กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เจปเปตโต ช่างไม้ผู้ยากจน ได้รับไม้ท่อนหนึ่งจากเพื่อน แต่ไม้ท่อนนี้ไม่ธรรมดามันขยับได้เองราวกับว่ามันมีชีวิต!
“ไม้แปลกจริง…” เจปเปตโตพึมพำขณะใช้สิ่วสลักมันเป็นหุ่นกระบอก
เมื่อเขาแกะสลักปาก หุ่นไม้ก็กะพริบตาและหัวเราะ! เมื่อทำขาเสร็จหุ่นกระบอกตัวน้อยก็วิ่งหนีทันที
“จับมันไว้! มันขโมยของหรือเปล่า?” ชาวบ้านร้องลั่น
สุดท้าย ตำรวจจับตัวเจปเปตโตไปเพราะเข้าใจผิด ส่วนพินอคคิโอหนีรอดและกลับถึงบ้าน ที่นั่นเอง เขาได้พบกับจิ้งหรีดพูดได้
“เด็กดีต้องเชื่อฟังพ่อแม่และตั้งใจเรียน” จิ้งหรีดเตือน
“ข้าจะทำอะไรก็เรื่องของข้า!” พินอคคิโอเถียงก่อนขว้างค้อนใส่จิ้งหรีดจนมันหนีไป
วันรุ่งขึ้น เจปเปตโตกลับมาบ้านและให้อภัยพินอคคิโอ แม้เขาจะดื้อแค่ไหน เจปเปตโตก็ยังรักเขา
“พรุ่งนี้เจ้าต้องไปโรงเรียนนะ” เจปเปตโตมอบหนังสือเรียนให้ แม้ต้องขายเสื้อคลุมตัวเองเพื่อซื้อหนังสือมา
แต่ในระหว่างทางไปโรงเรียน พินอคคิโอได้ยินเสียงดนตรีจากโรงละครหุ่นกระบอก
“ต้องสนุกแน่ๆ!” เขาตื่นเต้น และขายหนังสือเรียนเพื่อซื้อตั๋วเข้าชม
ที่นั่น เขาพบกับมังญาฟูโอโกเจ้าของคณะละคร ผู้ซึ่งตอนแรกขู่ว่าจะโยนเขาเข้ากองไฟ!
“โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” พินอคคิโอร้องไห้พลางกล่าว
แต่แล้วมังญาฟูโอโกก็กลับสงสารเขา และมอบเหรียญทองห้าเหรียญ ให้เขานำกลับไปให้พ่อ
ระหว่างทางกลับบ้าน พินอคคิโอถูกจิ้งจอกกับแมวหลอก
“ฝังเหรียญที่ ทุ่งมหัศจรรย์ แล้วมันจะงอกเป็นต้นไม้เงิน!” จิ้งจอกพูดเสียงเย้ายวน
“จริงเหรอ? งั้นข้าก็จะรวยแน่แล้ว!” พินอคคิโอเชื่ออย่างสนิทใจ
แต่เมื่อเขาหลับ พวกมันก็ขุดเอาเหรียญทั้งหมดและรีบหนีไปทันที
เช้าวันต่อมา พินอคคิโอตื่นขึ้นมาพบแต่ดินเปล่าๆ
และทันใดนั้นเอง โจรสองคน (ที่จริงคือจิ้งจอกกับแมวปลอมตัวมา) ก็กระโจนเข้าใส่เขา “ส่งเงินมา!” พวกมันขู่
พินอคคิโอพยายามวิ่งหนี แต่สุดท้ายเขาก็ถูกจับแขวนคอไว้บนต้นไม้… ทุกอย่างมืดลง
พินอคคิโอหมดสติจากการถูกแขวนคอ แต่ก่อนที่เขาจะสิ้นใจนางฟ้าผมสีฟ้า ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมบริวารเวทมนตร์
“รีบช่วยเด็กคนนี้เร็วเข้า!” นางฟ้าสั่ง
พินอคคิโอฟื้นขึ้นมาในบ้านของนางฟ้า เขารู้สึกมึนงง “ข้าอยู่ที่ไหน?” เขาถาม
“เจ้าปลอดภัยแล้ว พินอคคิโอ แต่บอกข้าสิ… ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นั่น?” นางฟ้าถามเสียงอ่อนโยน
พินอคคิโออายเกินกว่าจะยอมรับว่าถูกจิ้งจอกกับแมวหลอก จึงโกหกว่า “ข้าโดนโจรปล้นกลางทาง!”
ทันใดนั้น จมูกของเขาก็ยาวขึ้น! “เอ่อ… ข้าทำเหรียญตกหายไปเอง!”
จมูกของเขายาวขึ้นอีก! นางฟ้าส่ายหน้า “พินอคคิโอ เจ้ากำลังโกหกใช่ไหม?”
พินอคคิโอพยายามปิดจมูกตัวเอง แต่ยิ่งพูดโกหก จมูกก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนแทบชนเพดาน! “พอแล้ว! ข้าสารภาพ ข้าถูกหลอกจริงๆ!”
เมื่อเขาพูดความจริงจมูกก็กลับเป็นปกติ นางฟ้าลูบศีรษะเขาเบาๆ พลางพูดสอนว่า “เด็กดีต้องไม่โกหก จำไว้นะ!”
นางฟ้าช่วยพินอคคิโอให้เดินทางกลับบ้าน แต่ระหว่างทาง เขากลับได้พบกับสิ่งเย้ายวนอีกครั้ง…
ระหว่างทางกลับบ้าน พินอคคิโอพบกับเด็กชายชื่อแลมป์วิค “ทำไมเจ้าดูเคร่งเครียดนัก?” แลมป์วิคถาม
“ข้ากำลังกลับบ้านไปหาเจปเปตโต” พินอคคิโอตอบ
แลมป์วิคหัวเราะ “น่าเบื่อจะตาย! ไปกับข้าสิ! ข้าจะพาเจ้าไป ดินแดนแห่งความสุข!”
“ดินแดนแห่งความสุขหรือ?” พินอคคิโอขมวดคิ้ว
“ใช่! ที่นั่นไม่มีโรงเรียน ไม่มีการบ้าน! มีแต่ของเล่น ขนมหวาน และสวนสนุก!” พินอคคิโอลังเล แต่สุดท้ายก็ตกลงตามเขาไป
ที่ดินแดนแห่งความสุข เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครคอยสั่งสอน ไม่มีการบ้าน ไม่มีระเบียบวินัย ทุกวันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ “นี่มันสวรรค์ชัดๆ!” พินอคคิโอหัวเราะ
แต่ไม่กี่วันต่อมา เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ
“เอ๊ะ? ทำไมข้ารู้สึกคันหู…” พินอคคิโอเกาหู แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าหูของเขากลายเป็นหูลา! “นี่มันอะไร!?” เขาร้อง
เมื่อเขามองไปที่แลมป์วิค เพื่อนของเขากำลังกลายเป็นลา และพินอคคิโอก็ไม่สามารถหนีชะตากรรมนี้ได้ เขาเองก็กลายเป็นลาสมบูรณ์แบบ!
ลาพินอคคิโอถูกขายให้โรงละครสัตว์ ถูกบังคับให้แสดงโชว์ วันหนึ่งเมื่อเขาบาดเจ็บและเดินไม่ได้อีก เขาก็ถูกเจ้าของละครสัตว์โยนลงทะเล!
ตูม! ร่างของพินอคคิโอจมลงไปใต้ผืนน้ำ และทันใดนั้นร่างลาของเขาก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นร่างหุ่นไม้เดิมของเขา
แต่ก่อนที่เขาจะได้ดีใจ เงาดำขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว… มันคือปลาวาฬยักษ์!
“ไม่!!!” พินอคคิโอร้องลั่น ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลงอีกครั้ง…
พินอคคิโอถูกกลืนเข้าไปในท้องของปลาวาฬยักษ์ ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอับ เขาเห็นแสงไฟริบหรี่
และเมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบชายชราผมขาวที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ “พ่อ!” พินอคคิโอร้องลั่น
เจปเปตโตหันมาและแทบไม่เชื่อสายตา “พินอคคิโอ! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
พินอคคิโอวิ่งเข้าไปกอดพ่อ น้ำตาคลอ “ข้าคิดถึงพ่อ! ข้าเสียใจที่หนีไป ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้พ่อเป็นห่วงอีก!”
เจปเปตโตน้ำตาไหล “พ่อก็คิดถึงเจ้า… พ่อออกตามหาเจ้าจนเรือล่ม และถูกปลาวาฬกลืนเข้ามาที่นี่”
พินอคคิโอรู้สึกผิดที่ทำให้พ่อเดือดร้อน แต่คราวนี้เขาตัดสินใจว่าจะพาพ่อออกไปให้ได้
พินอคคิโอคิดแผนจุดไฟให้เกิดควัน ปลาวาฬไอแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง จามพวกเขาออกมาจากปาก
กลางทะเลที่มืดมิด พินอคคิโอว่ายน้ำพาเจปเปตโตไปที่ฝั่ง แม้ตัวเองจะเหนื่อยล้าและแทบหมดแรง แต่เขาก็ไม่ยอมหยุด จนในที่สุด พวกเขาก็ถึงชายฝั่งได้สำเร็จ แต่เจปเปตโตหมดสติไป
“พ่อ! ตื่นสิ!” พินอคคิโอโน้มตัวลงฟังเสียงหายใจของพ่อ เขารีบออกไปหาน้ำและอาหาร เขาทำงานหนักเพื่อดูแลพ่ออย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย
คืนหนึ่งนางฟ้าผมสีฟ้าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง “พินอคคิโอ! เจ้าพิสูจน์ว่าเจ้าเป็นเด็กที่แท้จริงแล้ว”
คืนนั้น พินอคคิโอเข้านอนอย่างสงบ
เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นและพบว่า… ตัวเองได้กลายเป็นเด็กมนุษย์จริงๆ!
“ข้ากลายเป็นเด็กจริงๆ แล้ว!” พินอคคิโอร้องตะโกนอย่างดีใจ เจปเปตโตลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นเขาและยิ้มอย่างมีความสุข
“ลูกของพ่อ… ในที่สุด ความฝันของพ่อก็เป็นจริงแล้ว!”
(นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า… ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญ , ความรับผิดชอบทำให้เราเติบโต , ความเสียสละคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์ที่แท้จริง)
.
⌛✨💖 นิทานพื้นบ้านอิตาลี: พินอคคิโอ 💖✨⌛