่าสนใจ ท่าทีความเป็นอยู่กลมกลืนไปกับ
ทุกที่ ๆ ไปหาข่าว
วรชิตนั่งเงียบ ๆ บนโซฟานึกถึงวันแรกที่เข้าไปที่ห้องและไม่เจอปาลิดา เขากลับมาอย่างมึนงง! สิ่งที่ผุดในหัวคือ เขาต้องรีบกลับมาเหมือนเดิม
ให้เร็วที่สุดเพื่อตัวเขาเองและปาลิดา
ชายหนุ่มอาบน้ำแล้วนั่งสมาธิ จิตจดจ่ออยู่ที่ลมหายใจ แล้วมันก็แผลงฤทธิ์วิ่งไปมา เขามองดูจิตที่วิ่งวุ่น เพ่งอารมณ์ที่วุ่นวายเงียบ ๆ จนมันหมด
ฤทธิ์ จิตสงบบังเกิดพลัง เขาต้องการพลังใจที่เข้มแข็งเพื่อเริ่มต้นอย่างจริงจังที่จะให้ตัวเองหายจากความจำเสื่อม กลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม มันดีกว่า
ที่จะรอให้เกิดปาฏิหาริย์ใด เมื่อจิตสงบมีพลัง สติเริ่มนิ่งวรชิตก็เริ่มจดสิ่งที่เขาทำได้ สิ่งที่ต้องทำ เริ่มจัดเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง ไปทำงานแต่เช้า
กลับจนดึก แต่นั้นแหละเข้ามาถึงที่พัก ใจมันจะคิดถึงใครคนหนึ่ง
ความที่ต้องละเอียดในงานทุกงาน ทำให้เขาเป็นคนช่างสังเกตกับทุกเรื่อง ด้วยลักษณะนี้นี่เองในวันที่กินข้าวกับวิสัย เขาเห็นว่ามีคนคอยตามเขา
และวิสัยอยู่ เสียงถอนใจ
ในอีกสองวัน คืนนี้วรชิตตั้งใจเปิดถุงของฝากออกดู เสื้อยืดสีเทาสกรีนสิงโตหัวใหญ่สัญลักษณ์สิงคโปร์ ที่กั้นหนังสือหัวสิงโตทำจากหินที่ถูกแกะ
สลัก ทั้งน้ำหนักและงานประณีตถูกใจคนรับ วรชิตเก็บของฝาก เตรียมเข้านอน เขาสวดมนต์ก่อนนอนจนชินตั้งแต่เด็ก...
“สวดมนต์ก่อนนอนเพื่อระลึกถึงคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ทั้งคำสอนอันมีค่าของพระพุทธองค์ เวลาเราก้มกราบให้นึกถึงพระพุทธเจ้าทำแล้วจะดีเอง” แม่สอนวรชิตและเขมกรประจำจนโตขึ้นก็ยังทำเป็นนิสัย หลับตาลงแล้วหลับไปท่ามกลางความรู้สึกมั่นคงและอบอุ่น
ดีกว่าช่วงแรก ๆ ที่เคว้ง ๆ
ในวันหยุดอีกวันหนึ่ง “คุณวรชิตมาทานข้าวต้มปลาด้วยกันนะ ทำเผื่อด้วย...จะรอนะคะ”
ไม่ต้องรอนานชายหนุ่มก็ปรากฏตัวในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน เสื้อยืดไม่รัดแต่แลเห็นมัดกล้ามที่แข็งแรงของเขา พาให้ใจปาลิดาหวั่นๆ...
จะบ้าใหญ่แล้ว แค่เรียกเขามากินข้าวต้มด้วยกันก็เท่านั้น...ปาลิดานึกตำหนิตัวเอง
“คุณต้องเข้าออฟฟิศกี่โมงครับ”
“วันนี้ลาพักค่ะ ต่อเสาร์อาทิตย์จะได้เคลียร์งานที่ไปดูมาให้เสร็จด้วย”
“ผมเข้าออฟฟิศครึ่งวัน รอนะครับแล้วออกไปทานอาหารกลางวันร้านเพื่อนคุณกัน”
“ก็ดีค่ะ ปาจะโทรนัดกันติชาด้วยคิดถึงน่ะ” ยิ้มให้ก่อนที่เขาจะจากไปทำงาน
กันติชามารอไม่นานปาลิดาก็มา...”สั่งอะไรไปก่อนไม่ต้องรอ ผมเพิ่งออกจากออฟฟิศครับ”
“เด็กเธอโทรมาเหรอ”
“บ้า! เด็กใคร คุณวรชิตบอกว่าเพิ่งออกจากออฟฟิศให้สั่งอาหารเลยไม่ต้องรอเดี๋ยวหิวน่ะ”
“น่ารักจังเป็นคนอื่นนัดเราแล้วช้า ไม่มีหรอกจะโทรมาบอก นี่แหละฉันถึงบอกให้เธอบอกคุณวรชิตว่า
จะไปสิงคโปร์ ตอนนั้นเขาคงทนอยู่หลายวันแล้วโทรหาถามฉันว่าเธอหายไปไหน...ว่าจะแกล้งแล้วนะสงสาร”
“จะแกล้งเขาทำไมเขาดีออก” กันติชาเพ่งมองเพื่อนแล้วหัวเราะถูกใจ
“คุยอะไรกันอยู่ครับ”
“เพิ่งโทรมาเมื่อครู่มาถึงไวจังคะ วิ่งตามหัวใจมาแน่เร็วปานสายฟ้าแลบ” กันติชาแหย่ เห็นหน้าทั้งคู่ออกอาการไปไม่ถูก เธอยิ่งหัวเราะชอบใจ
“เขินทำไมแก่ขนาดนี้แล้ว”
“บ้า! เธอมีสามีแก่ อยากแก่เร็ว ๆ ก็เชิญจ้า”
“อือ! แต่ปาลิดาดูเด็กกว่ากันจริงด้วยนะคะคุณวรชิต ผิวยังใสกริ๊ก หน้าตาน่าเอ็นดู” เขามองเธอตรง ๆ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย
“ตอนผมโทรมา ผมนั่งแท็กซี่ รถมันติดอยู่ครู่เลยเกรงว่าจะช้าน่ะครับ”
“อ้าว! แล้วรถเก๋งของคุณล่ะ เมื่อวานยังเห็นจอดอยู่นี่คะ” ปาลิดามีสีหน้าสงสัย
“ต้องเอาเข้าอู่ตามระยะไมล์ แล้วตรวจเช็คเครื่องครับ” ปาลิดาพยักหน้า
“รถปาขายไปเลย ไม่ต้องมาเป็นภาระดี สั่งอาหารเลยกัน คุณวรชิตจะทานอะไร” ปาลิดาขอความเห็น “คุณสองคนเลือกเลยครับผมทานง่าย”
หลังอาหารมื้อหลักจบลง
“ถ้ายังไม่อิ่ม สั่งขนมหวานไหมคะ หรือจะเอาผลไม้ หรือไอศกรีมชอคฯ ที่นี่เข้มอร่อย ลองดูไหมปามากับกันสั่งทุกที”
“ได้ครับ ผมขออนุญาตเลี้ยงนะครับ วันนี้ไปรับงานมาใหม่สองงานเลย” เขายิ้มกว้าง
“ไม่บอกก่อนจะได้สั่งมากกว่านี้”ปาลิดาแกล้งเอ่ยขึ้น
“ไว้พรุ่งนี้วันหยุด ผมพาไปกินอีกมื้อได้นะครับ”
“ได้เลย ห้ามเบี้ยวนะคะ” กันติชาหยอดท้าย ก่อนที่จะเรียกแท็กซี่กลับไปที่พักปาริดา...อิ่มอร่อยกับเพื่อนที่รู้ใจ เป็นความสุขเล็ก ๆ
ให้รางวัลแก่ชีวิตเรา