สวัสดีค่ะวันนี้อยากมาแชร์คุณแม่ของเราเริ่มเล่นพนันตั้งแต่เราอยู่ปอ 5- 6 จนตอนนี้เราขึ้นมอ.4 เเรกๆ ยังไม่หนักมากจนผ่านไป 2 ปีเราเริ่มรับรู้ได้ถึงความซิบหายทั้งรถที่มีต้องเอาไปขายไปจำนำทองไปจำแล้วที่เราหนักใจที่สุดคือมันไปเดือดร้อนพี่สาวต่างแม่ญาติพี่น้องและดนอื่นอีกมากมายเราอาจจะลงรายละเอียดไม่มากแต่หลักๆ คือเรื่องเงินและทรัพย์สินตอนนี้เรามอ 4 ช่วงปิดเทอมเราไปหาแม่กับพ่อมาค่ะเราอยู่ต่างจังหวัดกับแม่เลี้ยง/แม่ของพี่สาวแม่กับพ่อเรามีปากเสียงกันนิดหน่อยแม่เราได้พูดประโยคนึงขึ้นมา* อันนี้แม่พูดกับพ่อนะคะ* ’‘หนูสาบานเลยว่าหนูเลิกเล่นแล้วมาอยู่ให้เขาค่าขนาดนี้ใครจะเล่น‘’เรานั่งฟังแล้วรู้สึกฝนตกในใจเพราะก่อนหน้านั้นเราไปแอบเห็นแม่เล่นเรารุ้สึกแบบเห้ยครอบครัวเละขนาดนี้แล้วยังจะเล่นหรอจะไม่เหลือะไรแล้วนะคือมันต้องขนาดไหนแม่ถึงจะเลิกเราหมดความเชื่อใจในตัวแม่ของเราและไม่ใช่แค่เราทุกคนในครอบครัวไม่มีใครอยากจะเชื่อคำพูดของแม่ เราอาจจะพิมพ์ไม่เข้าใจในวงนะคะคือเราเป็นคนที่พิมพ์อะไรไม่ค่อยรู้เรื่องแบบพูดไม่ค่อยรู้เรื่องพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องเรียบเรียงคำ เราอาจจะพิมพ์ไม่เข้าในะคะคือเราเป็นคนที่พิมพ์อะไรไม่ค่อยรู้เรื่องแบบพูดไม่ค่อยรู้เรื่องพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องเรียบเรียงคำไม่ค่อยถูกแต่ที่แน่แน่เลยคือตอนนี้ครอบครัวมีหนี้เป็นจำนวนมากญาติพี่น้องฝั่งแม่ก็ไม่เอาแม่แล้วคือแม่ไม่เหลือใครนอกจากตัวเราแล้วพ่อ
เราเป็นเด็กที่ความฝันแต่พอครอบครัวเป็นอย่างนี้เราก็ไม่รู้ว่าเราจะสามารถทำความฝันของเราให้เป็นจริงได้ไหมทุกครั้งที่เราเห็นคนพิการเขายังทำงานเขายังใช้ชีวิตต่อไปแล้วก็รู้สึกว่าเออเราครบ32ส่วนแล้วก็ยังมีเงินพอประทังชีวิตถึงมันจะเดือนชนเดือนแต่อย่างน้อยมันก็มีเรามีโอกาสมากกว่าเค้าเราจะยอมแพ้ง่ายง่ายเหรอวะแต่แบบ จะว่ายังไงล่ะทุกคน