คือเรื่องมีอยู่ว่าแม่เราเป็นคนขี้บ่น บ่นทุกเรื่อง แม้แต่ขี้ฝุ่นก็บ่น มันอาจจะเกินไป แต่มันคือเรื่องจริง บางวันเราแทบจะประสาทเลย บ่นทีนึงบ่นยาวเลยจนบางทีเราเครียดเราแทบบ้า
อย่างเช่น เราทำงานบ้าน ในบ้านคือเราทำหมดค่ะ ในครัวเราก็ทำทั้งหมดเขาแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย แต่พอเราทำพลาดนิดๆหน่อยๆบ่นยาว กับข้าวเราคนทำ บางวันเราทำไม่ทัน ถ้าเราไม่ไปรรเราก็ต้องทำให้เขากิน มันปกติแน่นอน แต่ที่พูดคือ เราทำไม่ทัน เพราะต้องรอแช่ แต่เขากลับเอาเราไปพูดกับพี่สาว หรือคนที่เราไม่รู้จัก คนนอกฟัง ว่าเราไม่ทำกับข้าวให้กิน พูดว่าเรายาวเลย กับคนในบ้านเราโอเคอยู่ค่ะ แต่กับคนนอกคือมันไม่ไหวจริงๆ จะให้เขารู้จักเราด้วยตัวเองกลับทำให้เขารู้จักเราด้านเสียๆหายๆ บางครั้งเอาเราไปพูดสนุกปาก เรานอนฟังเราไม่โอเคเอามากๆ คนเป็นแม่เป็นยังไง ก็ไม่สมควรที่จะเอาลูกไปพูดกับคนอื่น ไปเปรียบเทียบกับคนอื่น หนูคิดถูกมั้ยคะ?
บางทีเอาเราไปพูดด้านเสียหายหรือที่เราพลาด ทั้งที่เราทำเป็นร้อยครั้ง พลาดครั้งเดียวเอาเราไปเล่าตลอด ไม่เคยยินดีกับความสำเร็จ มีแค่สำคัญสุดก็วันเกิด
กับข้าวฝีมือเขาหนูได้กินนับครั้งได้ ตั้งแต่เกิดมาถ้าให้พูดเชิงน้อยใจ หนูอยากให้ใส่ใจหนูมากกว่านี้ไม่ใช่แค่การเลี้ยงดู อยากกินข้าวฝีมือเขาตลอด อยากให้เป็นเหมือนแม่คนอื่นอย่างที่เขาเปรียบเทียบหนูกับคนอื่นเหมือนกัน เอาง่ายๆเลย แม่เลี้ยงเรามาแค่3-4ปี ม1-ม5 นอกจากนั้นคือพี่สาวเรา หลับจากที่พี่เราอออกบ้านทำงานหมด แม่ก็เลี้ยงเราเอง เราเจ็บไข้ได้ป่วยเราดูแลตัวเองมาตลอดเลย จนเราเจ็บตรงไหน เราไม่เคยเอ่ยปากเลยสักครั้ง ชีวิตหนูหนูนอนคิดมาตลอดว่าหนูอยากทำงานไวๆถึงมันจะเหนื่อยแต่หนูได้ออกมาในจุดที่หนูไม่คู่ควรเพราะหนูดูแลตัวเองมาตลอด ตอนนี้หนูพยายามเรียนจบที่ดีๆ
ที่หนูพิมพ์ทั้งหมดไม่ใช่อกตัญญูคนเกิดหนูมา แต่หนูไม่เข้าใจ ถ้าหนูคิดผิดตรงไหน ติได้หนูแค่ต้องการระบาย
แม่ๆลูกๆคิดไงบ้างคะTT
อย่างเช่น เราทำงานบ้าน ในบ้านคือเราทำหมดค่ะ ในครัวเราก็ทำทั้งหมดเขาแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย แต่พอเราทำพลาดนิดๆหน่อยๆบ่นยาว กับข้าวเราคนทำ บางวันเราทำไม่ทัน ถ้าเราไม่ไปรรเราก็ต้องทำให้เขากิน มันปกติแน่นอน แต่ที่พูดคือ เราทำไม่ทัน เพราะต้องรอแช่ แต่เขากลับเอาเราไปพูดกับพี่สาว หรือคนที่เราไม่รู้จัก คนนอกฟัง ว่าเราไม่ทำกับข้าวให้กิน พูดว่าเรายาวเลย กับคนในบ้านเราโอเคอยู่ค่ะ แต่กับคนนอกคือมันไม่ไหวจริงๆ จะให้เขารู้จักเราด้วยตัวเองกลับทำให้เขารู้จักเราด้านเสียๆหายๆ บางครั้งเอาเราไปพูดสนุกปาก เรานอนฟังเราไม่โอเคเอามากๆ คนเป็นแม่เป็นยังไง ก็ไม่สมควรที่จะเอาลูกไปพูดกับคนอื่น ไปเปรียบเทียบกับคนอื่น หนูคิดถูกมั้ยคะ?
บางทีเอาเราไปพูดด้านเสียหายหรือที่เราพลาด ทั้งที่เราทำเป็นร้อยครั้ง พลาดครั้งเดียวเอาเราไปเล่าตลอด ไม่เคยยินดีกับความสำเร็จ มีแค่สำคัญสุดก็วันเกิด
กับข้าวฝีมือเขาหนูได้กินนับครั้งได้ ตั้งแต่เกิดมาถ้าให้พูดเชิงน้อยใจ หนูอยากให้ใส่ใจหนูมากกว่านี้ไม่ใช่แค่การเลี้ยงดู อยากกินข้าวฝีมือเขาตลอด อยากให้เป็นเหมือนแม่คนอื่นอย่างที่เขาเปรียบเทียบหนูกับคนอื่นเหมือนกัน เอาง่ายๆเลย แม่เลี้ยงเรามาแค่3-4ปี ม1-ม5 นอกจากนั้นคือพี่สาวเรา หลับจากที่พี่เราอออกบ้านทำงานหมด แม่ก็เลี้ยงเราเอง เราเจ็บไข้ได้ป่วยเราดูแลตัวเองมาตลอดเลย จนเราเจ็บตรงไหน เราไม่เคยเอ่ยปากเลยสักครั้ง ชีวิตหนูหนูนอนคิดมาตลอดว่าหนูอยากทำงานไวๆถึงมันจะเหนื่อยแต่หนูได้ออกมาในจุดที่หนูไม่คู่ควรเพราะหนูดูแลตัวเองมาตลอด ตอนนี้หนูพยายามเรียนจบที่ดีๆ
ที่หนูพิมพ์ทั้งหมดไม่ใช่อกตัญญูคนเกิดหนูมา แต่หนูไม่เข้าใจ ถ้าหนูคิดผิดตรงไหน ติได้หนูแค่ต้องการระบาย