ขอระบายหน่อยค่ะ และขอบคุณที่อ่านจบ
เราอายุ 26 เป็นลูกคนเดียว ออกจากบ้าน ตจว. มาทำงานตั้งแต่จบ ม.6 โตมากับครอบครัวท็อกสิก ขนาดที่ว่าเราเคยมีความคิดอยากจบชีวิตในบ้านเพื่อให้พวกเค้าจำไว้ ดีใจมากที่พ่อแม่อนุญาตให้มาทำงานกับลูกพี่ลูกน้อง เพราะเค้าไม่มีตังส่งเรียน เงินเดือนเราก็ทั่วๆไป ช่วงโควิดเรายอมกินแบบอดอยากแทนการกลับไปอยู่บ้าน ตอนนี้พ่อแม่อายุ50 เลิกทำงานตั้งแต่เราออกจากบ้านตั้งแต่ปีไหนไม่แน่ใจ พวกเค้าทำงานใช้แรงกายหนักมาตั้งแต่เราเกิด ตอนนี้ร่างกายเลยเกินอายุไปบ้าง ตอนนี้รับจ้างทำงานแถวบ้านทั่วไป เรามีแฟน แฟนซัพพอร์ตเยอะมาก ล่าสุดแฟนกลับบ้านตจว.กับเรา แล้วสงสารบ้านที่เราอยู่ อยากให้พ่อแม่เราได้อยู่ดีขึ้น เลยรีโนเวทบ้านให้ หมดเกือบสามแสน แรกๆ พ่อกับแม่ก็รับปากทุกอย่าง จะดูแลบ้านอย่างนู้นอย่างนี้ จะทำตัวดีขึ้น บลาๆ สุดท้ายก็เหมือนเดิม ปล่อยบ้านรก ขี้เกียจ กินไหนวางนั่น ขยะไม่ทิ้ง มีคนหาให้กินก็กิน ไม่มีก็ไม่กิน นอนเล่นมือถือทั้งวัน แม่ต้องคอยทำให้ จนแม่เบื่อ ก็เลยไม่ทำ กลายเป็นเละเทะไปกันใหญ่ เวลามีเงินก้อนให้ สั่งของแม็คโครให้เค้ามาส่งบ้านประจำเดือน ก็จะทำตัวดี ช่วงไหนไม่มีก็เหมือนเดิม ตอนนี้เลยเลิกซื้อให้แล้ว เพราะขยะเต็มบ้าน รกไปหมด ตั้งแต่เราเกิดจนตอนนี้เค้าก็ทะเลาะกันด่ากันทุกวัน แต่แม่ก็มาบ่นให้ฟังบ่อยๆ แม่โดนด่ามาตลอดจนกลายเป็นอีกคน ความคิดกลายเป็นอีกแบบ อมทุกข์ ย้ำคิดย้ำทำ พูดแต่เรื่องลบๆ เหมือนชอบความเจ็บปวด ขุดไม่ได้ดึงไม่ออก พูดแต่เรื่องลบๆที่วนอยู่ในหัว รู้แล้วเราเบื่อ เราเหนื่อยใจ ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเค้าแล้ว อยากตัดไปเลย เพราะห่างกันมา8ปีแล้ว สุขภาพจิตเราดีขึ้นมาก แต่มาคิดอีกที ที่บ้านก็ไม่เหลือใครแล้ว ญาติๆที่เหลือก็ไม่รักสามัคคีกันสักคน ไม่รู้เป็นอะไรนักหนากันไปหมด ทุกครั้งที่แม่ไลน์มาคือเรื่องเงิน บ่นที่โดนพ่อด่ามาทั้งสวนสัตว์ ยายคนนู้นว่าอันนู่น ยายคนนี้ว่าอย่างงี้ คือเราไม่อยากกลับไปอยู่ตจว.แล้ว สังคมแย่ แถมไม่เหลือใครที่นั่น ไม่มีอะไรให้ทำ อยู่ใกล้พวกเค้าเราก็คิดแต่เรื่องตอนที่ทำร้ายเรา ความผิดที่พวกเค้าไม่รู้ตัว อยู่ใกล้แล้วมีแต่เรื่องลบๆ คุยกันไม่ถึง5ประโยค ทะเลาะกันให้เราฟังอีกแล้ว ชีวิตวนอยู่อย่างนั้น เราจะทำยังไงดี ไม่ได้คิดว่าพ่อแม่อายุ50จะเลิกทำงาน และเราไม่อยากดูแลพวกเค้า เพราะเรามีปมในชีวิตไปแล้ว และพวกเค้าไม่เคยคิดจะรับฟัง มันแก้ที่ตัวเราไม่ได้ เราแกล้งให้อภัยไม่ได้ เคยลองแล้ว เคยคิดว่าเป็นพ่อแม่ครั้งแรก เค้าโดนเลี้ยงมาแบบนี้อีกที บลาๆ คือคิดเข้าข้างพวกเค้าเยอะแล้ว แต่ใจเราไม่ไหว เพราะสุดท้ายแล้ว การกระทำ ความคิดเค้า ก็คือ คนที่ตั้งใจมีลูกไว้ใช้ และเค้าไม่เคยผิด
ขอระบายหน่อยค่ะ และขอบคุณที่อ่านจบ
เราอายุ 26 เป็นลูกคนเดียว ออกจากบ้าน ตจว. มาทำงานตั้งแต่จบ ม.6 โตมากับครอบครัวท็อกสิก ขนาดที่ว่าเราเคยมีความคิดอยากจบชีวิตในบ้านเพื่อให้พวกเค้าจำไว้ ดีใจมากที่พ่อแม่อนุญาตให้มาทำงานกับลูกพี่ลูกน้อง เพราะเค้าไม่มีตังส่งเรียน เงินเดือนเราก็ทั่วๆไป ช่วงโควิดเรายอมกินแบบอดอยากแทนการกลับไปอยู่บ้าน ตอนนี้พ่อแม่อายุ50 เลิกทำงานตั้งแต่เราออกจากบ้านตั้งแต่ปีไหนไม่แน่ใจ พวกเค้าทำงานใช้แรงกายหนักมาตั้งแต่เราเกิด ตอนนี้ร่างกายเลยเกินอายุไปบ้าง ตอนนี้รับจ้างทำงานแถวบ้านทั่วไป เรามีแฟน แฟนซัพพอร์ตเยอะมาก ล่าสุดแฟนกลับบ้านตจว.กับเรา แล้วสงสารบ้านที่เราอยู่ อยากให้พ่อแม่เราได้อยู่ดีขึ้น เลยรีโนเวทบ้านให้ หมดเกือบสามแสน แรกๆ พ่อกับแม่ก็รับปากทุกอย่าง จะดูแลบ้านอย่างนู้นอย่างนี้ จะทำตัวดีขึ้น บลาๆ สุดท้ายก็เหมือนเดิม ปล่อยบ้านรก ขี้เกียจ กินไหนวางนั่น ขยะไม่ทิ้ง มีคนหาให้กินก็กิน ไม่มีก็ไม่กิน นอนเล่นมือถือทั้งวัน แม่ต้องคอยทำให้ จนแม่เบื่อ ก็เลยไม่ทำ กลายเป็นเละเทะไปกันใหญ่ เวลามีเงินก้อนให้ สั่งของแม็คโครให้เค้ามาส่งบ้านประจำเดือน ก็จะทำตัวดี ช่วงไหนไม่มีก็เหมือนเดิม ตอนนี้เลยเลิกซื้อให้แล้ว เพราะขยะเต็มบ้าน รกไปหมด ตั้งแต่เราเกิดจนตอนนี้เค้าก็ทะเลาะกันด่ากันทุกวัน แต่แม่ก็มาบ่นให้ฟังบ่อยๆ แม่โดนด่ามาตลอดจนกลายเป็นอีกคน ความคิดกลายเป็นอีกแบบ อมทุกข์ ย้ำคิดย้ำทำ พูดแต่เรื่องลบๆ เหมือนชอบความเจ็บปวด ขุดไม่ได้ดึงไม่ออก พูดแต่เรื่องลบๆที่วนอยู่ในหัว รู้แล้วเราเบื่อ เราเหนื่อยใจ ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับพวกเค้าแล้ว อยากตัดไปเลย เพราะห่างกันมา8ปีแล้ว สุขภาพจิตเราดีขึ้นมาก แต่มาคิดอีกที ที่บ้านก็ไม่เหลือใครแล้ว ญาติๆที่เหลือก็ไม่รักสามัคคีกันสักคน ไม่รู้เป็นอะไรนักหนากันไปหมด ทุกครั้งที่แม่ไลน์มาคือเรื่องเงิน บ่นที่โดนพ่อด่ามาทั้งสวนสัตว์ ยายคนนู้นว่าอันนู่น ยายคนนี้ว่าอย่างงี้ คือเราไม่อยากกลับไปอยู่ตจว.แล้ว สังคมแย่ แถมไม่เหลือใครที่นั่น ไม่มีอะไรให้ทำ อยู่ใกล้พวกเค้าเราก็คิดแต่เรื่องตอนที่ทำร้ายเรา ความผิดที่พวกเค้าไม่รู้ตัว อยู่ใกล้แล้วมีแต่เรื่องลบๆ คุยกันไม่ถึง5ประโยค ทะเลาะกันให้เราฟังอีกแล้ว ชีวิตวนอยู่อย่างนั้น เราจะทำยังไงดี ไม่ได้คิดว่าพ่อแม่อายุ50จะเลิกทำงาน และเราไม่อยากดูแลพวกเค้า เพราะเรามีปมในชีวิตไปแล้ว และพวกเค้าไม่เคยคิดจะรับฟัง มันแก้ที่ตัวเราไม่ได้ เราแกล้งให้อภัยไม่ได้ เคยลองแล้ว เคยคิดว่าเป็นพ่อแม่ครั้งแรก เค้าโดนเลี้ยงมาแบบนี้อีกที บลาๆ คือคิดเข้าข้างพวกเค้าเยอะแล้ว แต่ใจเราไม่ไหว เพราะสุดท้ายแล้ว การกระทำ ความคิดเค้า ก็คือ คนที่ตั้งใจมีลูกไว้ใช้ และเค้าไม่เคยผิด