คือผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งเราคุยกันมานานมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่ผมได้คือความไม่ชัดเจนการหายไปแบบเฉยๆเงียบๆไม่ใส่ใจกันคิดจะไปก็ไป คิดจะมาก็มา
แต่ผมก็รอเขาตลอด ทั้งๆที่ผมก็เหนื่อยมากแล้วเจ็บมาตลอด แต่ผมก็ทนเพื่อเขามาตลอด ทุกครั้งที่เขาต้องการผมผมอยู่ตรงนั้นผมคอยโอ๋คอยปลอยคอยให้กำลังใจคอยคุยเป็นเพื่อนผมเป็นทุกอย่างให้เขา อยากเล่นเกมแต่ไม่มีตังซื้อผมก็ซื้อให้เล่นผมทำเพื่อเขาตลอด
แต่สิ่งที่ผมได้คืออาการมาๆไปๆของเขาเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต้องการผม ผมอยู่ตรงนั้นตลอดแต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมต้องการเขาเขาไม่เคยอยู่เลยสักครั้ง
ผมเคยขอคำปลึกษาจากรุ่นพี่เขาบอกเป็นเสียงเดียวกันให้เลิกส่ะ
แต่ทุกครั้งที่ผมต้องการจะเลิกแล้วเขาเริ่มสัมพัสได้ว่าผมเริ่มห่างผมเริ่มเงียบไป เขาก็จะรีบทักมาตาม โทรมาง้อตลอด ผมก็ยอมสาเหตุที่ผมยอมเพราะตอนนั้นเขาเล่าให้ฟังว่าเขาเรียนหนักเขาไม่ค่อยมีเวลา ช่วงนั้นเขาต้องสอบด้วยผมก็เข้าใจแล้วก็ยอมเขา
ช่วงนั้นเขาเอาแต่มาๆไปๆเล่นกับความรู้สึกผมไปมา ผมก็ได้แต่คิดว่าแบบเออเขาน่าจะไม่ว่างจริงๆ การเป็นแฟนที่ดีก็ควรจะเคารพอีกฝ่ายแล้วคอยเป็นเซฟโซนให้เขา ในมุมมองผมตอนนั้นคือถ้าเราจะเป็นแฟนที่ดีเราก็ต้องคอยซัพพอตผู้หญิงที่เรารักสิ ถึงแม้ผมจะเจ็บมากๆตลอด 5 เดือนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตลอด คิดมากเรื่องเขามาตลอดแต่ผมก็ทนและยอมมาตลอด
ผมคิดแค่ว่าเมื่อเขาสอบเสร็จเดี่ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้น
จนกระทั่งเขาสอบเสร็จช่วงนั้นเราได้เจอกันเขาร่าเริงขึ้นจริงๆเราได้คุยกันเยอะขึ้น อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น แต่ไม่รู้เพราะอะไรมันดีขึ้นได้แค่ช่วงหนึ่งอยู่ๆเขาก็เงียบกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนช่วงที่เขาสอบ
ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาไม่ได้มีงานอะไรเยอะ แต่ผมก็ยังยอมเขาเพราะมองว่าเขาก็คงมีสิ่งที่เขาต้องทำ
จนพักหลังๆมาเริ่มมาชัดขึ้นเพราะมีช่วงหนึ่งผมสังเหตุเห็นว่าบัญชีเกมผมมีการเชื่อมต่อเข้าเล่นตอนดึกๆด้วยความสงสัยผมเลยอยากรู้ว่าใครเล่น
พอเข้าไปดูจริงๆสรุปคือเขาเป็นคนเล่นเอง แต่ผมรู้สึกแบบแอบน้อยใจอะครับคุยก็ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยไม่รู้ทำไม แถมปกติเวลาเขาเล่นเกมเขาจะชวนผมตลอดแต่ตอนนั้นไม่ พอเขาเจอผมเขาก็ชวนมาเล่นด้วยกันแต่แบบเห็นได้ชัดเลยว่าอาการเขาไม่ค่อยอยากให้ผมอยู่
มีการพูดแบบว่า เธอไปเลยก็ได้นะถ้าอยากนอนเราจะเล่นคนเดียวของเรา ตอนนั้นผมก็แบบเริ่มเอะใจแล้วอะครับทำไมพูดแบบนี้ปกติเขาไม่พูดแบบเชิงไล่ๆกันแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนเรามาโทรคุยกันต่อตอนนั้นเราคุยกันแบบสนุกมากจนลืมเวลารู้ตัวอีกทีคือตอนที่เขาพึ่งเห็นเวลาแล้วบอกว่าเขาจะไปเรียนไม่ทันแล้ว เขาเลยขอวาง
ตอนเขาไปเขาก็ทักมาเชิงแบบพิมเล่นๆว่าเกือบเข้าเรียนไม่ทัน
พอหลังจากที่เราโทรคุยกันตอนนั้นมันก็ดีขึ้นนะครับ เขาเริ่มแบบมาระบายมาเล่าเรื่องตัวเองให้ผมฟังมากขึ้นเริ่มพยามชวนคุยพยามสร้างบทสนทนาให้ได้คุยกัน ผมก็เห็นถึงความพยายามของเขาอะครับ
ผมก็เลยอยากให้เขารู้ว่าไม่ต้องพยายามมากก็ได้ผมเข้าใจผมก็พยามคุยพยามหาเรื่องมาสนับสนุนแนวคิดของเขาสนับสนุนเรื่องที่เขายกมาพูด คือตอนนนั้นมันก็กลับมาดีขึ้นจริงๆครับ
จนกระทั่งมีช่วงหนึ่งผมทักไปมอนิ่งปกติ แต่รอบนี้เขาไม่ตอบไม่อ่าน ผมก็ไม่ได้อะไรเพราะคิดว่าเขาคงยุ่งอีกเดี่ยวก็มาตอบ แต่พวกรีโพส คริป สตอรี่อะไรเขายังออนอยู่ยังลงตามปกติ ผมก็เลยคิดว่าแบบเออเขาน่าจะมีเวลาจับโทรศัพแปปเดียวก็เลยอยากโพสนั้นนี้ เดี่ยวพอเขาว่างจริงๆเดี่ยวก็ตอบ
แต่คือเชื่อผมไหมครับตั่งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เขาไม่ตอบผมเลยนานกว่า 2 อาทิต คือทิ้งกันไปเฉยๆเลยทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังกลับมาดีคือผมงงมากๆเขาเป็นอะไรของเขา อาการเข้าๆออกๆ
แล้วมีช่วงหนึ่งผมโพสรูปตัวเองเที่ยวกับเพื่อนหลังจากที่เขาไม่ตอบผมตอนนั้นผมเข้าใจว่าเราเลิกกันแล้วเลยออกไประบายกับเพื่อน แต่ เซอไพร์ครับอยู่ดีๆเขาก็ทักมาหลังจากผมลงรูปไปได้ไม่นาน
ผมก็ถามเขาทำไมทำแบบนี้เขาก็อธิบายเหตุผลของเขาที่ผมก็คงไม่มีวันเข้าใจ แถมเขาก็ยังไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลยมองเป็นเรื่องตลก
หลังจากนั้นผมก็แบบเครียดอะครับงานไม่เดิน ตอนนั้นผมก็ทนไม่ไหวด้วยอะครับเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากจริงๆแถมมันเริ่มมากระทบกับงานที่ต้องทำ ผมก็เลยตัดสินใจโทรไปเคลียให้จบๆ
แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้หลังคุยกันแล้วผมรู้สึกเฟลมากๆคืออย่างแรกเขารู้มาตลอดว่าเขาทำผมเจ็บเขารู้ตลอดว่าผมทรมาน แต่สิ่งที่เขาทำคือทำเป็นไม่เห็นไม่ยอมรับความผิดที่ตัวเองทำ มันเหมือนเขาพยายามวิ่งหนีความผิดตัวเอง แล้วเขาก็มาแกล้งทำตัวเป็นเหยื่อเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำคือแบบผมงงมาก
แล้วพอคุยไปคุยมาก็ได้คำตอบครับผมก็เลยกลับมาอยู่คนเดียว
แล้วมีอีกเหตุการสำคัญที่ผมลืมเล่า ช่วงที่ผมทักไปแล้วเขาไม่ตอบตอนนั้นที่ผมเข้าใจว่าเราเลิกกันแล้วซึ่งจะเป็นช่วงก่อนที่ผมจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน ผมไปเจอเขาแชร์โพสหนึ่งที่มีข้อความประมาณว่า " การจากลาที่เจ็บที่สุดคือการจากลาโดยที่ไม่มีคำบอกลา ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องทนอยู่กับความว่างเปล่า "
โพสจริงยาวกว่านี้มากๆครับแต่ผมยกตัวอย่างสั้นๆประมาณ เขาแชร์โพสประมาณนี้ผมก็เลยงงว่าหมายความว่าไง ทั้งๆที่ตัวเองทำไส่ผมส่ะเอง แต่ดันมาโพสแบบนี้คืออะไร
แล้วก็มีอีกเหตุการหนึ่งเขาเคยเล่าให้ฟังว่าเพื่องที่โรงเรียนชอบบอกว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจ ตอนนั้นผมก็พยามพูดเข้าข้างเขาเพราะผมไม่เห็นเลยว่าเขาจะเป็นคนเอาแต่ใจยังไง แต่ตอนนั้นพูดง่ายๆคือความรักมันบังตาครับผมมองไม่เห็น แต่พอเลิกกันมาแล้วผมกลับมาคิดเรื่องนี้จริงๆบวกกับเหตุการต่างๆที่เคยเกิดขึ้นผมเริ่มจะเห็นด้วยกับเพื่อนเขาละ
ปัจจุบันผมออกมาจากความสัมพันธ์นี้ได้ประมาณ 1 อาทิตกว่าๆ ถามว่าดีขึ้นไหมมันดีขึ้นมากครับๆ คงเพราะผมมีรุ่นพี่คอยรับฟังแล้วให้คำปลึกษาด้วย แต่แค่ต้องไช้เวลาฮีลไปก่อน เพราะภาพบางอย่างหรือเหตุการบางอย่างมันก็ยังเด้งเข้ามาในหัวผมเวลาที่ผมเห็นบางอย่างแล้วนึกถึงตัวเขา
ที่จริงผมก็แอบรู้สึกโกรธแล้วก็แค้นด้วยอะครับ ที่แบบผมทำทุกอย่างให้เขาแต่สิ่งที่ผมได้แล้วเขากระทำกับผมคือแบบเห้ออ ตลอดเวลามาผมหวังแค่ว่าเขาจะคิดได้แล้วปรับตัว เพราะเวลาที่ผมจะชวนคุยปรับความเข้าใจกันจริงจังเขาก็ไม่อยากจะคุย
ทุกวันนี้แค่ผมได้ยินเสียงนักร้องที่เขาชอบ ได้ยินเพลงที่เขาชอบฟัง หรือเห็นเกมที่เขาชอบเล่นผมก็แบบฟีลๆแบบเบื่อหนายปนกับความรู้สึกโกรธอะครับ
พอแยกทางกันไปผมก็กลับไปไช้ชีวิตของผมแต่ไม่นานมานี้ผมลองไปส่องเขาดู ไม่ได้อยากนินทาคนอื่นเลยนะครับถ้าความสัมพันธ์จบไปแล้วก็อยากให้จบไป แต่สิ่งที่ผมเห็นคือแบบ เขาเอาแต่แชร์ตัวละครในเกมที่หน้าตาหล่อๆ คือแชร์ลงเยอะมากๆ ผมก็แบบเห้ออ น้อ ไม่คิดว่าคนแบบนี้จะมีอยู่จริง ไม่อินความรักที่ฝ่ายชายมอบทุกอย่างให้แต่อินความรักตัวละครในเกมที่หน้าตาหล่อแบบนี้หรอ
เจอครั้งเดียวในชีวิตแล้วขอให้เป็นครั้งสุดท้าย ไม่เอาแล้วคนแบบนี้เหนื่อยจริงๆไม่ไหวจะเคลีย ผมอาจจะพิมเข้าข้างตัวเองหรือพิมหยาบ หรือพิมออกไปแนวโจมตีเขาไปบ้างขออภัยด้วยนะครับ🙏 คือจากใจคนที่โดนมาจริงๆมันโกรธจริงๆนะครับ ทั้งเจ็บใจทั้งเสียเวลา
นี้คือสิ่งที่ผมได้รับจากการที่ยอมเจ็บและยอมทำทุกอย่างเพื่อคนๆหนึ่ง
แต่ผมก็รอเขาตลอด ทั้งๆที่ผมก็เหนื่อยมากแล้วเจ็บมาตลอด แต่ผมก็ทนเพื่อเขามาตลอด ทุกครั้งที่เขาต้องการผมผมอยู่ตรงนั้นผมคอยโอ๋คอยปลอยคอยให้กำลังใจคอยคุยเป็นเพื่อนผมเป็นทุกอย่างให้เขา อยากเล่นเกมแต่ไม่มีตังซื้อผมก็ซื้อให้เล่นผมทำเพื่อเขาตลอด
แต่สิ่งที่ผมได้คืออาการมาๆไปๆของเขาเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต้องการผม ผมอยู่ตรงนั้นตลอดแต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมต้องการเขาเขาไม่เคยอยู่เลยสักครั้ง
ผมเคยขอคำปลึกษาจากรุ่นพี่เขาบอกเป็นเสียงเดียวกันให้เลิกส่ะ
แต่ทุกครั้งที่ผมต้องการจะเลิกแล้วเขาเริ่มสัมพัสได้ว่าผมเริ่มห่างผมเริ่มเงียบไป เขาก็จะรีบทักมาตาม โทรมาง้อตลอด ผมก็ยอมสาเหตุที่ผมยอมเพราะตอนนั้นเขาเล่าให้ฟังว่าเขาเรียนหนักเขาไม่ค่อยมีเวลา ช่วงนั้นเขาต้องสอบด้วยผมก็เข้าใจแล้วก็ยอมเขา
ช่วงนั้นเขาเอาแต่มาๆไปๆเล่นกับความรู้สึกผมไปมา ผมก็ได้แต่คิดว่าแบบเออเขาน่าจะไม่ว่างจริงๆ การเป็นแฟนที่ดีก็ควรจะเคารพอีกฝ่ายแล้วคอยเป็นเซฟโซนให้เขา ในมุมมองผมตอนนั้นคือถ้าเราจะเป็นแฟนที่ดีเราก็ต้องคอยซัพพอตผู้หญิงที่เรารักสิ ถึงแม้ผมจะเจ็บมากๆตลอด 5 เดือนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตลอด คิดมากเรื่องเขามาตลอดแต่ผมก็ทนและยอมมาตลอด
ผมคิดแค่ว่าเมื่อเขาสอบเสร็จเดี่ยวทุกอย่างมันจะดีขึ้น
จนกระทั่งเขาสอบเสร็จช่วงนั้นเราได้เจอกันเขาร่าเริงขึ้นจริงๆเราได้คุยกันเยอะขึ้น อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น แต่ไม่รู้เพราะอะไรมันดีขึ้นได้แค่ช่วงหนึ่งอยู่ๆเขาก็เงียบกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนช่วงที่เขาสอบ
ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาไม่ได้มีงานอะไรเยอะ แต่ผมก็ยังยอมเขาเพราะมองว่าเขาก็คงมีสิ่งที่เขาต้องทำ
จนพักหลังๆมาเริ่มมาชัดขึ้นเพราะมีช่วงหนึ่งผมสังเหตุเห็นว่าบัญชีเกมผมมีการเชื่อมต่อเข้าเล่นตอนดึกๆด้วยความสงสัยผมเลยอยากรู้ว่าใครเล่น
พอเข้าไปดูจริงๆสรุปคือเขาเป็นคนเล่นเอง แต่ผมรู้สึกแบบแอบน้อยใจอะครับคุยก็ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยไม่รู้ทำไม แถมปกติเวลาเขาเล่นเกมเขาจะชวนผมตลอดแต่ตอนนั้นไม่ พอเขาเจอผมเขาก็ชวนมาเล่นด้วยกันแต่แบบเห็นได้ชัดเลยว่าอาการเขาไม่ค่อยอยากให้ผมอยู่
มีการพูดแบบว่า เธอไปเลยก็ได้นะถ้าอยากนอนเราจะเล่นคนเดียวของเรา ตอนนั้นผมก็แบบเริ่มเอะใจแล้วอะครับทำไมพูดแบบนี้ปกติเขาไม่พูดแบบเชิงไล่ๆกันแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนเรามาโทรคุยกันต่อตอนนั้นเราคุยกันแบบสนุกมากจนลืมเวลารู้ตัวอีกทีคือตอนที่เขาพึ่งเห็นเวลาแล้วบอกว่าเขาจะไปเรียนไม่ทันแล้ว เขาเลยขอวาง
ตอนเขาไปเขาก็ทักมาเชิงแบบพิมเล่นๆว่าเกือบเข้าเรียนไม่ทัน
พอหลังจากที่เราโทรคุยกันตอนนั้นมันก็ดีขึ้นนะครับ เขาเริ่มแบบมาระบายมาเล่าเรื่องตัวเองให้ผมฟังมากขึ้นเริ่มพยามชวนคุยพยามสร้างบทสนทนาให้ได้คุยกัน ผมก็เห็นถึงความพยายามของเขาอะครับ
ผมก็เลยอยากให้เขารู้ว่าไม่ต้องพยายามมากก็ได้ผมเข้าใจผมก็พยามคุยพยามหาเรื่องมาสนับสนุนแนวคิดของเขาสนับสนุนเรื่องที่เขายกมาพูด คือตอนนนั้นมันก็กลับมาดีขึ้นจริงๆครับ
จนกระทั่งมีช่วงหนึ่งผมทักไปมอนิ่งปกติ แต่รอบนี้เขาไม่ตอบไม่อ่าน ผมก็ไม่ได้อะไรเพราะคิดว่าเขาคงยุ่งอีกเดี่ยวก็มาตอบ แต่พวกรีโพส คริป สตอรี่อะไรเขายังออนอยู่ยังลงตามปกติ ผมก็เลยคิดว่าแบบเออเขาน่าจะมีเวลาจับโทรศัพแปปเดียวก็เลยอยากโพสนั้นนี้ เดี่ยวพอเขาว่างจริงๆเดี่ยวก็ตอบ
แต่คือเชื่อผมไหมครับตั่งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้เขาไม่ตอบผมเลยนานกว่า 2 อาทิต คือทิ้งกันไปเฉยๆเลยทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังกลับมาดีคือผมงงมากๆเขาเป็นอะไรของเขา อาการเข้าๆออกๆ
แล้วมีช่วงหนึ่งผมโพสรูปตัวเองเที่ยวกับเพื่อนหลังจากที่เขาไม่ตอบผมตอนนั้นผมเข้าใจว่าเราเลิกกันแล้วเลยออกไประบายกับเพื่อน แต่ เซอไพร์ครับอยู่ดีๆเขาก็ทักมาหลังจากผมลงรูปไปได้ไม่นาน
ผมก็ถามเขาทำไมทำแบบนี้เขาก็อธิบายเหตุผลของเขาที่ผมก็คงไม่มีวันเข้าใจ แถมเขาก็ยังไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลยมองเป็นเรื่องตลก
หลังจากนั้นผมก็แบบเครียดอะครับงานไม่เดิน ตอนนั้นผมก็ทนไม่ไหวด้วยอะครับเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากจริงๆแถมมันเริ่มมากระทบกับงานที่ต้องทำ ผมก็เลยตัดสินใจโทรไปเคลียให้จบๆ
แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้หลังคุยกันแล้วผมรู้สึกเฟลมากๆคืออย่างแรกเขารู้มาตลอดว่าเขาทำผมเจ็บเขารู้ตลอดว่าผมทรมาน แต่สิ่งที่เขาทำคือทำเป็นไม่เห็นไม่ยอมรับความผิดที่ตัวเองทำ มันเหมือนเขาพยายามวิ่งหนีความผิดตัวเอง แล้วเขาก็มาแกล้งทำตัวเป็นเหยื่อเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำคือแบบผมงงมาก
แล้วพอคุยไปคุยมาก็ได้คำตอบครับผมก็เลยกลับมาอยู่คนเดียว
แล้วมีอีกเหตุการสำคัญที่ผมลืมเล่า ช่วงที่ผมทักไปแล้วเขาไม่ตอบตอนนั้นที่ผมเข้าใจว่าเราเลิกกันแล้วซึ่งจะเป็นช่วงก่อนที่ผมจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน ผมไปเจอเขาแชร์โพสหนึ่งที่มีข้อความประมาณว่า " การจากลาที่เจ็บที่สุดคือการจากลาโดยที่ไม่มีคำบอกลา ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องทนอยู่กับความว่างเปล่า "
โพสจริงยาวกว่านี้มากๆครับแต่ผมยกตัวอย่างสั้นๆประมาณ เขาแชร์โพสประมาณนี้ผมก็เลยงงว่าหมายความว่าไง ทั้งๆที่ตัวเองทำไส่ผมส่ะเอง แต่ดันมาโพสแบบนี้คืออะไร
แล้วก็มีอีกเหตุการหนึ่งเขาเคยเล่าให้ฟังว่าเพื่องที่โรงเรียนชอบบอกว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจ ตอนนั้นผมก็พยามพูดเข้าข้างเขาเพราะผมไม่เห็นเลยว่าเขาจะเป็นคนเอาแต่ใจยังไง แต่ตอนนั้นพูดง่ายๆคือความรักมันบังตาครับผมมองไม่เห็น แต่พอเลิกกันมาแล้วผมกลับมาคิดเรื่องนี้จริงๆบวกกับเหตุการต่างๆที่เคยเกิดขึ้นผมเริ่มจะเห็นด้วยกับเพื่อนเขาละ
ปัจจุบันผมออกมาจากความสัมพันธ์นี้ได้ประมาณ 1 อาทิตกว่าๆ ถามว่าดีขึ้นไหมมันดีขึ้นมากครับๆ คงเพราะผมมีรุ่นพี่คอยรับฟังแล้วให้คำปลึกษาด้วย แต่แค่ต้องไช้เวลาฮีลไปก่อน เพราะภาพบางอย่างหรือเหตุการบางอย่างมันก็ยังเด้งเข้ามาในหัวผมเวลาที่ผมเห็นบางอย่างแล้วนึกถึงตัวเขา
ที่จริงผมก็แอบรู้สึกโกรธแล้วก็แค้นด้วยอะครับ ที่แบบผมทำทุกอย่างให้เขาแต่สิ่งที่ผมได้แล้วเขากระทำกับผมคือแบบเห้ออ ตลอดเวลามาผมหวังแค่ว่าเขาจะคิดได้แล้วปรับตัว เพราะเวลาที่ผมจะชวนคุยปรับความเข้าใจกันจริงจังเขาก็ไม่อยากจะคุย
ทุกวันนี้แค่ผมได้ยินเสียงนักร้องที่เขาชอบ ได้ยินเพลงที่เขาชอบฟัง หรือเห็นเกมที่เขาชอบเล่นผมก็แบบฟีลๆแบบเบื่อหนายปนกับความรู้สึกโกรธอะครับ
พอแยกทางกันไปผมก็กลับไปไช้ชีวิตของผมแต่ไม่นานมานี้ผมลองไปส่องเขาดู ไม่ได้อยากนินทาคนอื่นเลยนะครับถ้าความสัมพันธ์จบไปแล้วก็อยากให้จบไป แต่สิ่งที่ผมเห็นคือแบบ เขาเอาแต่แชร์ตัวละครในเกมที่หน้าตาหล่อๆ คือแชร์ลงเยอะมากๆ ผมก็แบบเห้ออ น้อ ไม่คิดว่าคนแบบนี้จะมีอยู่จริง ไม่อินความรักที่ฝ่ายชายมอบทุกอย่างให้แต่อินความรักตัวละครในเกมที่หน้าตาหล่อแบบนี้หรอ
เจอครั้งเดียวในชีวิตแล้วขอให้เป็นครั้งสุดท้าย ไม่เอาแล้วคนแบบนี้เหนื่อยจริงๆไม่ไหวจะเคลีย ผมอาจจะพิมเข้าข้างตัวเองหรือพิมหยาบ หรือพิมออกไปแนวโจมตีเขาไปบ้างขออภัยด้วยนะครับ🙏 คือจากใจคนที่โดนมาจริงๆมันโกรธจริงๆนะครับ ทั้งเจ็บใจทั้งเสียเวลา