ไม่มั่นว่าแท็กผิดห้องไหมนะคะ ขอภัยด้วยค่ะ ขอเริ่มจาก ตอนนี้เราอายุเข้าใกล้สามสิบแล้ว แล้วมีแฟนต่างชาติค่ะ เป็นรักทางไกลครั้งแรก เราไม่รู้จะปรึกษาใครเลยจริงๆ เพราะเพื่อนๆรอบตัว มีแฟนเป็นคนไทยหมด เริ่มจากเนื่องด้วยอายุประมาณนี้เพื่อนๆทยอยแต่งงานกันเยอะแล้วค่ะ เหลือเราที่ยังรู้สึกว่ามองไม่เห็นอนาคตร่วมกับแฟนเราเลย แฟนเราเป็นคนสิงค์โปรค่ะ เค้าก็หน้าที่การงานโอเค ไม่ถึงกับร่ำรวยมาก แต่ก็จ่ายได้ทุกอย่างไม่สะดุด ครอบครัวโอเคร ครอบครัวเราก็ต้อนรับเค้าดี พอดีเพิ่งมีโอกาสพูดคุยเรื่องย้ายไปอยู่นู้น เค้าบอกว่าให้เราเริ่มทำธุรกิจดูเผื่อได้มีโอกาศย้ายมานี่โดยยังมีรายรับ เราก็ไม่อยากไปใช้เงินเค้าตลอด เราก็พยายามค่ะ หาสิ่งที่ตัวเองทำได้ ที่มองเเล้วมันเป็นอาชีพ ณ ตอนนี้เราทำงานบริษัทเอกชนค่ะ รายได้โอเครเลยถ้าอยู่ไทยต่อ เราก็พยายามที่จะหาธุรกิจเล็กๆที่ทำรายได้ได้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำได้ค่ะ เราว่าเราลองทำอะไรหลายอย่างมาก ลองเป็น10 อย่าง แต่แฟนไม่ได้ช่วยนะคะ เราทำคนเดียว เราก็มองว่ามันไม่เพียงพอค่ะ เพราะบางอันมันก็ทำเงินไม่ได้เลย เป็นงานอดิเรกเฉยๆ แล้วเราก็รู้สึกเหนื่อยมากๆ เหมือนทำอยู่คนเดียว คิดคนเดียวทุกอย่าง ทั้งๆที่ทุกอย่างที่ทำ ก็เพื่อที่จะได้ไปอยู่กับเค้า กลายเป็นเราก็คิดแย่กับตัวเองว่า นี่เราไม่เก่งพอหรอเราเลยไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นสักที หารายได้ไม่พอที่จะอยู่ตรงนั้นสักที ซึ่งค่าครองชีพแพงมากค่ะที่นู้น งานประจำที่สิงคโปรเราก็พยายามหาแล้วนะคะ แต่มันยากมากเลยค่ะ เเฟนก็ให้ได้แค่กำลังใจ เหมือนเราสู้อยู่คนเดียว ความเป็นไปได้ที่อยู่ด้วยกันแทบไม่มีเลยค่ะตอนนี้เหมือนแยกกันอยู่ไปวันๆ เราควรจัดการกับความคิดตัวเองยังไงดีค่ะ ตอนนี้หน่วงมาก เศร้ามาก รักเค้ามากค่ะ แต่บางครั้งมันท้อจริงๆ อายุก็มากขึ้นทุกวัน ถ้าอยู่ไทยต่อเราก็ทำงานที่ไทยได้สบาย แต่ก็เหมือนทิ้งเวลาไปเรื่อยๆ แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง แพลนก็ไม่มี แล้วเมื่อไหร่จะได้อยู่ด้วยกัน TT
มีแฟนต่างชาติแต่ไม่เห็นอนาคตร่วมกัน