สวัสดีค่ะ เรามีประสบการณ์ที่คนคุย(จะคบกันแล้ว) เงียบหายและบอกเลิกกันค่ะ โดยที่วันนั้นเกิดจากตอนเช้าเรามีนัดไปกินหม่าล่ากับรุ่นพี่ผู้ชายที่ติวหนังสือให้โดยที่ไม่ได้คิดอะไรกัน เราได้รายงานเรื่องที่เราจะไปให้เขาทราบและบอกเราว่าตอนเย็นเขาจะไปวิ่งนะ เราก็โอเค จนตอนเย็นนั้นเราลงสตอรี่ถ่ายหม่าล่าพร้อมแท็กรุ่นพี่ที่ไปด้วย ตกเย็นเขาลงเพลงเศร้าพอถามว่าเป็นอะไรเขาบอหว่าแค่อินเพลงฟังตอนวิ่ง ตกดึกเขาก็เริ่มเงียบๆ ถามคำตอบคำและบอกว่านอนเร็ว เช้าอีกวันเขาก็ลงสตอรี่นานมากแต่ไม่บอกมอนิ่ง เรารู้ว่าเขาอาจจะไม่โอเคหรืออะไร เราก็ทักถามด้วยความเป็นห่งงหลายครั้ง เพราะเขาเคยพูดว่า อะไรที่ไม่โอเค เขาจะบอกเอง แต่หลังจากนั้นเขาก็ลงเพลงถอย พร้อมแคปชั่น"ที่เราถอยออกมาเพราะตัวเธอเอง" ตอนนั้นเรารู้ว่าทำผิด เราลบสตอรี่ตั้งแต่ช่วงสายๆ และตอนเย็นนั้นเราก็พยายามอธิบายกับเขาทุกอย่าง ขอโทษ แต่เขาไม่เข้ามาอ่านด้วยซ้ำ โทรไปเขาก็บอกว่าที่บ้านเสียงดัง ไม่รับ ไม่อ่าน จนตอนเช้า เขาลงเพลงไปเถอะเธอ และ มีแคปชั่นว่า"อะไรที่เสียไปมันเอากลับมาไม่ได้" เขาพยายามขอให้เขาคุยกันดีๆ เขาก็ไม่อ่าน เราจึงต้องยอมแพ้ เราส่งกลับข้อความสุดท้ายไปว่า"อะไรที่เธอเสียไป เราทดแทนให้ไม่ได้แล้วจริงๆหรอ"ก่อนที่เขาจะเข้ามาล้างชื่อเรา และตอบกลับข้อความนี้ว่า "ไม่เป็นไรครับ"ก่อนจะอันฟอลเราไป วันนั้นเราไม่โอเคมากๆ เพราะเรามีแข่งคณิตหลังจากที่เขาส่งมาสองชม. เราเคืองในใจว่า ท้งที่เขารู้ว่าวันนั้นเรามีแข่ง เขากลับเลือกพูดวันนั้น และต่อมาเขาก็บล็อคตต.เรา ในวันนั้นเราแค่คิดได้ในใจว่า "เราน่าสมเพชในความรักขนาดนั้นเลยหรอ..." เราคิดมาตลอดว่าเราคงเห็นแก่ตัวที่ทำอย่างนั้น แต่ว่า...เราก็สมเพชในตัวเองเช่นกันที่เรยเชื่อที่เขาพูดว่า"มีอะไรไม่โอเคกันอยากให้บอก เพราะอยากให้ปรับไม่อยากให้เปลี่ยน"
เราหรือเขาที่เห็นแก่ตัว?