โดนบูลลี่นินทามาเยอะมากค่ะ อยากมาสอบถาม

คืออยากมาระบายค่ะ เราโดนนินทโจากกลุ่มเดิมมานานมากๆ ตั้วแต่เราอยู่ ม.1 ตอนนี้เราขึ้น ม.อยากให้สำหรับบางคนมันอาจจะน้อย แต่มันนานมากๆสำหรับเรา เพราะเราเจอเขามา 16 เดือน ประมาณเกือบ 500 วันเลยค่ะ เราจะขอเล่าเรื่องแรกที่มีปัญหาเลย คือมันมีวันที่เราโรงเรียนเราจัดกิจกรรมที่ต้องนั่งอยู่ในโดมแล้วงานมันจัดนานมากๆ ซึ่งวันก่อนเราพิมพ์ลงไปในกลุ่มห้องว่า “กูอิจฉาพวก ผช. จัง พอถึงงานวันพรอม ก็ไม่ต้องเลือกชุดเดรสให้ยากเลย แล้วมาดู ผญ. ดิ จะหาอะไรเยอะแยะ” ซึ่งที่เราจะสื่อก็คือ “ชุดเดรสที่มันถูกใจมันหายาก ส่วนชุดสูทก็แค่เสื้อเชิต เนคไท กางเกงแล้วก็เสื้อข้างนอก แต่เหมือนแค่ชุดสูท ว่าเราจะไปทำอะให้พวกเขาเคืองสักอย่างค่ะ ตอนก่อนที่เราจะไปเข้ากิจกรรม เขาก็พิมพ์ลงในกลุ่มห้องเลยค่ะ ก็จะมีด่าเราว่า คิดอะไรก่อนพูดมั้ย คนเขาจะเลือกอะไรก็เรื่องของเขา เราไม่ควรจำกัดเพศ อะไรพวกนี้ค่ะ ซึ่งเราก็ยอบรับว่าเรามีส่วนผิดด้วย แต่เราพยายามขอโทษแล้ว แต่เขาตอบกลับว่าไม่ค่ะ ซึ่งตอนที่เราเห็นข้อความแรก เราตัวร้อนวาบไปทั้งตัวเลยค่ะ มันเหมือนจะร้องออกมา แต่เราก็กลั้นไว้ แล้วพวกที่เขารุมด่าเรา เขาก็นั่งอยู่หน้าห้องเรานี่เองค่ะ เราก็หลบตาเขาเพราะเรากลัวว่าจะโดนหาเรื่องในชีวิตจริง อีกหลายวันต่อมาเราเลยเอาไปบอกที่ปรึกษา ครูก็ประสานงานให้แล้วเราก็สบายใจขึ้นมาขั้นนึง แต่ก็ยังไม่ได้อะไรกัน แล้วพอเดือนกว่าๆ มีประมาณ 2-3 คน จาก 10 กว่าคนที่เขามาขอโทษเราตอนกีฬาสี ซึ่งเราก็ดีใจมากๆ เรานึกว่าเขาจะไม่ขอโทษ เราก็เล่นด้วยกัน แต่เรากับพวกเขาไม่ได้สนิทมากค่ะ เพราะเรายังกลัวแล้วไม่กล้าเริ่มบทสนทนาก่อนเป็นคนแรก แต่ตอนก่อนปิดเทอม ม.1 เทอม 2 เขาก็กลับมานินทาเราต่อ แล้วก็มีเพื่อนอีกคนที่โดนเป็นรายต่อมา เหมือนจะเป็นเพราะเหตุผลอื่นที่โดนนินทาจากกลุ่มนั้นนะคะ แล้วก็ตัดมาตอน ม.2 ค่ะ เป็น ม.2 เทอมแรกค่ะ ซึ่งตอนเปิดเทอมตอนแรกก็ปกติดี แต่ไปๆมาๆ เราเริ่มรู้สึกว่าพวกนั้นก็กลับมานินทาเราอีกแล้ว ซึ่งเราก็ไม่ได้คิดผิดค่ะ เขากลับมานินทาเราจริงๆ แล้วรอบนี้หนักกว่าเดิมค่ะ เขาถ่ายรูปเราแล้วก็เอาไปประจานในกลุ่มของเขาเอง ซึ่งรายก่อนก็โดนทำแบบนี้ค่ะ แต่ตอนนี้รายนั้นกับกลุ่มนั้นเขากลับมาเล่นด้วยกันแล้ว แล้วรายนั้นก็นินทาเราค่ะ เราก็รู้สึกแย่มากๆ แต่เรากพยายามไม่สนใจ ทำตามที่หลายๆ คนบอก แต่เราก็ทำไม่ได้ เพราะเราเป็นคนที่เป็นห่วงเพื่อนมากๆ แล้วพวกนั้นก็นินทาเรากับพวกเพื่อนของเราหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่สุดท้ายเราก็ผ่าน ม.2 เทอม 1 มาได้ค่ะ ตอนที่เราเขียนอยู่เป็น ม.2 เทอม 2 นะคะ ซึ่งตอนนี้เป็นช่วงที่เขาจัดกีฬาสีกันอยู่ แล้วทีนี้เรากับกลุ่มนั้นได้ขึ้นแสตนเชียร์ แล้วมีคนที่จากกลุ่มนั้นแล้วเขานั่งชั้นล่างเราชั้นนึง คือเขามองเราไม่หยุดเลยค่ะ คือมองขึ้นมาทางเราถี่มากๆ แล้วมันดูออกเลยว่าเขากำลังจับตาดูเราอยู่ ซึ่งเราก็ค่อนข้างกดดันเลย แล้ววันนี้มีแข่งบาสค่ะ เราไปเชียร์เพื่อนค่ะ แต่ทีนี้ข้างๆบาส มันมีวอลเลย์บอลแข่งอยู่ เราเลยไปดูวอลเลย์บอล แต่ทีนี้มีคนนึงในกลุ่มนั้นเขาแพลนกล้องโทรศัพท์มาทางเราซึ่งเราก็ดูออกเลยค่ะว่าเขาแอบถ่ายเรา แต่ทีนี้เพื่อนเราก็เรียกเราให้ไปนั่งเชียร์บาส เพราะม้านั่งที่เรานั่งมันมีแดด เราเลยไปนั่ง แล้วทีนี้เราก็หันไปมองทางที่เขาแย่งวอลเลย์บอล แล้วคนที่แอบถ่ายเราก่อนหน้านั้น เขาหันมาทางเราอีก แล้วเราไม่สบายใจมาก เราเลยเอาไประบายกับญาติ แล้วอีกสักพักพอเราออกมาจากแชตไอจี เราเห็นคนนั้นเขาลงโน้ตว่า ”ไปตายไป“ มันบั่นทอนจิตใจเราค่อนข้างมากเลย เพราะเรารู้ตัวดีว่าเยาหมายถึงเรา แล้วเขาก็ลงอีกว่า ”ทำไมคนอ้วนอยู่สนามบาส47383738“ คือกลุ่มนี้เขาจะชอบใช้นามสมมุติตามคำที่เคยพูดค่ะ อย่างสมมุติว่าเราเคยพูดว่า ”เราชอบแมว“ เขาก็จะลงโน้ตด้วยนามสมมุติที่หมายถึงเราว่า ”แมว“ ประมาณนี้ค่ะ แล้วเพื่อนเราเคยล้อเราว่า ”อ้วน“ ซึ่งเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเพื่อนนะคะเพราะเขาแค่แซวเราเพราะเราใส่เสื้อกันหนาวบ่อยแล้วเวลาเรานั่งมันจะดูอ้วนๆ แล้วทีนี้ในกลุ่มเพื่อนของเรา ช่วงนี้เราไม่แน่ใจว่าคิดไปเองรึป่าว คือเราจะเป็นพวกที่ชอบคิดมากค่ะ แล้วเรารู้สึกว่าเขาแอบนินทาเรา ซึ่งมันก็ทำให้เราไม่สบายใจมากกว่าเดิม แต่เราก็ไม่กล้าบอกใครเพราะเรากลัวเขาว่าเราคิดมาก ก็มีเท่านี้ค่ะ เราอยากได้คำปรึมากๆค่ะ คือพอเราไปขอคำปรึกษา ส่วนใหญ่ก็จะสอบว่า ”ปล่อยวาง“ ซึ่งเราปล่อยวางไม่ได้ค่ะ แล้วเราต้องเจอกันกับเขาอีกตั้งปีนึงเลย ก็มีแค่นี้ค่ะ