เอายังไงดีกับชีวิต

ขอบอกก่อนว่าผมอายุ 25 แล้ว แต่ยังอยู่บ้านกับพ่อแม่อยู่เนื่องจากหางานไม่ได้ พ่อเลยให้ไปทำ รปภ. กับพ่อก่อนระหว่างหางานอื่น โอเคผมก็ไป
พอมีงานติดต่อมา ผมบอกว่าจะไปทดลองงาน กลับทำท่าทางไม่พอใจ ทั้งๆ ที่ผมบอกแล้วว่าถึงจะเป็น รปภ. ผมก็จะหางานอื่นเรื่อยๆ อยู่นะ แล้วมาบอกเป็น รปภ. ก็ดีอยู่แล้ว ไม่พอใจที่ผมจะเปลี่ยนงาน หาเหตุผล 108 มาพูดให้เราลังเลใจ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แล้วทำไมผมต้องบอก? ผมต้องบอกเพราะถ้าผมไปทดลองหรือดูงาน มันต้องมีคนมาแทนผม
ผมขอบอกว่าผมไม่ได้ดูถูกอาชีพนะครับ ผมแค่อยากหางานอื่นมาพัฒนาตัวเอง ไม่อยากย่ำอยู่กับที่ ที่ไม่พอใจนี่ทั้งพ่อทั้งแม่เลย ผมเลยน้อยใจว่า อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องมาบังคับกันด้วย ผมแค่อยากทำงานที่ชอบหรือถนัดและนำไปต่อยอดได้
ทุกครั้งที่คุยกัน ผมร้องไห้ประจำเลยครับ
ผมมีแฟนด้วยครับ ผมก็อยากมีเวลาให้เค้าบ้างเพราะอยู่คนละจังหวัด ตอนเธอหยุดเธอก็จะมาหาผมตอนที่ผมไม่มีงาน ทีนี้เป็นรปภ. เวลาเข้ากะเช้า/ดึก มันไม่ตรงกัน วัดหยุดก็ไม่ตรง ผมก็สงสารเธอด้วย
พรุ่งนี้ผมจะไปทดลองงานใหม่ ผมลาไว้แล้ว ช่วยอวยพรให้ผมได้งานด้วยครับ ผมไม่อยากมีชีวิตติดลูปแบบนี้
บางทีผมก็อยาก... เพราะชีวิตนี้ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จะทำอะไรก็โดนขัดโดยคนใกล้ตัวตลอด