สวัสดีครับเราอยากจะมาเเชร์ประสบการณ์ลาออกจากงานโดยที่ไม่มีงานรองรับจนทำให้ต้องว่างงานมาถึง 6 เดือน
บริษัทที่เราทำอยู่ได้ขายกิจการเเละได้ทำการเลิกจ้างเราเราเลยอยู่ต่อกับบริษัทใหม่ได้ 3 เดือนเลยตัดสินใจลาออกมา ซึ่งเราทำงานที่นี่มา 12 ปี ที่ตัดสินใจไม่ไปต่อกับบริษัทใหม่ที่เข้ามาซื้อกิจการเพราะหลายๆอย่างๆทั้งสัญญาเเบบรายปีเรื่องเงินเเละหลายๆอย่างเลยตัดสินใจลาออกมาเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2569 เเรกๆก็รู้สึกสบายใจรู้สึกสบายใจหลังจากที่ทำงานมา 12 ปีเต็ม กลับมาอยู่บ้านเเบบว่างงานเเล้วเราก็เริ่มสมัครงานที่ใหม่เราสมัครงานไปเยอะมากจนจำไม่ได้เชื่อไหมไม่มีที่ไหนเรียกสัมภาษณ์สักที่เลยเดือนเเรกก็เเล้วเดือนที่สองก็เเล้วเดือนที่สามก็เเล้วจนเราเริ่มไม่มีเงินใช้เริ่มกู้หนี้ยืมสินลืมบอกไปเราก็มีหนี้สินอยู่พอสมควรเเละมีเงินเก็บเล็กน้องพอเดือนที่สามก็เริ่มมีบริษัทเรียกสัมภาษณ์ไม่ได้เลยบางบริษัทก็ตกลงเเล้วทุกอย่างถามไซต์เสื้อเเล้วเเต่สุดท้าย HRก็บอกให้เลื่อนวันเริ่มงานไปเรื่อยๆจนเรางงว่าสรุปจะรับเราไหมเลื่อนเราถึง 4 ครั้ง ครั้งสุดท้ายเราเลยตัดสิ้นใจหางานใหม่เวลาผ่านไปถึงหกเดือนใช่เราว่างงานที่ไม่มีงานทำมาถึง 6 เดือน เราก็พยามหารายได้เเต่ก็ได้ไม่เยอะเท่ากับเราทำงานประจำพอเวลาเราเคลียดก็นอนไม่หลับไม่อยากออกไปไหนไม่อยากพบผู้คนเพราะเบื่อที่จะตอบคำถามว่าไม่ทำงานหรอตอนนี้ทำงานที่ไหนเอ้าทำไมอยู่บ้านไม่ทำงานหรอเจอเเบบนี้อยู่ประจำจนเราเริ่มไม่อยากออกไปเจอผู้คนภายนอกไม่รู้ว่าคนอื่นๆเคยเป็นเเบบเราไหมอาการเเบบนี้เราเรียกว่าอะไรเหตุการณ์ลาออกจากงานโดยไม่มีงานรองรับอยากจะให้คืนอื่นๆมาอ่านเป็นอุทาหรณ์ว่าถ้ามีงานประจำในยุคเศรษฐกิจตกต่ำเเบบนี้ให้กอดงานประจำไว้ให้ดีเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เรารู้ถึงบทเรียนต่างๆเวลาเราไม่มีเงินไม่มีหน้าที่การงานคนที่เคยคิดว่าเป็นมิตรก็เริ่มตีตัวออกห่างเเต่ก็ดีเราได้รู้ถึงมิตรเเท้ว่าจิงเเล้วไม่จำเป็นต้องมีเยอะมีเยอะไปก็เท่านั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือครอบครัวของเราเขาคอยให้กำลังใจเราทุกอย่างเป็นกำลังใจชั้นดีให้เราผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้ไม่มีใครรักเราเท่าครอบครัวไม่มีใครอยู่ข้างๆเราเท่าคนในครอบครัวฝากไว้เป็นอุทาหรณ์ผมอาจจะพิมพ์งงๆผิดๆถูกๆเพราะยังเรียบเรียนให้เข้าง่ายไม่เก่งฝากขอโทษด้วยนะครับ จากหัวหน้าครอบครัวคนหนึ่งที่รู้สึกผิดที่ทำให้คนในครอบครัวต้องลำบากไปด้วยผมพิมพ์ไปน้ำตาซึมไปเพราะไม่รู้จะไประบายให้ใครฟังไม่สามารถร้องไห้ ให้ไครเห็นได้
ลาออกจากงานโดยไม่มีงานรองรับ
บริษัทที่เราทำอยู่ได้ขายกิจการเเละได้ทำการเลิกจ้างเราเราเลยอยู่ต่อกับบริษัทใหม่ได้ 3 เดือนเลยตัดสินใจลาออกมา ซึ่งเราทำงานที่นี่มา 12 ปี ที่ตัดสินใจไม่ไปต่อกับบริษัทใหม่ที่เข้ามาซื้อกิจการเพราะหลายๆอย่างๆทั้งสัญญาเเบบรายปีเรื่องเงินเเละหลายๆอย่างเลยตัดสินใจลาออกมาเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2569 เเรกๆก็รู้สึกสบายใจรู้สึกสบายใจหลังจากที่ทำงานมา 12 ปีเต็ม กลับมาอยู่บ้านเเบบว่างงานเเล้วเราก็เริ่มสมัครงานที่ใหม่เราสมัครงานไปเยอะมากจนจำไม่ได้เชื่อไหมไม่มีที่ไหนเรียกสัมภาษณ์สักที่เลยเดือนเเรกก็เเล้วเดือนที่สองก็เเล้วเดือนที่สามก็เเล้วจนเราเริ่มไม่มีเงินใช้เริ่มกู้หนี้ยืมสินลืมบอกไปเราก็มีหนี้สินอยู่พอสมควรเเละมีเงินเก็บเล็กน้องพอเดือนที่สามก็เริ่มมีบริษัทเรียกสัมภาษณ์ไม่ได้เลยบางบริษัทก็ตกลงเเล้วทุกอย่างถามไซต์เสื้อเเล้วเเต่สุดท้าย HRก็บอกให้เลื่อนวันเริ่มงานไปเรื่อยๆจนเรางงว่าสรุปจะรับเราไหมเลื่อนเราถึง 4 ครั้ง ครั้งสุดท้ายเราเลยตัดสิ้นใจหางานใหม่เวลาผ่านไปถึงหกเดือนใช่เราว่างงานที่ไม่มีงานทำมาถึง 6 เดือน เราก็พยามหารายได้เเต่ก็ได้ไม่เยอะเท่ากับเราทำงานประจำพอเวลาเราเคลียดก็นอนไม่หลับไม่อยากออกไปไหนไม่อยากพบผู้คนเพราะเบื่อที่จะตอบคำถามว่าไม่ทำงานหรอตอนนี้ทำงานที่ไหนเอ้าทำไมอยู่บ้านไม่ทำงานหรอเจอเเบบนี้อยู่ประจำจนเราเริ่มไม่อยากออกไปเจอผู้คนภายนอกไม่รู้ว่าคนอื่นๆเคยเป็นเเบบเราไหมอาการเเบบนี้เราเรียกว่าอะไรเหตุการณ์ลาออกจากงานโดยไม่มีงานรองรับอยากจะให้คืนอื่นๆมาอ่านเป็นอุทาหรณ์ว่าถ้ามีงานประจำในยุคเศรษฐกิจตกต่ำเเบบนี้ให้กอดงานประจำไว้ให้ดีเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เรารู้ถึงบทเรียนต่างๆเวลาเราไม่มีเงินไม่มีหน้าที่การงานคนที่เคยคิดว่าเป็นมิตรก็เริ่มตีตัวออกห่างเเต่ก็ดีเราได้รู้ถึงมิตรเเท้ว่าจิงเเล้วไม่จำเป็นต้องมีเยอะมีเยอะไปก็เท่านั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดคือครอบครัวของเราเขาคอยให้กำลังใจเราทุกอย่างเป็นกำลังใจชั้นดีให้เราผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้ไม่มีใครรักเราเท่าครอบครัวไม่มีใครอยู่ข้างๆเราเท่าคนในครอบครัวฝากไว้เป็นอุทาหรณ์ผมอาจจะพิมพ์งงๆผิดๆถูกๆเพราะยังเรียบเรียนให้เข้าง่ายไม่เก่งฝากขอโทษด้วยนะครับ จากหัวหน้าครอบครัวคนหนึ่งที่รู้สึกผิดที่ทำให้คนในครอบครัวต้องลำบากไปด้วยผมพิมพ์ไปน้ำตาซึมไปเพราะไม่รู้จะไประบายให้ใครฟังไม่สามารถร้องไห้ ให้ไครเห็นได้