สวัสดีครับ ผมเป็นพาร์ทไทม์ + เรียนไปด้วย ที่ม.รามคำแหง ส่งตัวเองเรียน ก่อนเข้าเรื่องสรุปชีวิตผมสั้นๆ ก่อน ผมอายุ20 ผมอยู่กับแม่มาทั้งชีวิตในกรุงเทพ แต่แม่ผมครอบครัวผมทุกคน เกษียณตัวเองกลับ ตจว หมดแล้ว ทำให้ผมอยู่หอพักคนเดียวในกรุงเทพ ครั้งแรก พึ่งย้ายเข้า4-5 วัน ผมต้องจ่าย่ค่าหอมัดจำเอง ทุกอย่าง ค่าเทอมก็จ่ายเอง จนหมดตัวแล้ว ตอนนี้ ต้องพึ่งแม่ ที่อยู่ ตจว
เข้าเรื่องงานเลย เมื่อ7 ตุลาคม ผมได้สมัครงานร้านสะดวกซื้อ บริษัทใหญ่ที่นึงไป (ไม่ใช่เซเว่น และ CJ) เป็นตำแหน่งพาร์ทไทม์ ผมสมัครสาขาใกล้บ้านมาก แค่800 เมตร คิดภาพไว้คงเดินไปทำงานไม่เสียเวลาเดินทาง เงินทั้งหมดก็เอาไปลงกับค่ากิน ไม่ใช่ค่ารถ แต่ตอนสมัคร HR บอกผมว่า ต้องไปฝึกงานก่อน เป็นสาขาไกลบ้านราว13โล ไปกลับก็เกือบ30 กิโล แต่เป็นการฝึกแค่ 5 วัน มีค่ารถให้40 บาท ก็โอเคนะ เพราะค่ารถไปทำงานจริงไปกลับ ก็40 ยาท คือผมเริ่มฝึกวันที่9 ตุลาคม จะกลับมาสาขาใกล้บ้าน วันที่15 ตุลาคม คือตั้งใจฝึกงาน เรียนรู้ พี่ที่ร้านก็ใจดี อัดงานให้
จนครบวันฝึกงาน ก็ยังเป็นงานไม่เยอะหรอก แต่พอมีพื้นฐานบ้าง พร้อมกลับมาเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมที่สาขาใกล้บ้าน สรุปวันที่15 ไปสาขาใกล้บ้าน สรุปร้านยังเป็นแฟรนไชส์อยู่เลย บริษัทยังไม่ซื้อกลับมา โทรถาม HR เวลางาน แกยังอาบน้ำอยู่เลย ไม่บอกผมด้วยว่าเอาไงต่อ บอกแค่ว่า ระบบบริษัทมีปัญหา จน HR อีกคนต้องมาบอกว่า ให้กลับไปทำที่เดิม ที่ฝึก ที่ไกลบ้าน จนถึงวันที่4 พฤศจิกายน ผมก็กลับไปฝึก ก็คิดว่าไม่เป็นไร ไกลหน่อย ยอมอดข้าว เพื่อทุ่มกับค่าเดินทางหน่อย จะได้เป็นงานมากขึ้น ผมก็กลับไปฝึกได้เรียนรู้อะไรเยอะ แบบไม่รีบเพราะมีเวลาเยอะ ค่อยๆ สอน จนตอนนี้ฝึกจบแล้วผมมั่นใจว่าเป็นงานแล้ว95% เซ็นเอกสารเล่มฝึกงานเรียบร้อยแล้ว
ร้านนัดเข้าสาขาใหม่วันที่5 พฤศจิกายน ส่วนวันที่3 คือทำวันสุดท้าย เมื่อวานวันที่4 ร้านให้หยุด1 วันพร้อมไปเริ่มสาขาใหม่ใกล้บ้าน ในวันที่5 ที่ผมบอก มันใกล้มาก็แค่800 เมตร ผมตื่นมาเช้าวันที่4 วันหยุด ผมตื่นมาใช้ชีวิตปกติกินข้าว ใช้ชีวิต นอนเล่น ผมเหลือเงินติดตัวไม่กี่บาท แต่คิดว่าพอกินอยู่ ก่อนรอแม่โอนมาให้ ผมก็คิดว่าเงินเท่านี้พอทำงานพรุ่งนี้อยู่ เพราะเดินไปทำงานได้ชิวๆ แต่บ่ายสองผมกดเข้าไลน์ พี่ที่ฝึกงานกับผม เขาบอกว่า ยังต้องกลับไปทำสาขาเดิม ที่เราฝึก จนถึงวันที่12 พฤศจิกายน เชื่อไหมผมอ่านแชท ผมเครียดมาก เพราะเงินค่ารถไปทำงาน ค่ารถเมล์ นั่ง2 ต่อ มันแพงมาก กินข้าวดีๆ ได้1 มื้อเลย สำหรับเด็กหอแบบผม ผมเครียดแบบไม่รู้จะพูดยังไง หมดคำจะพูดกับบริษัท
ตอนนี้ตี2:30 พรุ่งนี้ผมต้องเข้างาน11 โมง ผมนอนเครียดมากกับเงินติดตัวไม่กี่บาท คำถามหลักเลย คือ ผมควรทำยังไง และผมผิดไหม ที่ผมจะลางาน เพื่อเซฟเงินก้อนสุดท้าย ผู้จัดการร้านใจดี คิดว่าแกคงเข้าใจอยู่ (มั้งนะ) เพราะแกมีลูกวัยเท่ากับผม และเข้าใจว่าแม่ครอบครัวผมกลับต่างจังหวัดให้ผมอยู่หอคนเดียว แต่ HR อะไรจะเข้าใจผมไหม ผมทนมาเดือนนึงแล้ว มันเครียดจริงนะ ตอนเสียเงินไปกับค่ารถ กินไรก็ไม่อิ่ม แต่ก่อนกลับบ้านมา แม่ยังพอทำกับข้าวให้กิน แต่นี้ผมอยู่หอคนเดียว มันต้องหากินเองหมดเลย นอนไม่หลับไม่รู้จะเอาไงต่อกับชีวิต
ป.ล. ใจจริงก็ไม่อยากลาหรอก เพราะผมต้องจ่ายค่าหอเอง และค่าเทอมเอง แต่โชคดีคือหอที่ผมอยู่แค่1600 ต่อเดือน ค่าเทอมรามที่ต้องลงสิ้นเดือนตอนเงินออกก็แค่1500
ป.ล.2 บริษัทร้านสะดวกซื้อที่ผมทำอยู่ผมจะไม่เอ่ยชื่อชัดนะ แต่บอกว่าเป็นบริษัทใหญ่ ระดับประเทศเลย เป็นเจ้าของห้างใหญ่ระดับประเทศ แต่ร้านที่ผมทำเป็นร้านสะดวกซื้อ สีแดง
ลางานเพราะไม่มีเงิน เขาจะเข้าใจผมไหม??
เข้าเรื่องงานเลย เมื่อ7 ตุลาคม ผมได้สมัครงานร้านสะดวกซื้อ บริษัทใหญ่ที่นึงไป (ไม่ใช่เซเว่น และ CJ) เป็นตำแหน่งพาร์ทไทม์ ผมสมัครสาขาใกล้บ้านมาก แค่800 เมตร คิดภาพไว้คงเดินไปทำงานไม่เสียเวลาเดินทาง เงินทั้งหมดก็เอาไปลงกับค่ากิน ไม่ใช่ค่ารถ แต่ตอนสมัคร HR บอกผมว่า ต้องไปฝึกงานก่อน เป็นสาขาไกลบ้านราว13โล ไปกลับก็เกือบ30 กิโล แต่เป็นการฝึกแค่ 5 วัน มีค่ารถให้40 บาท ก็โอเคนะ เพราะค่ารถไปทำงานจริงไปกลับ ก็40 ยาท คือผมเริ่มฝึกวันที่9 ตุลาคม จะกลับมาสาขาใกล้บ้าน วันที่15 ตุลาคม คือตั้งใจฝึกงาน เรียนรู้ พี่ที่ร้านก็ใจดี อัดงานให้
จนครบวันฝึกงาน ก็ยังเป็นงานไม่เยอะหรอก แต่พอมีพื้นฐานบ้าง พร้อมกลับมาเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมที่สาขาใกล้บ้าน สรุปวันที่15 ไปสาขาใกล้บ้าน สรุปร้านยังเป็นแฟรนไชส์อยู่เลย บริษัทยังไม่ซื้อกลับมา โทรถาม HR เวลางาน แกยังอาบน้ำอยู่เลย ไม่บอกผมด้วยว่าเอาไงต่อ บอกแค่ว่า ระบบบริษัทมีปัญหา จน HR อีกคนต้องมาบอกว่า ให้กลับไปทำที่เดิม ที่ฝึก ที่ไกลบ้าน จนถึงวันที่4 พฤศจิกายน ผมก็กลับไปฝึก ก็คิดว่าไม่เป็นไร ไกลหน่อย ยอมอดข้าว เพื่อทุ่มกับค่าเดินทางหน่อย จะได้เป็นงานมากขึ้น ผมก็กลับไปฝึกได้เรียนรู้อะไรเยอะ แบบไม่รีบเพราะมีเวลาเยอะ ค่อยๆ สอน จนตอนนี้ฝึกจบแล้วผมมั่นใจว่าเป็นงานแล้ว95% เซ็นเอกสารเล่มฝึกงานเรียบร้อยแล้ว
ร้านนัดเข้าสาขาใหม่วันที่5 พฤศจิกายน ส่วนวันที่3 คือทำวันสุดท้าย เมื่อวานวันที่4 ร้านให้หยุด1 วันพร้อมไปเริ่มสาขาใหม่ใกล้บ้าน ในวันที่5 ที่ผมบอก มันใกล้มาก็แค่800 เมตร ผมตื่นมาเช้าวันที่4 วันหยุด ผมตื่นมาใช้ชีวิตปกติกินข้าว ใช้ชีวิต นอนเล่น ผมเหลือเงินติดตัวไม่กี่บาท แต่คิดว่าพอกินอยู่ ก่อนรอแม่โอนมาให้ ผมก็คิดว่าเงินเท่านี้พอทำงานพรุ่งนี้อยู่ เพราะเดินไปทำงานได้ชิวๆ แต่บ่ายสองผมกดเข้าไลน์ พี่ที่ฝึกงานกับผม เขาบอกว่า ยังต้องกลับไปทำสาขาเดิม ที่เราฝึก จนถึงวันที่12 พฤศจิกายน เชื่อไหมผมอ่านแชท ผมเครียดมาก เพราะเงินค่ารถไปทำงาน ค่ารถเมล์ นั่ง2 ต่อ มันแพงมาก กินข้าวดีๆ ได้1 มื้อเลย สำหรับเด็กหอแบบผม ผมเครียดแบบไม่รู้จะพูดยังไง หมดคำจะพูดกับบริษัท
ตอนนี้ตี2:30 พรุ่งนี้ผมต้องเข้างาน11 โมง ผมนอนเครียดมากกับเงินติดตัวไม่กี่บาท คำถามหลักเลย คือ ผมควรทำยังไง และผมผิดไหม ที่ผมจะลางาน เพื่อเซฟเงินก้อนสุดท้าย ผู้จัดการร้านใจดี คิดว่าแกคงเข้าใจอยู่ (มั้งนะ) เพราะแกมีลูกวัยเท่ากับผม และเข้าใจว่าแม่ครอบครัวผมกลับต่างจังหวัดให้ผมอยู่หอคนเดียว แต่ HR อะไรจะเข้าใจผมไหม ผมทนมาเดือนนึงแล้ว มันเครียดจริงนะ ตอนเสียเงินไปกับค่ารถ กินไรก็ไม่อิ่ม แต่ก่อนกลับบ้านมา แม่ยังพอทำกับข้าวให้กิน แต่นี้ผมอยู่หอคนเดียว มันต้องหากินเองหมดเลย นอนไม่หลับไม่รู้จะเอาไงต่อกับชีวิต
ป.ล. ใจจริงก็ไม่อยากลาหรอก เพราะผมต้องจ่ายค่าหอเอง และค่าเทอมเอง แต่โชคดีคือหอที่ผมอยู่แค่1600 ต่อเดือน ค่าเทอมรามที่ต้องลงสิ้นเดือนตอนเงินออกก็แค่1500
ป.ล.2 บริษัทร้านสะดวกซื้อที่ผมทำอยู่ผมจะไม่เอ่ยชื่อชัดนะ แต่บอกว่าเป็นบริษัทใหญ่ ระดับประเทศเลย เป็นเจ้าของห้างใหญ่ระดับประเทศ แต่ร้านที่ผมทำเป็นร้านสะดวกซื้อ สีแดง