สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรกของเรา เขียนเพราะอยากระบายคามรู้สึก และอยากให้ทุกคนช่วยแบ่งปันความคิดเห็น
เราปัจจุปันอายุ 26 ปี โดยแม่อบรมตั้งแต่เด็กว่าให้เป็นคนที่รู้บุญคุณอยู่เสมอ ฐานะครอบครัวเราค่อนข้างยากจนค่ะ พ่อแม่มีหนี้มาตั้งแต่จำความจำ
ตอนนั้นเราอายุ 16 ปี จำเป็นต้องดรอปเรียน เพื่อมาทำงาน หาเงินช่วยครอบครัว ตอนนั้นออกมาทำคาเฟ่ ด้วยความที่อายุ 16 ไม่มีแอพธนาคารของตนเอง จึงต้องใช้ บัญชีแม่เพื่อรับเงินเดือน ตอนนั้นเงินเดือน 8400 บาท บอกตามตรงดีใจค่ะ ที่เห็นเงนเยอะขนาดนั้น แต่เราไม่ได้ใช้นะคะ ให้แม่หมดเลย จนเพื่อนร่วมงานมีถามว่า ทำไมถึงไม่เก็บเงินไว้ที่ตัวเอง ซึ่งตอนนั้นเกิดคำถามในใจว่าทำไม ค่าแรงที่เราทมาทั้งเดือนเราถึงไม่ได้ เราทำงานที่คาเฟ่มา 1 ปี จนถถึงเวลาที่ต้องกลับไปเรียน แม่เรียกเราไปคุยว่า เรียนทำงานให้สัก 2-3ปีนะ แล้วค่อยไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง เรารับปากค่ะ เรียนจบ ปวช กำลังจะเข้าสู่การจบการสึกษา แต่เราท้อง ตอนนั้นเรื่องค่าใช้จ่ายพ่อเด็กจัดการทุกอย่างค่ะ เราคลอดน้องช่วงเรียนจบแล้ว คลอดได้ 2 เดือนก็ไปเรียนวันอาทิตย์ และทำงานไปด้วยในวันธรรมดา แน่นอนค่ะ เรายังคงทำหน้าที่ ทั้งแม่ และลูกมมาตลอด เราให้เงินแม่ 8000 มา 3 ปี (ไม่รวมที่ทำคาเฟ่) ตอนนั้นลูกเราก้เริ่มโตแล้วเราก็เลิกกับพ่อเด็กทำให้ความรับผิดชอบอยู่ที่เราหมด ปัจจุบัน 2026 เรายังต้องส่งเงินให้แม่ทุกเดือน ด้วยความที่เงินเดือนเพิ่มขึ้น ก้ต้องให้แม่เพิ่มขึ้น (ทำไมพ่อแม่ถึงรู้รายได้ เพราะทำงานที่เดียวกับพ่อค่ะ เขาติดต่อเราไปมำงานผ่านพ่อ ทำให้พ่อรู้ฐานเงินเดือน แม่เลยรู้ ) ตอนนี้เราส่งเงินให้แม่ 6-7ปีแล้ว หนี้เพิ่มขึ้น ภาระหนักขึ้น เราไม่มีสมบัติเป็นของตัวเอง ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน จบ ปตรี มีบ้าน มีรถ (ตัวเรามีรถที่เป็นชื่อตัวเอง 1 คัน แต่ออกให้ที่บ้าน) จะซื้อโทรศัพท์ก็ต้องแอบซื้อค่ะ พอครบครัวรู้ก็มีบ่นว่าเงินไม่พอจะซื้อทำไม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราซื้อล้วนสนองความสะดวกสบายให้ตัวเอง ไม่ว่าจะ ที่นอนราคา 4000 ตัดแว่น 4000 ผ่อนโทรศัพท์ 4000 6 เดือน ทุกอย่างนี้ล้วนโดนด่าค่ะ อยากออกไปอยู่ข้างนอก เพราะรุ้สึกอยากอยู่แบบเงียบๆ ก็อยู่ไม่รอดค่ะ เนื่องด้วยส่งที่บ้าน รถ และอื่นๆ เราเหนื่อยมากค่ะ ดิ่งเรื่องเงิน ปรึกษาเพื่อนสนิท ลองทำตามแบบลองส่งเงินให้น้อยมาก 5000 สรุปคนที่บ้านไม่โอเค แม่ร้องไห้ เราควารทำยังไงงดีคะ ถ้าจะตัดไม่ให้ก็ไม่ได้ใช่ไม เพราะลูกเาเขาดูแล
ตอบแทนบุญคุณหรือก่อกรรมให้ตัวเอง
เราปัจจุปันอายุ 26 ปี โดยแม่อบรมตั้งแต่เด็กว่าให้เป็นคนที่รู้บุญคุณอยู่เสมอ ฐานะครอบครัวเราค่อนข้างยากจนค่ะ พ่อแม่มีหนี้มาตั้งแต่จำความจำ
ตอนนั้นเราอายุ 16 ปี จำเป็นต้องดรอปเรียน เพื่อมาทำงาน หาเงินช่วยครอบครัว ตอนนั้นออกมาทำคาเฟ่ ด้วยความที่อายุ 16 ไม่มีแอพธนาคารของตนเอง จึงต้องใช้ บัญชีแม่เพื่อรับเงินเดือน ตอนนั้นเงินเดือน 8400 บาท บอกตามตรงดีใจค่ะ ที่เห็นเงนเยอะขนาดนั้น แต่เราไม่ได้ใช้นะคะ ให้แม่หมดเลย จนเพื่อนร่วมงานมีถามว่า ทำไมถึงไม่เก็บเงินไว้ที่ตัวเอง ซึ่งตอนนั้นเกิดคำถามในใจว่าทำไม ค่าแรงที่เราทมาทั้งเดือนเราถึงไม่ได้ เราทำงานที่คาเฟ่มา 1 ปี จนถถึงเวลาที่ต้องกลับไปเรียน แม่เรียกเราไปคุยว่า เรียนทำงานให้สัก 2-3ปีนะ แล้วค่อยไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง เรารับปากค่ะ เรียนจบ ปวช กำลังจะเข้าสู่การจบการสึกษา แต่เราท้อง ตอนนั้นเรื่องค่าใช้จ่ายพ่อเด็กจัดการทุกอย่างค่ะ เราคลอดน้องช่วงเรียนจบแล้ว คลอดได้ 2 เดือนก็ไปเรียนวันอาทิตย์ และทำงานไปด้วยในวันธรรมดา แน่นอนค่ะ เรายังคงทำหน้าที่ ทั้งแม่ และลูกมมาตลอด เราให้เงินแม่ 8000 มา 3 ปี (ไม่รวมที่ทำคาเฟ่) ตอนนั้นลูกเราก้เริ่มโตแล้วเราก็เลิกกับพ่อเด็กทำให้ความรับผิดชอบอยู่ที่เราหมด ปัจจุบัน 2026 เรายังต้องส่งเงินให้แม่ทุกเดือน ด้วยความที่เงินเดือนเพิ่มขึ้น ก้ต้องให้แม่เพิ่มขึ้น (ทำไมพ่อแม่ถึงรู้รายได้ เพราะทำงานที่เดียวกับพ่อค่ะ เขาติดต่อเราไปมำงานผ่านพ่อ ทำให้พ่อรู้ฐานเงินเดือน แม่เลยรู้ ) ตอนนี้เราส่งเงินให้แม่ 6-7ปีแล้ว หนี้เพิ่มขึ้น ภาระหนักขึ้น เราไม่มีสมบัติเป็นของตัวเอง ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน จบ ปตรี มีบ้าน มีรถ (ตัวเรามีรถที่เป็นชื่อตัวเอง 1 คัน แต่ออกให้ที่บ้าน) จะซื้อโทรศัพท์ก็ต้องแอบซื้อค่ะ พอครบครัวรู้ก็มีบ่นว่าเงินไม่พอจะซื้อทำไม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราซื้อล้วนสนองความสะดวกสบายให้ตัวเอง ไม่ว่าจะ ที่นอนราคา 4000 ตัดแว่น 4000 ผ่อนโทรศัพท์ 4000 6 เดือน ทุกอย่างนี้ล้วนโดนด่าค่ะ อยากออกไปอยู่ข้างนอก เพราะรุ้สึกอยากอยู่แบบเงียบๆ ก็อยู่ไม่รอดค่ะ เนื่องด้วยส่งที่บ้าน รถ และอื่นๆ เราเหนื่อยมากค่ะ ดิ่งเรื่องเงิน ปรึกษาเพื่อนสนิท ลองทำตามแบบลองส่งเงินให้น้อยมาก 5000 สรุปคนที่บ้านไม่โอเค แม่ร้องไห้ เราควารทำยังไงงดีคะ ถ้าจะตัดไม่ให้ก็ไม่ได้ใช่ไม เพราะลูกเาเขาดูแล