สวัสดีค่ะ หนูอยากมาระบายและขอความเห็นจากเพื่อนๆ
หนูอายุ25ปี ก่อนหน้านี้ทำงานเป็นลูกจ้างและออกมาช่วยพ่อดูแลกิจการ
พ่อเราไม่มีความรู้ เรียนจบประถม แต่ขยันทำงานพัฒนากิจการจนใหญ่โตแต่ไม่มีระบบ มีลูกจ้างมากกว่า15คน เลี้ยงดูเหมือนกิจการบ้านๆทั่วไป ไม่มีการจดบริษัท ไม่มีวันลาพักร้อน ลาป่วย ไม่มีประกันสังคม วันหยุดมีเพียง2วัน เสาร์อาทิตย์สิ้นเดือนเท่านั้น มีของในคลังมากกว่าล้านชิ้นแต่ไม่มีระบบสต๊อก
พ่อหวังให้เรากลับไปช่วยดูแลแก้ไขปัญหาที่เขาก่อเอาไว้ เราก็คิดบวกเห็นเป็นพ่อ เราอยากช่วยพ่อ
“เมียของพ่อคนที่3“ ก่อนหน้านี้พ่อเลิกกับแม่เรา ไปเจอแฟนใหม่คนที่2 คนนี้ดีมาก เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กๆ เป็นคุณครูเด็กเล็ก-ประถม เราถูกแม่ของเราเลี้ยงแบบลูกรักและห่วงใย และถูกแม่เลี้ยงสั่งสอนแบบเติบโตไปทางที่ดี รู้จักมารยาทและความอ่อนน้อม การเข้าสังคม
แต่หลังจากแม่เลี้ยงตาย เราเสียใจมาก เราเหมือนเสียแม่ไป1คน ไม่มีใครสั่งสอนเราได้ดีกว่าเขา จนพ่อมีแฟนใหม่อีกครั้งในตอนที่เราอายุ20ปี ตอนนั้นเราเรียนมหาลัย ไม่กลับบ้านเลยเพราะไม่อยากเจอพ่อ เรางอนน้อยใจ แต่เราเจอกับแม่ตลอด
แม่เลี้ยงอายุห่างกับเราแค่5ปี ห่างกับพ่อเราถึง20ปี นิสัยเหมือนเด็ก ทำพ่อเราตัดขาดกับญาติพี่น้องและพันธมิตรที่ดีในวัย53ปี
เราเหมือนจะสงสารพ่อ แต่พ่อเราก็ดูแฮปปี้ดีที่เป็นแบบนั้น เพราะหลงเมียมาก ระหว่างนั้นเราก็เครียดเพราะญาติพี่น้องมาเล่าให้ฟังว่าพ่อเรานิสัยแย่มาก พูดจาแย่มาก ไม่เอาใครเลยแม้แต่ปู่กับย่าก็ไม่เอา เพราะเมียคนนี้ เราก็ไม่รู้จะพูดยังไง เป็นห่วงก็เป็นห่วง เพราะถึงพ่อจะนิสัยไม่ดี แต่พ่อก็ไม่เหลือใครเหมือนกัน
แล้ววันนึงพ่อก็ตามเรากลับไปเพราะลูกน้องหนีไปคนหนึ่ง(ลาออกแบบไม่บอก) เราจึงกลับไปช่วย เราตั้งใจจะช่วยบริหารจัดการระบบในร้าน เพราะลูกจ้างทุกคนก็มาบ่นให้ฟังว่าพ่อเราทำแบบนี้ผิดกฎหมาย ไม่มีวันลา ลาหยุดก็โดนหักเงิน เหมือนพาร์ทไทม์ มาทำงานก็คิดตังค์เป็นวันๆไป ไม่มีวันหยุดอย่างน้อยสัปดาห์ละ1วัน แต่ทั้งเดือนหยุดเพียง2วัน แต่ลูกจ้างทุกคนไปไหนไม่ได้ ทุกคนก็มีหนี้สินมีครอบครัวต้องรับผิดชอบ และไม่ได้มีวุฒิการศึกษาในการสมัครงาน บางคนทำกับพ่อเรามา10กว่าปี อายุ40ขึ้นแล้ว ลาออกไปก็หางานไม่ได้
เราจึงคิดจะช่วยเปลี่ยนระบบ แต่....
พ่อเราคาดหวังกับเรามาก มาจี้เรากดดดันเราว่าอยากให้เราเก่งเร็วๆ มาเร่งๆๆเรา เพราะสินค้าในร้านเป็นสินค้าอะไหล่แต่งมอเตอร์ไซค์ และเราไม่ชอบรถ เราต้องเรียนรู้ตั้งแต่0 แต่พ่อเราชอบ เขาก็มาจี้เราจะให้เราเก่งให้ได้ในทุกวัน แต่ เขาปรับปรุงร้าน เทปูน เช็ดฝุ่นสต๊อก จากการทำงาน เราดูคุณภาพการทำงานของตัวเองและลูกจ้างที่ช่วยกัน 3เดือนก็ไม่เสร็จ ต้องอยู่กับฝุ่น เกิดแผลระหว่างทำงาน มือเท้าเปื่อยเพราะน้ำสกปรก ไปอีก3เดือนก็คงไม่เสร็จ ทุกคนทำงาน พ้นสัปดาห์แรกของเดือนก็ไม่มีแรงกันแล้ว เพราะไม่ได้หยุดพัก
เราเองก็โดนกดดันจะให้ทำนั้นทำนี่ให้ อยากขายออนไลน์ อยากเหนือกว่าร้านนั้นร้านนี้ แต่ก็ให้เราทำงานเป็นแรงงานอยู่ แต่มากดดันเราว่าทำไมเราไม่เก่งสักที เราเลือดไหลพ่อเราบอกโตแล้วหาทำแผลเอาเอง
แต่กลับกัน เมียของเขามีลูกใหม่2คน เขาดูแลประคบประหงมมาก แค่ไรฝุ่นยังไม่อยากให้โดน กลัวเลอะ มีแม่บ้านเลี้ยงลูกให้ ลูก2คนวัย4ขวบกับ10เดือน ติดจอ การตอบสนองช้า แม่เล่นแต่มือถือ บางครั้งก็ออกมาเฝ้าโต๊ะบัญชี พอเห็นเราเดินผ่านก็รีบวางมือถือลงแล้วแอ๊บทำเป็นมองดูลูกค้าที่มาซื้อของ
เราทะเลาะกับพ่อเพราะเราบอกกับพ่อตรงๆว่า เราไม่อยากทำงานที่ลำบากขนาดนี้ ถ้าเราดูแลกิจการของพ่อ วันหนึ่งพ่อจะยกให้เรามั้ย.... เขาก็ไม่ตอบ เขาอึกอักแล้วบอกว่าแบ่งให้3คน ให้เราและน้องๆ
เราถามพ่อว่า น้องๆโตมากว่าจะได้รับช่วงต่อ น้องๆต้องมานั่งเช็ดฝุ่นเทปูนแบบเรามั้ย พ่อก็ตอบออกมาซื่อๆว่า “ถึงตอนนั้นเราคงจัดบริหารเป็นห้างใหญ่ ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นแล้ว“
เราเลยตอบพ่อไปว่า หนูขอออกไปเป็นลูกจ้างเขาเหมือนเดิมนะ ไปทำงานเก็บเงินเผื่อสร้างตัว หนูอายุยังน้อยแต่มีปัญหาสุขภาพร่างกาย หนูกลัวจะไม่มีเวลาให้ครอบครัว (ส่วนตัวหนูมีเพื่อน มีแม่ มีแฟนและหมาที่เลี้ยงเป็นลูก ตั้งแต่ช่วยพ่อทำงาน วันหยุดก็มีแค่2วัน ร่างกายแหลก ได้หยุดทีก็ขอแค่ไหนพักร่างกาย ออกไปเที่ยวไปมีชีวิตไม่ได้ แต่ละวันที่ตื่นนอนและรู้ว่าต้องไปอยู่กับพ่อกับเมียเขา ก็รู้สึกไม่อยากใช้ชีวิตเลย) หนูทนไม่ได้ที่เห็นพ่อของหนูเอาใจใส่ครอบครัวของเขา อะไรที่หนูไม่เคยได้เช่นการหอมแก้ม การกอด การใส่ใจ หนูไม่เคยได้แต่เขาได้หมด หนูเคยทะเลาะกับพ่อเรื่องนี้ และถูกพ่อตำหนิกลับมาว่า เลิกคิดน้อยใจอะไรเป็นเด็กๆได้แล้ว อายุก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ที่พ่อทำไปเพราะพ่อคิดได้ว่าพ่อไม่เคยทำกับเราเลย เลยพยายามแก้ไขและชดเชย แต่...ไปชดเชยกับคนอื่นไง เราก็ได้แต่เสียใจอยู่แบบนี้
ตอนนี้หนูออกมาจากพ่อแล้วค่ะ หนูรักพ่อมาก กลัวพ่อจะโกรธ แต่การที่หนูทำงานกับพ่อ มันทำให้หนูไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง หนูมีคนที่รักหนูอีกมากมาย หนูไม่อยากทำคนที่รักหนูต้องเสียความรู้สึก แม่เลี้ยงหนูมาเขาร้องไห้สงสารหนูทุกวันที่เห็นสภาพหนูกลับจากการทำงานกับพ่อ หนูเสียใจ กับแฟนและหมาหนูก็ไม่ได้ใส่ใจ เลิกงานมาบางวันแฟนก็ช่วยหนูอาบน้ำเพราะหนูอาบไม่ไหว เสร็จแล้วก็ขึ้นนอน กินข้าวกับแม่กับแฟนไม่ไหว ตื่นเช้ามาก็กินข้าวเช้าไม่ทันเพราะเหนื่อยมากจนตื่นสาย
ถึงหนูจะพูดมาขนาดนี้ แต่หนูก็ไม่ได้ไปมีปัญหาอะไรกับแม่เลี้ยงและน้องๆที่ยังเล็ก หนูดีใจที่เขาไม่ต้องเจ็บปวดแบบหนู ดีใจที่เห็นเขาได้รับความรัก หนูเลือกจะเดินออกมาจากครอบครัวเขาดีกว่า อยู่ไปก็อาจจะทำให้พ่อลำบากใจด้วย หนูบอกกับพ่อว่าหนูไม่อยากทะเลาะกับพ่อเรื่องงาน ไม่อยากเอาแต่เจอหน้าพ่อแล้วกดดันแค่เรื่องงานแต่ไม่ถามหนูในฐานะลูกสาวเลยว่ากินข้าวรึยังหรือเหนื่อยมั้ย หนูยังอยากเป็นลูกกตัญญูรู้คุณพ่อแม่ หนูบอกพ่อว่าถ้าพ่อเหนื่อยหนูพร้อมดูแลพ่อในฐานะลูก แต่ไม่ขอเป็นลูกจ้างพ่ออีกแล้ว
หนูรับผิดชอบครอบครัวตัวเองไหว แต่รับผิดชอบครอบครัวพ่อไม่ไหวจริงๆ ไม่ใช่คนยอมลำบากขนาดนั้น
พ่อใช้ลูกสาวตัวเองทำงานเป็นลูกจ้าง ทำงานหนักเหมือนผู้ชาย ต้องรู้สึกยังไง?
หนูอายุ25ปี ก่อนหน้านี้ทำงานเป็นลูกจ้างและออกมาช่วยพ่อดูแลกิจการ
พ่อเราไม่มีความรู้ เรียนจบประถม แต่ขยันทำงานพัฒนากิจการจนใหญ่โตแต่ไม่มีระบบ มีลูกจ้างมากกว่า15คน เลี้ยงดูเหมือนกิจการบ้านๆทั่วไป ไม่มีการจดบริษัท ไม่มีวันลาพักร้อน ลาป่วย ไม่มีประกันสังคม วันหยุดมีเพียง2วัน เสาร์อาทิตย์สิ้นเดือนเท่านั้น มีของในคลังมากกว่าล้านชิ้นแต่ไม่มีระบบสต๊อก
พ่อหวังให้เรากลับไปช่วยดูแลแก้ไขปัญหาที่เขาก่อเอาไว้ เราก็คิดบวกเห็นเป็นพ่อ เราอยากช่วยพ่อ
“เมียของพ่อคนที่3“ ก่อนหน้านี้พ่อเลิกกับแม่เรา ไปเจอแฟนใหม่คนที่2 คนนี้ดีมาก เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็กๆ เป็นคุณครูเด็กเล็ก-ประถม เราถูกแม่ของเราเลี้ยงแบบลูกรักและห่วงใย และถูกแม่เลี้ยงสั่งสอนแบบเติบโตไปทางที่ดี รู้จักมารยาทและความอ่อนน้อม การเข้าสังคม
แต่หลังจากแม่เลี้ยงตาย เราเสียใจมาก เราเหมือนเสียแม่ไป1คน ไม่มีใครสั่งสอนเราได้ดีกว่าเขา จนพ่อมีแฟนใหม่อีกครั้งในตอนที่เราอายุ20ปี ตอนนั้นเราเรียนมหาลัย ไม่กลับบ้านเลยเพราะไม่อยากเจอพ่อ เรางอนน้อยใจ แต่เราเจอกับแม่ตลอด
แม่เลี้ยงอายุห่างกับเราแค่5ปี ห่างกับพ่อเราถึง20ปี นิสัยเหมือนเด็ก ทำพ่อเราตัดขาดกับญาติพี่น้องและพันธมิตรที่ดีในวัย53ปี
เราเหมือนจะสงสารพ่อ แต่พ่อเราก็ดูแฮปปี้ดีที่เป็นแบบนั้น เพราะหลงเมียมาก ระหว่างนั้นเราก็เครียดเพราะญาติพี่น้องมาเล่าให้ฟังว่าพ่อเรานิสัยแย่มาก พูดจาแย่มาก ไม่เอาใครเลยแม้แต่ปู่กับย่าก็ไม่เอา เพราะเมียคนนี้ เราก็ไม่รู้จะพูดยังไง เป็นห่วงก็เป็นห่วง เพราะถึงพ่อจะนิสัยไม่ดี แต่พ่อก็ไม่เหลือใครเหมือนกัน
แล้ววันนึงพ่อก็ตามเรากลับไปเพราะลูกน้องหนีไปคนหนึ่ง(ลาออกแบบไม่บอก) เราจึงกลับไปช่วย เราตั้งใจจะช่วยบริหารจัดการระบบในร้าน เพราะลูกจ้างทุกคนก็มาบ่นให้ฟังว่าพ่อเราทำแบบนี้ผิดกฎหมาย ไม่มีวันลา ลาหยุดก็โดนหักเงิน เหมือนพาร์ทไทม์ มาทำงานก็คิดตังค์เป็นวันๆไป ไม่มีวันหยุดอย่างน้อยสัปดาห์ละ1วัน แต่ทั้งเดือนหยุดเพียง2วัน แต่ลูกจ้างทุกคนไปไหนไม่ได้ ทุกคนก็มีหนี้สินมีครอบครัวต้องรับผิดชอบ และไม่ได้มีวุฒิการศึกษาในการสมัครงาน บางคนทำกับพ่อเรามา10กว่าปี อายุ40ขึ้นแล้ว ลาออกไปก็หางานไม่ได้
เราจึงคิดจะช่วยเปลี่ยนระบบ แต่....
พ่อเราคาดหวังกับเรามาก มาจี้เรากดดดันเราว่าอยากให้เราเก่งเร็วๆ มาเร่งๆๆเรา เพราะสินค้าในร้านเป็นสินค้าอะไหล่แต่งมอเตอร์ไซค์ และเราไม่ชอบรถ เราต้องเรียนรู้ตั้งแต่0 แต่พ่อเราชอบ เขาก็มาจี้เราจะให้เราเก่งให้ได้ในทุกวัน แต่ เขาปรับปรุงร้าน เทปูน เช็ดฝุ่นสต๊อก จากการทำงาน เราดูคุณภาพการทำงานของตัวเองและลูกจ้างที่ช่วยกัน 3เดือนก็ไม่เสร็จ ต้องอยู่กับฝุ่น เกิดแผลระหว่างทำงาน มือเท้าเปื่อยเพราะน้ำสกปรก ไปอีก3เดือนก็คงไม่เสร็จ ทุกคนทำงาน พ้นสัปดาห์แรกของเดือนก็ไม่มีแรงกันแล้ว เพราะไม่ได้หยุดพัก
เราเองก็โดนกดดันจะให้ทำนั้นทำนี่ให้ อยากขายออนไลน์ อยากเหนือกว่าร้านนั้นร้านนี้ แต่ก็ให้เราทำงานเป็นแรงงานอยู่ แต่มากดดันเราว่าทำไมเราไม่เก่งสักที เราเลือดไหลพ่อเราบอกโตแล้วหาทำแผลเอาเอง
แต่กลับกัน เมียของเขามีลูกใหม่2คน เขาดูแลประคบประหงมมาก แค่ไรฝุ่นยังไม่อยากให้โดน กลัวเลอะ มีแม่บ้านเลี้ยงลูกให้ ลูก2คนวัย4ขวบกับ10เดือน ติดจอ การตอบสนองช้า แม่เล่นแต่มือถือ บางครั้งก็ออกมาเฝ้าโต๊ะบัญชี พอเห็นเราเดินผ่านก็รีบวางมือถือลงแล้วแอ๊บทำเป็นมองดูลูกค้าที่มาซื้อของ
เราทะเลาะกับพ่อเพราะเราบอกกับพ่อตรงๆว่า เราไม่อยากทำงานที่ลำบากขนาดนี้ ถ้าเราดูแลกิจการของพ่อ วันหนึ่งพ่อจะยกให้เรามั้ย.... เขาก็ไม่ตอบ เขาอึกอักแล้วบอกว่าแบ่งให้3คน ให้เราและน้องๆ
เราถามพ่อว่า น้องๆโตมากว่าจะได้รับช่วงต่อ น้องๆต้องมานั่งเช็ดฝุ่นเทปูนแบบเรามั้ย พ่อก็ตอบออกมาซื่อๆว่า “ถึงตอนนั้นเราคงจัดบริหารเป็นห้างใหญ่ ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นแล้ว“
เราเลยตอบพ่อไปว่า หนูขอออกไปเป็นลูกจ้างเขาเหมือนเดิมนะ ไปทำงานเก็บเงินเผื่อสร้างตัว หนูอายุยังน้อยแต่มีปัญหาสุขภาพร่างกาย หนูกลัวจะไม่มีเวลาให้ครอบครัว (ส่วนตัวหนูมีเพื่อน มีแม่ มีแฟนและหมาที่เลี้ยงเป็นลูก ตั้งแต่ช่วยพ่อทำงาน วันหยุดก็มีแค่2วัน ร่างกายแหลก ได้หยุดทีก็ขอแค่ไหนพักร่างกาย ออกไปเที่ยวไปมีชีวิตไม่ได้ แต่ละวันที่ตื่นนอนและรู้ว่าต้องไปอยู่กับพ่อกับเมียเขา ก็รู้สึกไม่อยากใช้ชีวิตเลย) หนูทนไม่ได้ที่เห็นพ่อของหนูเอาใจใส่ครอบครัวของเขา อะไรที่หนูไม่เคยได้เช่นการหอมแก้ม การกอด การใส่ใจ หนูไม่เคยได้แต่เขาได้หมด หนูเคยทะเลาะกับพ่อเรื่องนี้ และถูกพ่อตำหนิกลับมาว่า เลิกคิดน้อยใจอะไรเป็นเด็กๆได้แล้ว อายุก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ที่พ่อทำไปเพราะพ่อคิดได้ว่าพ่อไม่เคยทำกับเราเลย เลยพยายามแก้ไขและชดเชย แต่...ไปชดเชยกับคนอื่นไง เราก็ได้แต่เสียใจอยู่แบบนี้
ตอนนี้หนูออกมาจากพ่อแล้วค่ะ หนูรักพ่อมาก กลัวพ่อจะโกรธ แต่การที่หนูทำงานกับพ่อ มันทำให้หนูไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง หนูมีคนที่รักหนูอีกมากมาย หนูไม่อยากทำคนที่รักหนูต้องเสียความรู้สึก แม่เลี้ยงหนูมาเขาร้องไห้สงสารหนูทุกวันที่เห็นสภาพหนูกลับจากการทำงานกับพ่อ หนูเสียใจ กับแฟนและหมาหนูก็ไม่ได้ใส่ใจ เลิกงานมาบางวันแฟนก็ช่วยหนูอาบน้ำเพราะหนูอาบไม่ไหว เสร็จแล้วก็ขึ้นนอน กินข้าวกับแม่กับแฟนไม่ไหว ตื่นเช้ามาก็กินข้าวเช้าไม่ทันเพราะเหนื่อยมากจนตื่นสาย
ถึงหนูจะพูดมาขนาดนี้ แต่หนูก็ไม่ได้ไปมีปัญหาอะไรกับแม่เลี้ยงและน้องๆที่ยังเล็ก หนูดีใจที่เขาไม่ต้องเจ็บปวดแบบหนู ดีใจที่เห็นเขาได้รับความรัก หนูเลือกจะเดินออกมาจากครอบครัวเขาดีกว่า อยู่ไปก็อาจจะทำให้พ่อลำบากใจด้วย หนูบอกกับพ่อว่าหนูไม่อยากทะเลาะกับพ่อเรื่องงาน ไม่อยากเอาแต่เจอหน้าพ่อแล้วกดดันแค่เรื่องงานแต่ไม่ถามหนูในฐานะลูกสาวเลยว่ากินข้าวรึยังหรือเหนื่อยมั้ย หนูยังอยากเป็นลูกกตัญญูรู้คุณพ่อแม่ หนูบอกพ่อว่าถ้าพ่อเหนื่อยหนูพร้อมดูแลพ่อในฐานะลูก แต่ไม่ขอเป็นลูกจ้างพ่ออีกแล้ว
หนูรับผิดชอบครอบครัวตัวเองไหว แต่รับผิดชอบครอบครัวพ่อไม่ไหวจริงๆ ไม่ใช่คนยอมลำบากขนาดนั้น