เราเเค่อยากระบายค่ะ เรามีแฟนอายุห่างกัน10ปี ช่วงเเรกที่คบรักกันมาก ไปไหนไปกันตลอด
เเต่เวรกรรมตามทันหรือเปล่าคะ เรากับเขาเจอกันเพราะได้ทำงานที่เดียวกัน ก่อนหน้านั้นเราเลิกกับแฟนได้สองอาทิตย์ พอมาเจอคนนี้ เราไม่ได้ชอบนะ เราเเค่เข้ากับคนง่าย อยู่เป็น เราเลยได้คุยกับเขา เขาเป็นฝ่ายชอบเราก่อนเเต่เรายังเฉยๆ เเละเริ่มมาจีบเรา ตอนนั้นเราเขินง่าย หัวอ่อน ชอบคนง่าย เลยเผลอชอบค่ะ เเต่ยังไม่เคยคุยกัน เเต่เราก็ได้มารู้ว่าเขามีแฟนเเล้ว รุ่นพี่ที่ทำงานเราบอกว่ามีแฟน มีลูกเเล้ว เราอึ้ง ด้วยความเลิฟบูมมิ่ง เราเลยไม่เชื่อว่าเขาจะมีลูกมีแฟน เเต่เราก็จะถอยนะคะ เราไม่อยากยุ่งกับคนมีแฟน วันนั้นรู้สึกอกหัก เลยกินเหล้าไปเยอะมาก เเล้วเราเมา เลยทักไปหาเขาอัดวิดีโอถามเขาว่าพี่มีลูกมีเมียเเล้วจริงหรอ… น่าสมเพชไหมคะ จากนั้นเขาเริ่มจีบเราจริงจังค่ะ เเละบอกกับเราว่าไม่มีแฟน ไม่มีลูก เราเพิ่งรู้ทีหลังตอนคบกันว่าเขามีแฟนเเต่ไม่ได้มีลูก เเต่กำลังทะเลาะกับเเฟนเลยห่างๆกัน เเละสุดท้ายเราท้อง เขาเลยตัดขาดกับเเฟนค่ะ เราโดนปั่นหัวไหม? ตอนนั้นเราเป็นมือที่สามหรือเปล่า กรรมมันตามสนองเราเเล้วใช่ไหมคะ
เราสองคนลาออกจากงาน เราลาออกเพราะท้อง เขาลาออกเพราะมีปัญหากับคนที่ทำงาน
ชีวิตไม่ได้วางแผน.. ตอนท้องเขาดีกับเรามากดูเเลเราทุกอย่างเเต่มีเรื่องกวนใจคือ ชอบรีพลายสตอรี่ผู้หญิงคนอื่น พอผญ.ตอบก็คุย เราเห็นเขาก็บอกว่าเค่เพื่อน เเต่ก็จะมาเล่า ผญ.คนนั้นเคยชอบเขาเเต่เขาไม่ชอบมัน ผญ.คนนั้นชอบทักมาก่อน ??? คนมันดูออกค่ะ เราร้องไห้จนขู่เลิก จากนั้นเขาเลยหยุดทักผญ.ทุกคน
หลังคลอด นิสัยเรา หุ่นเรา หน้าเราเปลี่ยนไป เราน่าเกลียดขึ้น เเละฮอร์โมนหลังคลอดมันทำให้นิสัยเราเเย่ขึ้นด้วย1-3เดือนเราขี้น้อยใจ ร้องไห้ง่ายมาก เเต่พอเราเรียกร้องความสนใจเกินไป เราอยากรู้สึกถูกรัก เขากลับแสดงออกว่ารำคาญ มันจึงทำให้นิสัยเราเเย่ขึ้นไปอีก เรากลายเป็นคนชอบด่า จู้จี้จุกจิก ชอบเเซะ ด่าเพราะต้องการให้เขาสนใจ กวนเขา เเละเขาก็ … รำคาญเรามากกว่าเดิม เราไม่ได้ดีหรอก เราด่าเเรง ทำร้ายร่างกาย ตบหัว ตบตามตัวเเต่ไม่ถึงกับบาดเจ็บรุนเเรงนะคะ ไม่มีรอยช้ำด้วย เเรงผญ.ตี เเต่อารมณ์ชั่ววูบ เราเสียใจทุกครั้งที่ทำ เเต่เหมือนเขาจะเริ่มนิสัยเปลี่ยน กลายเป็นคนไม่ยอมเรา เถียงทุกอย่าง ฮืด่ิไำดำัไ้ไีำรอึดอัดค่ะ
ช่างมันเถอะ หรือเป็นเพราะเราทำร้ายเขา เขาเลยกลายเป็นเเบบนี้คะ
เเต่ตอนนี้เราไม่ทำร้ายเเล้ว เเต่เขาก็ไม่หายเป็น อารมณ์เรากลับมาคงที่แล้วค่ะ ไม่สวิงไปมาเหมือนคลอดเเรกๆ เเต่เขากลับเป็นเเทน
ทะเลาะกันต่อหน้าลูกทุกครั้ง ขอให้หยุด ไม่ยอมหยุด คุมอารมณ์ไม่ได้ เถียงจะเอาชนะ เเต่เขาไม่รู้ตัวเอง คิดว่าตัวเองดีเลิศทุกอย่าง เราเบื่อ เราเกลียด เราร้องไห้น่าสมเพช เขายังไม่เเม้จะสนใจ ปล่อยเราร้องไห้ เเละเถียงไม่เลิก ขอโทษเเล้วก็ไม่หยุด พูดซ้ำๆ เรารำคาญมาก
เราควรทำไงดี เราอยากไปทำงานอยากหนีไปให้ไกล เเต่วุฒิเราเเค่ม.6เเละลูกเพิ่ง4เดือน เราควรทำยังไงดี มันเหมือนจะรักเราอยู่นะ พออารมณ์ดีก็มาคุยดี มารัก เเต่เราเริ่มหมดรักเเล้วจริงๆ เราไม่เอาเเล้ว ความรักลดลงทุกครั้งที่ทะเลาะ ตอนนี้เราไร้ความรู้สึกกับมันแล้ว เหมือนเป็นคนใช้ในบ้าน เราคิดนะ เราต้องทำดีขนาดไหนมันถึงจะกลับมารักเเละดีกับเราเหมือนเดิม เเต่คิดไปก็ไร้ค่า… เราอยากหนีมันไป ไปกับลูก …หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ หนีไปไหนไม่ได้ เราอยากตายเพื่อหนีทุกอย่างมากเลย เราทำกรรมอะไรไว้
เราอดทนไม่ไหวเเล้ว ไม่เหลือคำว่ารักเเล้ว
เราไม่ได้ต้องการผัวใหม่ มันชอบคิดว่าเราอยากมีผัวใหม่ ไม่เลย
เราเกลียดมัน เราอยากอยู่คนเดียวกับลูก มันหลงตัวเอง
หรือเราต้องจิตเเข็ง ทนอยู่ไปตอนลูกโตกว่านี้ค่อยหนีไปทำงานเเละเอาลูกไป
ทำไงดี หรือตายไปก็จบๆ เห้อ …… … ถ้ามันถึงจุดขีดสุดจริงๆ เราก็คงต้องตาย ใช่ไหม…
มันก็ขู่เราว่าจะขับรถให้รถชนตาย เเรกๆเราเสียใจ กลัวมันตายมาก หลังๆมาเราเฉยๆ ตายไปก็ดี เรื่องของคุณชีวิตคุณ
หรือเราเป็นบ้าไปเเล้ว
เเต่เราสงสารลูก เราไม่อยากทนเห็นลูกในสภาพครอบครัวเเบบนี้ เราควรตายเพื่อหนีทุกอย่างดีไหม ถ้าเราตายลูกเรายังมีครอบครัวฝั่งพ่อคอยดูเเล ย่า อา ทุกคนมีตังพร้อมซัพพอร์ต เขาไม่ต้องมีเเม่ก็ได้ใช่ไหม มันจะดีไหมถัาเราทำขึ้นมาจริงๆ เราแค่อยากหลุดพ้นจากมัน มันทำให้ชีวิตเราพัง ทำให้เราเป็นคนไร้ค่า ทุกวันนี้เราสมเพชตัวเองจริงๆ สักวันเราจะฆ่าตัวตายให้มันเห็น มันจะได้พอใจ
เกลียดพ่อของลูก
เเต่เวรกรรมตามทันหรือเปล่าคะ เรากับเขาเจอกันเพราะได้ทำงานที่เดียวกัน ก่อนหน้านั้นเราเลิกกับแฟนได้สองอาทิตย์ พอมาเจอคนนี้ เราไม่ได้ชอบนะ เราเเค่เข้ากับคนง่าย อยู่เป็น เราเลยได้คุยกับเขา เขาเป็นฝ่ายชอบเราก่อนเเต่เรายังเฉยๆ เเละเริ่มมาจีบเรา ตอนนั้นเราเขินง่าย หัวอ่อน ชอบคนง่าย เลยเผลอชอบค่ะ เเต่ยังไม่เคยคุยกัน เเต่เราก็ได้มารู้ว่าเขามีแฟนเเล้ว รุ่นพี่ที่ทำงานเราบอกว่ามีแฟน มีลูกเเล้ว เราอึ้ง ด้วยความเลิฟบูมมิ่ง เราเลยไม่เชื่อว่าเขาจะมีลูกมีแฟน เเต่เราก็จะถอยนะคะ เราไม่อยากยุ่งกับคนมีแฟน วันนั้นรู้สึกอกหัก เลยกินเหล้าไปเยอะมาก เเล้วเราเมา เลยทักไปหาเขาอัดวิดีโอถามเขาว่าพี่มีลูกมีเมียเเล้วจริงหรอ… น่าสมเพชไหมคะ จากนั้นเขาเริ่มจีบเราจริงจังค่ะ เเละบอกกับเราว่าไม่มีแฟน ไม่มีลูก เราเพิ่งรู้ทีหลังตอนคบกันว่าเขามีแฟนเเต่ไม่ได้มีลูก เเต่กำลังทะเลาะกับเเฟนเลยห่างๆกัน เเละสุดท้ายเราท้อง เขาเลยตัดขาดกับเเฟนค่ะ เราโดนปั่นหัวไหม? ตอนนั้นเราเป็นมือที่สามหรือเปล่า กรรมมันตามสนองเราเเล้วใช่ไหมคะ
เราสองคนลาออกจากงาน เราลาออกเพราะท้อง เขาลาออกเพราะมีปัญหากับคนที่ทำงาน
ชีวิตไม่ได้วางแผน.. ตอนท้องเขาดีกับเรามากดูเเลเราทุกอย่างเเต่มีเรื่องกวนใจคือ ชอบรีพลายสตอรี่ผู้หญิงคนอื่น พอผญ.ตอบก็คุย เราเห็นเขาก็บอกว่าเค่เพื่อน เเต่ก็จะมาเล่า ผญ.คนนั้นเคยชอบเขาเเต่เขาไม่ชอบมัน ผญ.คนนั้นชอบทักมาก่อน ??? คนมันดูออกค่ะ เราร้องไห้จนขู่เลิก จากนั้นเขาเลยหยุดทักผญ.ทุกคน
หลังคลอด นิสัยเรา หุ่นเรา หน้าเราเปลี่ยนไป เราน่าเกลียดขึ้น เเละฮอร์โมนหลังคลอดมันทำให้นิสัยเราเเย่ขึ้นด้วย1-3เดือนเราขี้น้อยใจ ร้องไห้ง่ายมาก เเต่พอเราเรียกร้องความสนใจเกินไป เราอยากรู้สึกถูกรัก เขากลับแสดงออกว่ารำคาญ มันจึงทำให้นิสัยเราเเย่ขึ้นไปอีก เรากลายเป็นคนชอบด่า จู้จี้จุกจิก ชอบเเซะ ด่าเพราะต้องการให้เขาสนใจ กวนเขา เเละเขาก็ … รำคาญเรามากกว่าเดิม เราไม่ได้ดีหรอก เราด่าเเรง ทำร้ายร่างกาย ตบหัว ตบตามตัวเเต่ไม่ถึงกับบาดเจ็บรุนเเรงนะคะ ไม่มีรอยช้ำด้วย เเรงผญ.ตี เเต่อารมณ์ชั่ววูบ เราเสียใจทุกครั้งที่ทำ เเต่เหมือนเขาจะเริ่มนิสัยเปลี่ยน กลายเป็นคนไม่ยอมเรา เถียงทุกอย่าง ฮืด่ิไำดำัไ้ไีำรอึดอัดค่ะ
ช่างมันเถอะ หรือเป็นเพราะเราทำร้ายเขา เขาเลยกลายเป็นเเบบนี้คะ
เเต่ตอนนี้เราไม่ทำร้ายเเล้ว เเต่เขาก็ไม่หายเป็น อารมณ์เรากลับมาคงที่แล้วค่ะ ไม่สวิงไปมาเหมือนคลอดเเรกๆ เเต่เขากลับเป็นเเทน
ทะเลาะกันต่อหน้าลูกทุกครั้ง ขอให้หยุด ไม่ยอมหยุด คุมอารมณ์ไม่ได้ เถียงจะเอาชนะ เเต่เขาไม่รู้ตัวเอง คิดว่าตัวเองดีเลิศทุกอย่าง เราเบื่อ เราเกลียด เราร้องไห้น่าสมเพช เขายังไม่เเม้จะสนใจ ปล่อยเราร้องไห้ เเละเถียงไม่เลิก ขอโทษเเล้วก็ไม่หยุด พูดซ้ำๆ เรารำคาญมาก
เราควรทำไงดี เราอยากไปทำงานอยากหนีไปให้ไกล เเต่วุฒิเราเเค่ม.6เเละลูกเพิ่ง4เดือน เราควรทำยังไงดี มันเหมือนจะรักเราอยู่นะ พออารมณ์ดีก็มาคุยดี มารัก เเต่เราเริ่มหมดรักเเล้วจริงๆ เราไม่เอาเเล้ว ความรักลดลงทุกครั้งที่ทะเลาะ ตอนนี้เราไร้ความรู้สึกกับมันแล้ว เหมือนเป็นคนใช้ในบ้าน เราคิดนะ เราต้องทำดีขนาดไหนมันถึงจะกลับมารักเเละดีกับเราเหมือนเดิม เเต่คิดไปก็ไร้ค่า… เราอยากหนีมันไป ไปกับลูก …หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ หนีไปไหนไม่ได้ เราอยากตายเพื่อหนีทุกอย่างมากเลย เราทำกรรมอะไรไว้
เราอดทนไม่ไหวเเล้ว ไม่เหลือคำว่ารักเเล้ว
เราไม่ได้ต้องการผัวใหม่ มันชอบคิดว่าเราอยากมีผัวใหม่ ไม่เลย
เราเกลียดมัน เราอยากอยู่คนเดียวกับลูก มันหลงตัวเอง
หรือเราต้องจิตเเข็ง ทนอยู่ไปตอนลูกโตกว่านี้ค่อยหนีไปทำงานเเละเอาลูกไป
ทำไงดี หรือตายไปก็จบๆ เห้อ …… … ถ้ามันถึงจุดขีดสุดจริงๆ เราก็คงต้องตาย ใช่ไหม…
มันก็ขู่เราว่าจะขับรถให้รถชนตาย เเรกๆเราเสียใจ กลัวมันตายมาก หลังๆมาเราเฉยๆ ตายไปก็ดี เรื่องของคุณชีวิตคุณ
หรือเราเป็นบ้าไปเเล้ว
เเต่เราสงสารลูก เราไม่อยากทนเห็นลูกในสภาพครอบครัวเเบบนี้ เราควรตายเพื่อหนีทุกอย่างดีไหม ถ้าเราตายลูกเรายังมีครอบครัวฝั่งพ่อคอยดูเเล ย่า อา ทุกคนมีตังพร้อมซัพพอร์ต เขาไม่ต้องมีเเม่ก็ได้ใช่ไหม มันจะดีไหมถัาเราทำขึ้นมาจริงๆ เราแค่อยากหลุดพ้นจากมัน มันทำให้ชีวิตเราพัง ทำให้เราเป็นคนไร้ค่า ทุกวันนี้เราสมเพชตัวเองจริงๆ สักวันเราจะฆ่าตัวตายให้มันเห็น มันจะได้พอใจ