สวัสดีค่ะทุกคน เราเพิ่งเริ่มใช้พันทิปเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะมีใครสนใจอ่านจนจบไหมนะคะ แต่วันนี้เราอยากมาแชร์เรื่องราวและประสบการณ์ที่เราเคยพบเจอให้ทุกคนได้อ่านกันค่ะ (อาจจะลี้ลับ) ซึ่งไม่ได้มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวด้วยนะคะ ถ้ามีเวลาว่าง ๆ เราจะทยอยมาเล่าประสบการณ์และเรื่องราวอื่น ๆ ให้ฟัง
ตัวเราเป็นคนจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานตอนกลาง เราอยู่ในหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งค่ะเป็นหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนมากอยู่กันเเบบชนบท พึ่งพาอาศัยกันหรือค้าขาย ของกันเองในหมู่บ้านเป็นหมู่บ้านเล็กๆมีบ้านไม่น่าจะถึง 100 หลังคาเรือนด้วยซ้ำค่ะ เราเกิดเเละเติบโตมาในหมู่บ้านนั้นตั้งเเต่เด็กเเต่พอขึ้น อนุบาล เราก็ได้ย้ายไปเรียนกับพ่อเเม่ที่ กทม จนมาช่วงโรคระบาดโควิด19 ประมาณปีค่ะ 2561 ทุกอย่างเปลี่ยนไปเราได้ย้ายกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดไปอยู่กับตายายค่ะช่วงนั้นเราขึ้น ป.4 พอดีเรามีเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งเเต่เด็กเล่นด้วยกันมาตลอดเเต่มันไปเรียนที่ ชลบุรี ค่ะ ช่วงระหว่างที่เราอยู่ก็ไม่มีอะไรเเปลกเลยค่ะ จนเราขึ้น มัธยมเป็นช่วงโควิด19 เริ่มซาๆลงค่ะเราย้ายไปเรียนกับพ่อเเม่ที่จังหวัดหนึ่งในภาคอีสานตอนบนค่ะ ( ช่วงหลังโควิดพ่อกับเเม่เราก็ได้ขอย้ายงานไปอีกจังหวัดค่ะ ) ระหว่างที่เราอยู่ที่นี่เราก็ไม่ค่อยได้รู้อะไรเกี่ยวกับบ้านเกิดเราเลยค่ะ ก็มีโทรหายายบ้างเเต่ก็ไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับหมู่บ้านให้ฟัง ช่วงปิดเทอมใหญ่ม.1 เราก็กลับบ้านบ้างเเต่ก็ไม่ได้เจออะไร แต่พอมาช่วงปิดเทอมใหญ่ม.2จะขึ้นม.3 เพื่อนที่โตมากับเราตั้งเเต่เด็กขอให้ชื่อว่า น้ำมนต์ ( สมมุติ ) โรงเรียนมันปิดเทอมพอดีค่ะเลยลงมาบ้าน เรา ก้กลับบ้านเกิดเราด้วยพอดี ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันเเต่ความสนิทก็ไม่เคยลดลงเลยค่ะ เราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนมีอยู่วันหนึ่ง ขอบอกก่อนนะคะหมู่บ้านเราจะมี โรงเรียนประจำหมู่บ้านอยู่ติดกับวัดเเละป่าช้าค่ะ ถ้าจะไปหรือกลับโรงเรียนสามารถลัดไปทางป่าช้าและวัดได้ค่ะ เรากับน้ำมนต์ ไปเล่นที่โรงเรียนค่ะประมาณ6โมงเย็นก็กลับทีเเรกก็ไปทางใหญ่ปกติเเต่พอขากลับเราคิดยังไงไม่รู้ชวนน้ำมนต์กลับทางป่าช้าเพื่อนเราก็ไม่ได้ปฏิเสธค่ะเลยพากันกลับทางนั้น เราเป็นคนขับมอไซค่ะ น้ำมนต์เป็นคนซ้อน ตอนขับเข้าไปในเขตป่าช้าเเรกๆก็ไม่มีอะไรค่ะเเต่พอไกลจากทางเข้าหน่อยเราก็ได้ยินเสียงวิ่งมาจากพุ่มไม้ข้างทางเป็นเสียงเหมือนสุนัขวิ่งไล่รถค่ะเราตกใจเลยหลุดพูดว่า “เห้ย” เเละหันไปดูค่ะเเต่ก็ไม่มีอะไรมีเเต่เสียงวิ่งตามเเละใบไม้ที่ปลิวตามล้อรถอยู่ น้ำมนต์ก็ตกใจที่เราพูดว่าเห้ยเลยถามว่าเป็นอะไร เราไม่ได้ตอบเเต่รีบบิดรถค่ะ พอใกล้ถึงหมู่บ้านคนเสียงก็ค่อยๆหายไปเราเลยรีบกลับบ้าน พอถึงบ้านเราตัวสั่นเล่าทั้งหมดให้เพื่อนฟัง น้ำมนต์บอกว่า ทีเเรกไม่ได้ยินเเต่พอเราพูดว่า “เห้ย” ก็ได้ยินเป็นเสียงวิ่งตาม เราเลยไปเล่าให้ยายเราฟังยายเราเลยบอกว่า สิไปทางนั้นเฮ็ดหยัง บ่ฮู้ติว่า “เป็นป่าผีป่าหลอก” ก็ประมาณว่า จะไปทางนั้นทำไมไม่รู้หรอว่าเป็นป่าผีป่าหลอก ( ป่าช้า ) เราก็เลยไปเล่าให้น้องของยายเราฟังเราเรียกว่าตาค่ะ ตาเราบอกว่า สมัยก่อนที่ยังไม่เมรุ ตรงนั้นเป็น กองฟอน หรือเวลามี หมาขิตก็จะเอามาฝังตรงนั้นเเหละค่ะ มีเรื่องโหดกว่านี้อีกค่ะไว้วันหลังจะมาเเชร์ ปสก อีก
ป่าช้าข้างวัด
ตัวเราเป็นคนจังหวัดหนึ่งในภาคอีสานตอนกลาง เราอยู่ในหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งค่ะเป็นหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนมากอยู่กันเเบบชนบท พึ่งพาอาศัยกันหรือค้าขาย ของกันเองในหมู่บ้านเป็นหมู่บ้านเล็กๆมีบ้านไม่น่าจะถึง 100 หลังคาเรือนด้วยซ้ำค่ะ เราเกิดเเละเติบโตมาในหมู่บ้านนั้นตั้งเเต่เด็กเเต่พอขึ้น อนุบาล เราก็ได้ย้ายไปเรียนกับพ่อเเม่ที่ กทม จนมาช่วงโรคระบาดโควิด19 ประมาณปีค่ะ 2561 ทุกอย่างเปลี่ยนไปเราได้ย้ายกลับไปเรียนที่ต่างจังหวัดไปอยู่กับตายายค่ะช่วงนั้นเราขึ้น ป.4 พอดีเรามีเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งเเต่เด็กเล่นด้วยกันมาตลอดเเต่มันไปเรียนที่ ชลบุรี ค่ะ ช่วงระหว่างที่เราอยู่ก็ไม่มีอะไรเเปลกเลยค่ะ จนเราขึ้น มัธยมเป็นช่วงโควิด19 เริ่มซาๆลงค่ะเราย้ายไปเรียนกับพ่อเเม่ที่จังหวัดหนึ่งในภาคอีสานตอนบนค่ะ ( ช่วงหลังโควิดพ่อกับเเม่เราก็ได้ขอย้ายงานไปอีกจังหวัดค่ะ ) ระหว่างที่เราอยู่ที่นี่เราก็ไม่ค่อยได้รู้อะไรเกี่ยวกับบ้านเกิดเราเลยค่ะ ก็มีโทรหายายบ้างเเต่ก็ไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับหมู่บ้านให้ฟัง ช่วงปิดเทอมใหญ่ม.1 เราก็กลับบ้านบ้างเเต่ก็ไม่ได้เจออะไร แต่พอมาช่วงปิดเทอมใหญ่ม.2จะขึ้นม.3 เพื่อนที่โตมากับเราตั้งเเต่เด็กขอให้ชื่อว่า น้ำมนต์ ( สมมุติ ) โรงเรียนมันปิดเทอมพอดีค่ะเลยลงมาบ้าน เรา ก้กลับบ้านเกิดเราด้วยพอดี ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันเเต่ความสนิทก็ไม่เคยลดลงเลยค่ะ เราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนมีอยู่วันหนึ่ง ขอบอกก่อนนะคะหมู่บ้านเราจะมี โรงเรียนประจำหมู่บ้านอยู่ติดกับวัดเเละป่าช้าค่ะ ถ้าจะไปหรือกลับโรงเรียนสามารถลัดไปทางป่าช้าและวัดได้ค่ะ เรากับน้ำมนต์ ไปเล่นที่โรงเรียนค่ะประมาณ6โมงเย็นก็กลับทีเเรกก็ไปทางใหญ่ปกติเเต่พอขากลับเราคิดยังไงไม่รู้ชวนน้ำมนต์กลับทางป่าช้าเพื่อนเราก็ไม่ได้ปฏิเสธค่ะเลยพากันกลับทางนั้น เราเป็นคนขับมอไซค่ะ น้ำมนต์เป็นคนซ้อน ตอนขับเข้าไปในเขตป่าช้าเเรกๆก็ไม่มีอะไรค่ะเเต่พอไกลจากทางเข้าหน่อยเราก็ได้ยินเสียงวิ่งมาจากพุ่มไม้ข้างทางเป็นเสียงเหมือนสุนัขวิ่งไล่รถค่ะเราตกใจเลยหลุดพูดว่า “เห้ย” เเละหันไปดูค่ะเเต่ก็ไม่มีอะไรมีเเต่เสียงวิ่งตามเเละใบไม้ที่ปลิวตามล้อรถอยู่ น้ำมนต์ก็ตกใจที่เราพูดว่าเห้ยเลยถามว่าเป็นอะไร เราไม่ได้ตอบเเต่รีบบิดรถค่ะ พอใกล้ถึงหมู่บ้านคนเสียงก็ค่อยๆหายไปเราเลยรีบกลับบ้าน พอถึงบ้านเราตัวสั่นเล่าทั้งหมดให้เพื่อนฟัง น้ำมนต์บอกว่า ทีเเรกไม่ได้ยินเเต่พอเราพูดว่า “เห้ย” ก็ได้ยินเป็นเสียงวิ่งตาม เราเลยไปเล่าให้ยายเราฟังยายเราเลยบอกว่า สิไปทางนั้นเฮ็ดหยัง บ่ฮู้ติว่า “เป็นป่าผีป่าหลอก” ก็ประมาณว่า จะไปทางนั้นทำไมไม่รู้หรอว่าเป็นป่าผีป่าหลอก ( ป่าช้า ) เราก็เลยไปเล่าให้น้องของยายเราฟังเราเรียกว่าตาค่ะ ตาเราบอกว่า สมัยก่อนที่ยังไม่เมรุ ตรงนั้นเป็น กองฟอน หรือเวลามี หมาขิตก็จะเอามาฝังตรงนั้นเเหละค่ะ มีเรื่องโหดกว่านี้อีกค่ะไว้วันหลังจะมาเเชร์ ปสก อีก