สวัสดีค่ะ คือเราอยากรู้ค่ะว่าเราเป็นคนเอาแต่ใจรึป่าว
เราเจอปัญหาครอบครัวฝั่งพ่อมาหลายปีเเล้วค่ะเขาเป็นย่าเเท้ๆของเรา ตั้งแต่เด็กจนโตย่ามักจะทำเหมือนรังเกียจเราค่ะ จะบอกว่าตัวเหม็นบ้าง เราสกปรกบ้าง เขาจะกลัวเราทำหลานคนเล็กเขาป่วย เวลาเล่นของเล่นเราจะต้องล้างมือฉีดแอลกอฮอล์ ใส่ที่คุมผมตลอดเวลาที่เล่นกับน้องค่ะ เราต้องมาอยู่กับเขาเพราะว่าพ่อเเม่หย่ากันค่ะ พ่อก็ไม่ได้ทำงานเขาก็จะค่อยให้ค่าขนมพ่อตลอดค่ะ เวลาเราไม่อยากไปกับพ่อหรือเราว่าอะไรพ่อเขาก็จะพูดว่าเราว่าถ้าเราไม่ใช่ลูกพ่อเขาก็คงไม่เลี้ยงหรอก เป็นลูกพ่อจริงๆรึป่าวก็ไม่รู้ มีวันไหนที่หลานคนเล็กเขาดึงหัวเรา หรือฉีกทำของเราพัง แล้วเราไปว่าเขาก็จะว่าเราค่ะ เราเคยถามนะคะว่าทำน้องถึงได้ทุกอย่างละ เขาก็ตอบมาว่า เพราะพ่อของน้องเสียเหลือเเค่เเม่น้องน่าสงสาร เราเลยเลือกที่จะเงียบ เรื่องเรียนเขาก็บังคับให้เรียนสิ่งที่เขาอยากให้เรียน บางทีเขาบอกว่าไม่มีเงินส่งเรียน ก็ให้ไปเรียน รร.วัดค่ะ เราก็ไม่อะไร พอสอบได้ตามที่เขาสัญญาก็ได้ไปเรียนรร.เอกชนค่ะ แต่เรียนได้ปีเดียวค่ะ
อยู่ไม่ได้ โดนบูลลี่ตั้งแต่วันแรกกเลยค่ะ เขาไม่ชอบเด็กจากรร.วัด บางทีก็โดนไล่ให้กลับ เลยไปอยู่กับเเม่ค่ะ อยู่ได้3ปีเขาเอาเรากลับมาค่ะ แรกกเขาก็ทำดีกับเราค่ะ หลังๆเริ่มให้ทำอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับเรา รีดผ้าให้น้องทุกอาทิตย์ให้เหตุผลว่าเรารีดเรียบร้อย หลังเริ่มไม่ใช่ เขาให้เรารีดพอเรารีดไม่ครบมาด่าเรา กินข้าวก็ต้องกินเเบบที่เขากำมาให้ ของน้องห้ามกิน บางทีเขาก็จะแย่งงถ้วยเราไปตักกินโดยที่ของตัวเองก็มี เอาง่ายๆว่าเราจะโดนแย่งงกินตลอด ข้าวเราก็จะเหลือน้อยไม่อิ่ม เรียนปวช.เราบังคับเราเรียนบอกแม่เราว่า เขาเป็นคนส่งเรียน สรุปให้เรากู้กยศ. ค่ากินค่าใช้อยู่กับเขาหมด พอเรามีเเฟนแล้ววเลิกกันเขาชอบเด็กผู้ชาย เราบอกเหตุผลว่าเราโดนต่อยเราโดนทำเพราะไม่ยอมมีอะไรด้วย เขานอกใจ เขากลับว่าเราบอกว่าเราเอาเเต่ใจ เขาให้ผู้ชายคนนั้นมาหาเรา ตอนนั้นเรากลัวมาก เพราะไม่ออกไปเขาก็ด่าเราดึงเราไป แล้วปี3ไม่ได้กู้ต่อเขาคิดค่าขนมทั้งหมดที่เขาให้เราไปทั้งหมด20,000ค่ะ เราต้องใช้หนี้เขา เราเรียนปวช.จบเราก็ออกมาทำงานเลยค่ะเขาบังคับ บอกให้ส่งตัวเองเรียน เราก็ด็อปเรียนไป พอทำงานได้เงินเยอะเขาก็คิดค่ากินค่าอยู่เรา เราก็ไม่อะไร เเรกๆ1500 ไปๆมาๆ3000 บอกเราต้องใช้หนี้ด้วย1000 อีก2000คือค่าน้ำค่าไฟ เราใช้พัดลมค่ะ บางทีก็พ่อขอเงินก็ต้องให้ค่ะเพราะเขาจะว่าเอา เขาจะชอบว่าเราว่าเราไม่มีอนาคต เราอย่ามาฝันว่าเราจะได้เขามหาลัยดีๆ เราทำงานเเทบทุกวันค่ะ วันไหนหยุดเขาจะว่าเราว่าทำไมถึงหยุด เราก็ร้องไห้บ่อยมากค่ะตั้งแต่มาอยู่กับเขาเคยไปหาหมอซึมเศร้าแล้วค่ะ เขาบอกเราไม่ได้เป็นหรอกเราเอาเเต่ใจ เราทำงานนอกจากจะเครียดเรื่องงานก็ยังจะมีเรื่องที่บ้านค่ะ เวลากับบ้านก็มีร้องไห้บนรถบ้างค่ะ มันอั้นไม่ไหวจริงๆ นั่งรถอยู่ดีๆก็อยากตาย เพราะเราเหนื่อย แล้ววถ้าหลานเขาทำอะไรไม่ได้สักอย่างเขาก็จะมาด่าเราให้เราเสียใจ ไม่ก็พยายามไล่เราออกจากบ้าน เงินเก็บเราแทบบไม่มีเราก็ทำได้แค่เงียบค่ะ บางทีก็มาด่าเพื่อนเราค่ะเราเล่นเกมคุยกับเพื่อน เพื่อนเราได้ยินเพื่อนเราก็บอกว่างงเลย แล้ววเราจะต้องกู้เงินให้พ่อค่ะ เคยปฏิเสธแล้วเขาด่าค่ะ บอกว่าทำไม่สงสารพ่อ เขาจะทำงานให้เราโดนไล่ออกจากงาน จะไปด่าเราที่ทำงาน เราเครียดมากค่ะ เราเล่าให้ที่ทำงานฟังก็มีแต่คนอึ้งกับสิ่งที่เราต้องเจอ เรารู้สึกเศร้ากับตัวเองมากโทษตัวเองปลอบใจตัวเอง ว่าคงเป็นกรรมของเราที่เราต้องมาเจอเเบบนี้ อาจจะเป็นเพราะตัวเราเอง จากคนที่พูดมากๆก็กลายเป็นคนไม่พูดเลย เวลาพูดก็พูดไม่รู้เรื่อง ร้องไห้กับตัวเอง เราคิดนานมาก ว่าเราจะเล่าให้คนอื่นฟังดีมั้ย เราไม่ได้มโนเองหรือสร้างเรื่องขึ้นมา ถ้าอัดเสียงที่เขาว่าเรามาลงได้เราก็คงทำ ขอบคุณคนที่อ่านจบนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ
ครอบครัว
เราเจอปัญหาครอบครัวฝั่งพ่อมาหลายปีเเล้วค่ะเขาเป็นย่าเเท้ๆของเรา ตั้งแต่เด็กจนโตย่ามักจะทำเหมือนรังเกียจเราค่ะ จะบอกว่าตัวเหม็นบ้าง เราสกปรกบ้าง เขาจะกลัวเราทำหลานคนเล็กเขาป่วย เวลาเล่นของเล่นเราจะต้องล้างมือฉีดแอลกอฮอล์ ใส่ที่คุมผมตลอดเวลาที่เล่นกับน้องค่ะ เราต้องมาอยู่กับเขาเพราะว่าพ่อเเม่หย่ากันค่ะ พ่อก็ไม่ได้ทำงานเขาก็จะค่อยให้ค่าขนมพ่อตลอดค่ะ เวลาเราไม่อยากไปกับพ่อหรือเราว่าอะไรพ่อเขาก็จะพูดว่าเราว่าถ้าเราไม่ใช่ลูกพ่อเขาก็คงไม่เลี้ยงหรอก เป็นลูกพ่อจริงๆรึป่าวก็ไม่รู้ มีวันไหนที่หลานคนเล็กเขาดึงหัวเรา หรือฉีกทำของเราพัง แล้วเราไปว่าเขาก็จะว่าเราค่ะ เราเคยถามนะคะว่าทำน้องถึงได้ทุกอย่างละ เขาก็ตอบมาว่า เพราะพ่อของน้องเสียเหลือเเค่เเม่น้องน่าสงสาร เราเลยเลือกที่จะเงียบ เรื่องเรียนเขาก็บังคับให้เรียนสิ่งที่เขาอยากให้เรียน บางทีเขาบอกว่าไม่มีเงินส่งเรียน ก็ให้ไปเรียน รร.วัดค่ะ เราก็ไม่อะไร พอสอบได้ตามที่เขาสัญญาก็ได้ไปเรียนรร.เอกชนค่ะ แต่เรียนได้ปีเดียวค่ะ
อยู่ไม่ได้ โดนบูลลี่ตั้งแต่วันแรกกเลยค่ะ เขาไม่ชอบเด็กจากรร.วัด บางทีก็โดนไล่ให้กลับ เลยไปอยู่กับเเม่ค่ะ อยู่ได้3ปีเขาเอาเรากลับมาค่ะ แรกกเขาก็ทำดีกับเราค่ะ หลังๆเริ่มให้ทำอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับเรา รีดผ้าให้น้องทุกอาทิตย์ให้เหตุผลว่าเรารีดเรียบร้อย หลังเริ่มไม่ใช่ เขาให้เรารีดพอเรารีดไม่ครบมาด่าเรา กินข้าวก็ต้องกินเเบบที่เขากำมาให้ ของน้องห้ามกิน บางทีเขาก็จะแย่งงถ้วยเราไปตักกินโดยที่ของตัวเองก็มี เอาง่ายๆว่าเราจะโดนแย่งงกินตลอด ข้าวเราก็จะเหลือน้อยไม่อิ่ม เรียนปวช.เราบังคับเราเรียนบอกแม่เราว่า เขาเป็นคนส่งเรียน สรุปให้เรากู้กยศ. ค่ากินค่าใช้อยู่กับเขาหมด พอเรามีเเฟนแล้ววเลิกกันเขาชอบเด็กผู้ชาย เราบอกเหตุผลว่าเราโดนต่อยเราโดนทำเพราะไม่ยอมมีอะไรด้วย เขานอกใจ เขากลับว่าเราบอกว่าเราเอาเเต่ใจ เขาให้ผู้ชายคนนั้นมาหาเรา ตอนนั้นเรากลัวมาก เพราะไม่ออกไปเขาก็ด่าเราดึงเราไป แล้วปี3ไม่ได้กู้ต่อเขาคิดค่าขนมทั้งหมดที่เขาให้เราไปทั้งหมด20,000ค่ะ เราต้องใช้หนี้เขา เราเรียนปวช.จบเราก็ออกมาทำงานเลยค่ะเขาบังคับ บอกให้ส่งตัวเองเรียน เราก็ด็อปเรียนไป พอทำงานได้เงินเยอะเขาก็คิดค่ากินค่าอยู่เรา เราก็ไม่อะไร เเรกๆ1500 ไปๆมาๆ3000 บอกเราต้องใช้หนี้ด้วย1000 อีก2000คือค่าน้ำค่าไฟ เราใช้พัดลมค่ะ บางทีก็พ่อขอเงินก็ต้องให้ค่ะเพราะเขาจะว่าเอา เขาจะชอบว่าเราว่าเราไม่มีอนาคต เราอย่ามาฝันว่าเราจะได้เขามหาลัยดีๆ เราทำงานเเทบทุกวันค่ะ วันไหนหยุดเขาจะว่าเราว่าทำไมถึงหยุด เราก็ร้องไห้บ่อยมากค่ะตั้งแต่มาอยู่กับเขาเคยไปหาหมอซึมเศร้าแล้วค่ะ เขาบอกเราไม่ได้เป็นหรอกเราเอาเเต่ใจ เราทำงานนอกจากจะเครียดเรื่องงานก็ยังจะมีเรื่องที่บ้านค่ะ เวลากับบ้านก็มีร้องไห้บนรถบ้างค่ะ มันอั้นไม่ไหวจริงๆ นั่งรถอยู่ดีๆก็อยากตาย เพราะเราเหนื่อย แล้ววถ้าหลานเขาทำอะไรไม่ได้สักอย่างเขาก็จะมาด่าเราให้เราเสียใจ ไม่ก็พยายามไล่เราออกจากบ้าน เงินเก็บเราแทบบไม่มีเราก็ทำได้แค่เงียบค่ะ บางทีก็มาด่าเพื่อนเราค่ะเราเล่นเกมคุยกับเพื่อน เพื่อนเราได้ยินเพื่อนเราก็บอกว่างงเลย แล้ววเราจะต้องกู้เงินให้พ่อค่ะ เคยปฏิเสธแล้วเขาด่าค่ะ บอกว่าทำไม่สงสารพ่อ เขาจะทำงานให้เราโดนไล่ออกจากงาน จะไปด่าเราที่ทำงาน เราเครียดมากค่ะ เราเล่าให้ที่ทำงานฟังก็มีแต่คนอึ้งกับสิ่งที่เราต้องเจอ เรารู้สึกเศร้ากับตัวเองมากโทษตัวเองปลอบใจตัวเอง ว่าคงเป็นกรรมของเราที่เราต้องมาเจอเเบบนี้ อาจจะเป็นเพราะตัวเราเอง จากคนที่พูดมากๆก็กลายเป็นคนไม่พูดเลย เวลาพูดก็พูดไม่รู้เรื่อง ร้องไห้กับตัวเอง เราคิดนานมาก ว่าเราจะเล่าให้คนอื่นฟังดีมั้ย เราไม่ได้มโนเองหรือสร้างเรื่องขึ้นมา ถ้าอัดเสียงที่เขาว่าเรามาลงได้เราก็คงทำ ขอบคุณคนที่อ่านจบนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ