เรตติ้ง ตะวันลวง EP9
15+NW = 1.855
สถิติตํ่าสุด EP6 = 1.420
“ตะวันลวง” เมื่อละครมี “ญาญ่า” แต่กลับไม่มีอะไรให้จดจำ!
.
บางครั้งคำว่าดีกรีช่อง ฟอร์มนักแสดงระดับแม่เหล็ก ไม่ได้การันตีว่าจะเล่นละครเรื่องอะไรก็ได้จะโดนใจคนดู ในยุคที่มีทางเลือกร้อยแปดในการเสพความบันเทิง “ตะวันลวง” กลายเป็นอีก 1 ตัวอย่างของละครที่ต่อให้มี “ญาญ่า อุรัสยา” ก็ยังแบกความจืดชืดของเรื่องเอาไว้ไม่ไหว
.
ไม่ได้คาดหวังให้ละครทุกเรื่องต้องหวือหวา หักมุม หรือมีฉากตบตีเรียกกระแสตลอดเวลา แต่สิ่งสำคัญที่สุดของละครคือการทำให้คนดูรู้สึกอยากติดตาม อยากรู้ว่าตัวละครจะเดินไปทางไหน อยากดูต่อว่า EP. หน้าจะสนุกยังไง ซึ่งน่าเสียดายที่ “ตะวันลวง” ยังทำหน้าที่นี้ได้ไม่มากพอ
.
ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ “ความจืดชืด” ของการเล่าเรื่อง ฟีลแบบหวานเย็นรถเมล์ร้อน เหมือนจะมีอะไร แต่กลับไม่ค่อยมีอะไรมาสร้างแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ จังหวะที่ควรเข้มข้นกลับไม่สุด ฉากที่ควรโรแมนติกกลับไม่ฟิน ส่วนปมที่ควรทำให้คนดูอยากเอาใจช่วย ก็ยังขาดพลังในการดึงคนดูให้จมไปกับเนื้อเรื่อง
.
ส่วน “ญาญ่า อุรัสยา” ต้องยอมรับว่าเธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว ทั้งสายตา สีหน้า และการส่งอารมณ์ยังเป็นจุดแข็งที่ทำให้หลายฉากพอมีชีวิตขึ้นมาได้ แต่ปัญหาคือการแสดงที่ดีเพียงคนเดียวไม่สามารถฮีลละครทั้งเรื่องได้ โดยเฉพาะเมื่อบทและองค์ประกอบรอบตัวไม่ได้ช่วยส่งให้ตัวละครเปล่งประกายอย่างที่ควรจะเป็น
.
พูดง่าย ๆ คือ “ญาญ่า” ไม่ได้เล่นแย่ แต่ละครเรื่องนี้ยังไม่ดีพอที่จะใช้ศักยภาพของ “ญาญ่า” ได้อย่างคุ้มค่า
.
ขณะที่สองพระเอกก็เป็นอีกจุดที่น่าเสียดาย เพราะในหลายจังหวะการแสดงยังดู “แข็ง” และ “ขาดความเป็นธรรมชาติ” โดยเฉพาะฉากที่ต้องใช้พลังทางอารมณ์ สีหน้า แววตา ท่าทางหรือฉากที่ต้องสร้างเคมีกับนางเอก บางครั้งเหมือนนักแสดงกำลังพยายามถ่ายทอดความรู้สึก มากกว่า ทำให้เราเชื่อว่าตัวละครกำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
.
และเมื่อพระเอกทั้งสองคนยังไม่สามารถสร้างแรงดึงดูดได้มากพอ ภาระทางอารมณ์ของเรื่องจึงตกไปอยู่ที่ “ญาญ่า“ เป็นหลัก ทั้งที่ละครแนวนี้ควรขายความสัมพันธ์และแรงปะทะระหว่างนักแสดงนำได้มากกว่านี้
.
ที่น่าเสียดายกว่านั้นคือ ละครไม่ได้แย่จนดูไม่ได้ แต่กลับธรรมดาจนไม่รู้ว่าจะดูต่อไปเพื่ออะไร จุดนี้อันตรายมากๆ สำหรับ “ละคร” ที่ออนบนทีวี เพราะนอกจากคู่แข่งที่น่ากลัวแล้ว ถ้ามีข้อบกพร่องแบบชัดเจน ยิ่งทำให้สล็อตในช่วงออนแอร์นั้น กลายเป็น ”ความว่างเปล่า” ทันที
.
“ตะวันลวง” จึงเป็นละครที่สะท้อนว่า การมี “ซูเปอร์สตาร์” ไม่ได้แปลว่าจะเป็น “ซูเปอร์คอนเทนต์” เสมอไป เพราะสุดท้าย คนดูไม่ได้กดรีโมทเปิดทีวีเพื่อดูแค่ว่าใครแสดง แต่เปิดเพื่อดูว่าเรื่องราวจะพาไปเจอกับอะไร
.
และต่อให้ “ญาญ่า” จะเก่งแค่ไหน ก็ไม่ควรต้องแบก ทั้งบท ทั้งอารมณ์ ทั้งเคมี และความสนุกของละครเอาไว้เพียงคนเดียว
.
น่าเสียดายที่มี “ตะวัน” ดวงใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับส่องแสงไปไม่ถึงใจคนดู นี่คือโจทย์ยากสำหรับละครในปัจจุบัน ที่ส่วนผสมจะต้องคลุกเคล้าให้อร่อยทันกิน เพราะถ้าพลาดเมื่อไหร่ เท่ากับเราเผาเงินเป็นจำนวนมาก แถมยังไม่ก่อให้เกิดรายได้และกระแสด้วย
Cr. เขวี้ยงรีโมท
เมื่อตะวันลวง ล้มเหลวทั้งด้านเรตติ้ง และคําวิจารณ์ ได้เรตติ้งไป 1.855 แบบ 15+NW
15+NW = 1.855
สถิติตํ่าสุด EP6 = 1.420
“ตะวันลวง” เมื่อละครมี “ญาญ่า” แต่กลับไม่มีอะไรให้จดจำ!
.
บางครั้งคำว่าดีกรีช่อง ฟอร์มนักแสดงระดับแม่เหล็ก ไม่ได้การันตีว่าจะเล่นละครเรื่องอะไรก็ได้จะโดนใจคนดู ในยุคที่มีทางเลือกร้อยแปดในการเสพความบันเทิง “ตะวันลวง” กลายเป็นอีก 1 ตัวอย่างของละครที่ต่อให้มี “ญาญ่า อุรัสยา” ก็ยังแบกความจืดชืดของเรื่องเอาไว้ไม่ไหว
.
ไม่ได้คาดหวังให้ละครทุกเรื่องต้องหวือหวา หักมุม หรือมีฉากตบตีเรียกกระแสตลอดเวลา แต่สิ่งสำคัญที่สุดของละครคือการทำให้คนดูรู้สึกอยากติดตาม อยากรู้ว่าตัวละครจะเดินไปทางไหน อยากดูต่อว่า EP. หน้าจะสนุกยังไง ซึ่งน่าเสียดายที่ “ตะวันลวง” ยังทำหน้าที่นี้ได้ไม่มากพอ
.
ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ “ความจืดชืด” ของการเล่าเรื่อง ฟีลแบบหวานเย็นรถเมล์ร้อน เหมือนจะมีอะไร แต่กลับไม่ค่อยมีอะไรมาสร้างแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ จังหวะที่ควรเข้มข้นกลับไม่สุด ฉากที่ควรโรแมนติกกลับไม่ฟิน ส่วนปมที่ควรทำให้คนดูอยากเอาใจช่วย ก็ยังขาดพลังในการดึงคนดูให้จมไปกับเนื้อเรื่อง
.
ส่วน “ญาญ่า อุรัสยา” ต้องยอมรับว่าเธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว ทั้งสายตา สีหน้า และการส่งอารมณ์ยังเป็นจุดแข็งที่ทำให้หลายฉากพอมีชีวิตขึ้นมาได้ แต่ปัญหาคือการแสดงที่ดีเพียงคนเดียวไม่สามารถฮีลละครทั้งเรื่องได้ โดยเฉพาะเมื่อบทและองค์ประกอบรอบตัวไม่ได้ช่วยส่งให้ตัวละครเปล่งประกายอย่างที่ควรจะเป็น
.
พูดง่าย ๆ คือ “ญาญ่า” ไม่ได้เล่นแย่ แต่ละครเรื่องนี้ยังไม่ดีพอที่จะใช้ศักยภาพของ “ญาญ่า” ได้อย่างคุ้มค่า
.
ขณะที่สองพระเอกก็เป็นอีกจุดที่น่าเสียดาย เพราะในหลายจังหวะการแสดงยังดู “แข็ง” และ “ขาดความเป็นธรรมชาติ” โดยเฉพาะฉากที่ต้องใช้พลังทางอารมณ์ สีหน้า แววตา ท่าทางหรือฉากที่ต้องสร้างเคมีกับนางเอก บางครั้งเหมือนนักแสดงกำลังพยายามถ่ายทอดความรู้สึก มากกว่า ทำให้เราเชื่อว่าตัวละครกำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
.
และเมื่อพระเอกทั้งสองคนยังไม่สามารถสร้างแรงดึงดูดได้มากพอ ภาระทางอารมณ์ของเรื่องจึงตกไปอยู่ที่ “ญาญ่า“ เป็นหลัก ทั้งที่ละครแนวนี้ควรขายความสัมพันธ์และแรงปะทะระหว่างนักแสดงนำได้มากกว่านี้
.
ที่น่าเสียดายกว่านั้นคือ ละครไม่ได้แย่จนดูไม่ได้ แต่กลับธรรมดาจนไม่รู้ว่าจะดูต่อไปเพื่ออะไร จุดนี้อันตรายมากๆ สำหรับ “ละคร” ที่ออนบนทีวี เพราะนอกจากคู่แข่งที่น่ากลัวแล้ว ถ้ามีข้อบกพร่องแบบชัดเจน ยิ่งทำให้สล็อตในช่วงออนแอร์นั้น กลายเป็น ”ความว่างเปล่า” ทันที
.
“ตะวันลวง” จึงเป็นละครที่สะท้อนว่า การมี “ซูเปอร์สตาร์” ไม่ได้แปลว่าจะเป็น “ซูเปอร์คอนเทนต์” เสมอไป เพราะสุดท้าย คนดูไม่ได้กดรีโมทเปิดทีวีเพื่อดูแค่ว่าใครแสดง แต่เปิดเพื่อดูว่าเรื่องราวจะพาไปเจอกับอะไร
.
และต่อให้ “ญาญ่า” จะเก่งแค่ไหน ก็ไม่ควรต้องแบก ทั้งบท ทั้งอารมณ์ ทั้งเคมี และความสนุกของละครเอาไว้เพียงคนเดียว
.
น่าเสียดายที่มี “ตะวัน” ดวงใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับส่องแสงไปไม่ถึงใจคนดู นี่คือโจทย์ยากสำหรับละครในปัจจุบัน ที่ส่วนผสมจะต้องคลุกเคล้าให้อร่อยทันกิน เพราะถ้าพลาดเมื่อไหร่ เท่ากับเราเผาเงินเป็นจำนวนมาก แถมยังไม่ก่อให้เกิดรายได้และกระแสด้วย
Cr. เขวี้ยงรีโมท