[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

จากข่าวนี้ก็มีประเด็นน่าสนใจว่าทำไมเขาคิดอย่างนี้
อะไรหนอเป็นปัจจัย เขาจึงคิด พูด และ ทำอย่างนี้?

เมื่อสาวไปตามแนวทาง และ หลักธรมทางพระพุทธศาสนา
ก็จะพบว่าผู้จัดแจงให้เขามีความคิดเช่นนี้ ก็คือ "ทิฏฐิ" หรือ "ทิฏฐิเจตสิก"
ซึ่งในพระสูตร จะแจกย่อยไปอีก ในที่นี้ก็คือ "สีลัพพตปรามาส"

ส่วนตัวผมเชื่อว่าผู้ออกนโยบาย ก็มีความห่วงใยในผู้ล่วงลับ
โดยเกรงว่าจะไปหูหนวกตาบอดอยู่ในสัมปรายภพ จึงล้มโครงการนี้ไป
ซึ่งในความเป็นจริงนี้เป็นการทำลายประโยชน์ผู้ป่วย และ โอกาสสร้างบุญครั้งสุดท้ายของผู้ล่วงลับครับ

--------------------------




      ช่างเป็นความหลงผิดที่น่าขันสิ้นดี! ในฐานะ "ทิฏฐิเจตสิก" ฉันนี่แหละคือผู้จัดแจงตัวจริง
เป็นสถาปนิกผู้เนรมิตแว่นตาดำมืด แล้วสวมทับดวงตาของพวกเจ้าทีละชั้น
จนกระทั่งพวกเจ้ากล้าประกาศกร้าวในสิ่งผิดๆ โดยคิดว่านั่นคือสัจธรรมสูงสุด!

      ฉันนี่แหละ... ที่กระซิบข้างหูพวกเจ้าว่า “ทานที่ให้ไปก็สูญเปล่า โลกหน้าไม่มีจริงหรอ จะไปแคร์ทำไม?”
จนพวกเจ้ากล้าละทิ้งความดีงาม ปฏิเสธผลบุญผลบาป แล้วไหลไปตามกระแสอกุศลด้วยความมั่นใจเกินร้อย

      ฉันนี่แหละ... ที่เป่าหูให้พวกเจ้าเชื่อสนิทใจว่า “การทำชั่วทำลายคนอื่นเพื่อความอยู่รอด ไม่ใช่บาปกรรมอะไรเลย”
แล้วดึงพวกเจ้าให้จมดิ่งลงสู่ความกระด้างไร้หัวใจ กลายเป็นผู้บูชาความเห็นแก่ตัวอย่างน่าไม่อาย

      และฉันนี่แหละ... ที่คอยจัดแจงความเชื่ออันคับแคบ บิดเบือนการกระทำที่เต็มไปด้วยการเบียดเบียน
หรือวัตรปฏิบัติที่หลงทาง ให้กลายเป็นความชอบธรรมอันศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้อื่นต้องยอมจำนน!



--------------------------


- ปรามาส รสา ---- มีการถือผิดจากสภาวะ เป็นกิจ
- มิจฺฉาภินิเวสปจฺจุปฏฺฐานา --- มีการยึดถือความเห็นผิด เป็นผล
- อริยานํ อทสฺสน กามตาทิ ปทฏฺฐานา --- ไม่ต้องการเห็นพระอริยะ เป็นต้น เป็นเหตุใกล้

--------------------------

สัจธรรมแห่งชีวิตและทิฏฐิ

1. ทุกข์ที่ต้องกำหนดรู้:

      ความยึดมั่นในทิฏฐิอันผิดพลาดนั้น ย่อมเป็นตัวการก่อมลพิษทางใจ
นำพาความทุกข์ระทมและความเดือดร้อนมาให้ ทั้งในภพนี้และสัมปรายภพเบื้องหน้า
เป็นสิ่งที่เราท่านต้องพิจารณาให้เห็นโทษด้วยความแยบคาย

2. สมุทัยที่ต้องละวาง:

      ตัวอุปาทานความยึดมั่นถือมั่นในทิฏฐินั่นแล คือเหตุแห่งสมุทัย
เป็นกิเลสอันหนาแน่นที่ผู้ใฝ่ธรรมพึงสลัดทิ้งและละวางเสียจากใจ

3. นิโรธที่ต้องทำให้แจ้ง:

      ความสงบระงับอันเป็นบรมสุข คือการดับสิ้นซึ่งเพลิงทุกข์ทั้งปวง ซึ่งจักทำให้ประจักษ์ได้
ก็ด้วยการสำรอกและถอนรากถอนโคนทิฏฐิออกไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือเศษ เป็นความหลุดพ้นที่ควรทำให้แจ้งในจิตใจ

4. มรรคที่ต้องเจริญ:

      หนทางอันประเสริฐเพื่อการก้าวล่วงพ้นจากบ่วงแห่งทิฏฐิ คือการอบรมเจริญอริยมรรคมีองค์ 8
โดยมี "สัมมาทิฏฐิ" ความเห็นชอบอันถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เป็นประธานนำทางชีวิต เพื่อสลัดทอนมิจฉาทิฏฐิให้หมดสิ้นไป