ไม่รู้ว่าจะเล่าเข้าใจมั้ยนะคะ หลายๆอย่างมันอัดอั้นตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
-จขกท.อยู่ตปท.ค่ะ กลับไทยปีละ 1-2ครั้ง
-พ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน มีบ้านของตัวเอง
-พ่อทำงานประจำ ใกล้เกษียณ ส่วนแม่อยู่ดูแลบ้าน
-เราให้เงินแม่รายเดือน จำนวนไม่เยอะค่ะ เพิ่งเริ่มให้มาประมาณครึ่งปี
-ที่บ้านไม่ได้มีหนี้ หรือค่าใช้จ่ายแค่ น้อง1คน ที่กำลังเรียนอยู่
เรื่องที่ 1
เริ่มจากแม่บ่นว่าเราสั่งของออนไลน์มาส่งที่บ้านมากเกินไป แม่บ่นมาหลายครั้งแล้วค่ะ ซึ่งเราก็จะมาเอาตอนที่เรากลับไทย เพราะของมันถูก+น่ารักกว่า
ตอนอยู่บ้านเวลาเราอยากได้อะไร แม่ก็จะบอกว่า ให้เก็บเงินไว้ ไม่ต้องซื้อ สิบบาทก็เงิน เอาตังมาให้แม่ดีกว่า
แม่จะย้ำว่าให้เก็บเงิน ให้ซื้อบ้านของตัวเอง ให้ซื้อรถ ให้ส่งเงินให้แม่ใช้
เราอธิบายแม่หลายรอบแล้วว่าเงินที่ใช้คือเงินเหลือ เรามีเงินกองทุน เงินฉุกเฉิน และเงินสำหรับเกษียณที่แบ่งไว้เป็นสัดส่วนอยู่แล้ว แล้วประเทศที่เราทำงานอยู่ก็เป็นรัฐสวัสดิการ
จุดนึงเราทนไม่ไหว เราก็บอกไปว่า เงินที่เราซื้อคือเงินตัวเอง หามาเอง ไม่เคยขอสักบาท แม่ก็ยังบ่นเหมือนเดิม
เราพาครอบครัวไปเที่ยวหลายครั้ง จ่ายทั้งค่าโรงแรม ค่าเครื่องบิน ให้ทุกคน
พาไปกินร้านอาหารดีๆทุกเดือน
เราถึงขั้นบอกแม่ว่า แม่อาจจะจน แต่หนูไม่เคยจน
จนสุดท้ายเราไม่ไหว เราเลยพิมบอกแม่ไปยาวมากๆว่าเรารู้สึกไม่ดี มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้แต่มันส่งผลต่อการใช้ชีวิตของเราตั้งแต่เด็กเลย
เราไม่กล้าใช้เงินเพื่อตัวเอง จะซื้อของให้ตัวเองแต่ 1€ เรายังคิดแล้วคิดอีก แต่เราสามารถซื้อของให้คนอื่นได้โดยไม่ดูราคา เราเห็นอะไรดีๆ สิ่งแรกที่คิดคือซื้อให้น้องดีกว่า ซื้อให้คนนั้นคนนี้ดีกว่า
เรามานั่งตกตะกอนกับตัวเองว่า เราไม่เคยให้อะไรตัวเองเลย เราทำดีแค่ไหนเราก็ไม่เคยให้รางวัลตัวเอง เพราะเรารู้สึกว่ามันแพง
เราไปเที่ยวอิตาลี เดินวันละ10กิโลเพราะรู้สึกว่าค่ารถมันแพง (2,9€)
เรานอนอยู่ที่ปารีส คิดเรื่องยี้แล้วก็ร้องไห้ เราซื้อตั๋วรถรายสัปดาห์แล้วมันหมดเขตวันอาทิตย์ เราต้องเดินทางกลับวีนจันทร์ สิ่งแรกที่เราคิดคือจะแบกกระเป๋าจากโรงแรมเดินไปสถานีรถไฟ พอเราคิดได้ว่า ทำไมเราถึงจะปล่อยให้ตัวเองลำบากขนาดนั้นกับเงินค่ารถแค่ 2.5€ เราร้องไห้กับเรื่องนี้หนักมาก
เราบอกแม่ทุกอย่างว่ามันส่งผลกับเราเรื่องนี้ยังไง เราบอกแม่ว่า วันเกิดเราไม่กล้าซื้อเค้กให้ตัวเองด้วยซ้ำเพราะเสียดายเงิน 20€
มันทรมานมากที่มาคิดๆว่าวันเกิดน้อง เราโอนให้น้องได้เลย1000฿โดยไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ แต่เราไม่กล้าให้อะไรตัวเองเลย
ทะเลาะกับแม่ ควรทำยังไงดีคะ
-จขกท.อยู่ตปท.ค่ะ กลับไทยปีละ 1-2ครั้ง
-พ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน มีบ้านของตัวเอง
-พ่อทำงานประจำ ใกล้เกษียณ ส่วนแม่อยู่ดูแลบ้าน
-เราให้เงินแม่รายเดือน จำนวนไม่เยอะค่ะ เพิ่งเริ่มให้มาประมาณครึ่งปี
-ที่บ้านไม่ได้มีหนี้ หรือค่าใช้จ่ายแค่ น้อง1คน ที่กำลังเรียนอยู่
เรื่องที่ 1
เริ่มจากแม่บ่นว่าเราสั่งของออนไลน์มาส่งที่บ้านมากเกินไป แม่บ่นมาหลายครั้งแล้วค่ะ ซึ่งเราก็จะมาเอาตอนที่เรากลับไทย เพราะของมันถูก+น่ารักกว่า
ตอนอยู่บ้านเวลาเราอยากได้อะไร แม่ก็จะบอกว่า ให้เก็บเงินไว้ ไม่ต้องซื้อ สิบบาทก็เงิน เอาตังมาให้แม่ดีกว่า
แม่จะย้ำว่าให้เก็บเงิน ให้ซื้อบ้านของตัวเอง ให้ซื้อรถ ให้ส่งเงินให้แม่ใช้
เราอธิบายแม่หลายรอบแล้วว่าเงินที่ใช้คือเงินเหลือ เรามีเงินกองทุน เงินฉุกเฉิน และเงินสำหรับเกษียณที่แบ่งไว้เป็นสัดส่วนอยู่แล้ว แล้วประเทศที่เราทำงานอยู่ก็เป็นรัฐสวัสดิการ
จุดนึงเราทนไม่ไหว เราก็บอกไปว่า เงินที่เราซื้อคือเงินตัวเอง หามาเอง ไม่เคยขอสักบาท แม่ก็ยังบ่นเหมือนเดิม
เราพาครอบครัวไปเที่ยวหลายครั้ง จ่ายทั้งค่าโรงแรม ค่าเครื่องบิน ให้ทุกคน
พาไปกินร้านอาหารดีๆทุกเดือน
เราถึงขั้นบอกแม่ว่า แม่อาจจะจน แต่หนูไม่เคยจน
จนสุดท้ายเราไม่ไหว เราเลยพิมบอกแม่ไปยาวมากๆว่าเรารู้สึกไม่ดี มันไม่ใช่แค่เรื่องนี้แต่มันส่งผลต่อการใช้ชีวิตของเราตั้งแต่เด็กเลย
เราไม่กล้าใช้เงินเพื่อตัวเอง จะซื้อของให้ตัวเองแต่ 1€ เรายังคิดแล้วคิดอีก แต่เราสามารถซื้อของให้คนอื่นได้โดยไม่ดูราคา เราเห็นอะไรดีๆ สิ่งแรกที่คิดคือซื้อให้น้องดีกว่า ซื้อให้คนนั้นคนนี้ดีกว่า
เรามานั่งตกตะกอนกับตัวเองว่า เราไม่เคยให้อะไรตัวเองเลย เราทำดีแค่ไหนเราก็ไม่เคยให้รางวัลตัวเอง เพราะเรารู้สึกว่ามันแพง
เราไปเที่ยวอิตาลี เดินวันละ10กิโลเพราะรู้สึกว่าค่ารถมันแพง (2,9€)
เรานอนอยู่ที่ปารีส คิดเรื่องยี้แล้วก็ร้องไห้ เราซื้อตั๋วรถรายสัปดาห์แล้วมันหมดเขตวันอาทิตย์ เราต้องเดินทางกลับวีนจันทร์ สิ่งแรกที่เราคิดคือจะแบกกระเป๋าจากโรงแรมเดินไปสถานีรถไฟ พอเราคิดได้ว่า ทำไมเราถึงจะปล่อยให้ตัวเองลำบากขนาดนั้นกับเงินค่ารถแค่ 2.5€ เราร้องไห้กับเรื่องนี้หนักมาก
เราบอกแม่ทุกอย่างว่ามันส่งผลกับเราเรื่องนี้ยังไง เราบอกแม่ว่า วันเกิดเราไม่กล้าซื้อเค้กให้ตัวเองด้วยซ้ำเพราะเสียดายเงิน 20€
มันทรมานมากที่มาคิดๆว่าวันเกิดน้อง เราโอนให้น้องได้เลย1000฿โดยไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ แต่เราไม่กล้าให้อะไรตัวเองเลย