ตอนเป็นวัยรุ่น ผมเชื่อเรื่องผีนิดหน่อย เป็นคนชอบดูหนังผี ละครผี
ห้องหุ่น แม่นาค ตุ๊กตา ยายสปีด ดูมาหมดเลย
แต่ๆๆๆไม่เคยเจอผีแม้แต่ครั้งเดียว (เป็นคนกลัวผีนิดหน่อย ทั้งๆที่ไม่เคยเจอ)
จนกระทั่งสิบปีที่แล้ว
ผมเจอสิ่งที่เข็ดขัดสั้น หาคำตอบไม่ได้ เห็นกับตา สองตาชัดๆ ไม่ใช่ได้ยินเสียง เห็นแว่บไปวับมา
แต่เห็นจริงๆ ด้วยสายตาสั้น 350 ในเวลา สามวินาที
มาครับ เหล่าให้อ่าน ต้อนรับวันเสาร์สโมสร
สิบปีที่แล้ว ผมไปทัวร์งานบุญ ไหว้พระสิบวัดที่ภาคอีสาน
ก็วัดดังๆทั้งหลายนั้นแล ไปสองคืนสามวัน
พอกลับมาคืนวันอาทิตย์ ถึงบ้านเกือบตีหนึ่ง
เข้าบ้านเก็บของ ไปอาบน้ำหนึ่งนาที ดื่มน้ำครึ่งแก้ว แล้วตอนแรกจะขึ้นไปนอนที่ห้อง (นอนกับแม่อายุ 62 ขวบ)
ตอนนั้นผมรู้สึกไม่สบายนิดๆ คือมีน้ำมูกหน่อยๆ ไม่ได้ปวดหัวอะไร สมองปกติ ไม่จับสั่นใดๆ แต่มีรู้ว่า ไข้หวัดกำลังมา
อาจจะเพราะเดินฝ่าร้อน เข้ารถทัวร์แอร์เย็นฉ่ำ สลับไปมา ร่างกายเลยงงงวย
ผมเลยคิดว่า หกโมงเช้าก็ต้องตื่นแล้ว เราเริ่มไม่สบายนิดๆ เดี๋ยวไปนอนกับแม่ๆจะติด
มองนาฬิกา ตีหนึ่งยี่สิบ ผมเลยนอนบนโซฟา ปิดไฟ หันหน้าให้ผนังโซฟา แสงไฟหน้าบ้านส่องเข้ามา
ทำให้ผมรู้ว่า ถ้าจะนอนข้างล่างตรงนี้ ต้องไปหาม่านมาติดสักหน่อย
ผมล้มตัวลงนอนตะแคงซ้าย ในใจคิดว่า พรุ่งนี้มีงานอะไรคงค้างอยู่นะ คิดไปเรื่อยๆเริ่มจะหลับแต่ยังไม่หลับ
ย้ำว่า ยังไม่หลับ แค่หลับตาคิดๆ สักพัก ผ้าห่มที่ผมคลุมตรงไหล่ ก็เหมือนมีมือมาจับเลื่อนขึ้นไปให้นิดหนึ่ง
ตอนนั้นผมลืมตา และคิดว่าแม่ลงมาจับผ้าห่มให้ จึงหันไปเพื่อบอกว่าไม่ค่อยสบาย เลยมานอนตรงนี้ (เฮ้อ ขนลุก)
ผมหันไป สายตาแท้ๆของผม เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เห็นข้างขวาของเธอ
อ้าววววว ชุดไทยเลยโว้ย ทำไมผีต้องแต่ชุดไทย ผมจำได้เลยว่า เป็นชุดไทยสีฟ้าหรือน้ำเงินนี่แหละ
ไฟมันถึงจะไม่สว่างมาก แต่ก็พอเห็นได้ พอเห็นหน้าด้านข้างด้วย ที่เห็นคือ เธอคือ ใครว่ะ?
เธอหันหลังเดินไปใต้บันไดที่ขึ้นชั้นสองของบ้าน ผมนี่ลุกทันที ในใจ เซี้ยยยย ไรว่ะ ตาไม่ฝาด ไม่เมา ไม่ง่วง ยังไม่หลับ
นี่เต็มๆตาเนื้อเลย สามวินาทีทอง ตอนนั้นพูดตรงๆ ผมสั่นเลย แล้วผมตัดสินใจ สละทุกอย่าง รีบเดินขึ้นไปชั้นบน
ซึ่งมันต้องผ่านบันไดนั้น แน่นอนครับ ผมแทบจะวิ่ง แต่พยายามทำเป็นไม่รู้เรื่อง เดินไวปิดประตู แล้วขึ้นเตียงเลย
แม่ยังนอนหลับสนิทที่เตียงของแก ผมแอบมองดู ช่ายยยยแม่ป่าว ใช่แม่จริงๆ เพราะเสียงกรนอันคุ้นเคย
นั้นแหละครับ ที่ผมเห็นด้วยตาเนื้อ ไม่ได้ฝันไม่ได้ละเมอ ไม่ได้เห็นผ่านๆ
ทุกวันนี้ผมยังอยากจะรู้เลยว่า เธอเป็นใคร?
แต่ความรู้สึกของผมคือ เธอมาดีครับ ความกลัวของผมเลยลดน้อยลง
ใช่แล้วครับ ไม่ต้องเชื่อเรื่องเล่าผีมากมาย คนไม่เชื่ออย่าไงก็ไม่เชื่อ แต่ผมเห็นแล้ว จบข่าวครับ
ที่สำคัญ อีกสามปีต่อไป ผมเจออีกครับ เคครับ ปีหน้ามาเล่าให้อ่านจ้าาาาาา
𝐇𝐀𝐋𝐋𝐎𝐖𝐄𝐄𝐍 2026 2569 ไม่ว่าเทศกาลอะไร? ไม่ว่าวัฒนธรรมชนชาติไหน? ไทยแลนด์แดนสยาม รับหมดไม่เกี่ยงงอน
ห้องหุ่น แม่นาค ตุ๊กตา ยายสปีด ดูมาหมดเลย
แต่ๆๆๆไม่เคยเจอผีแม้แต่ครั้งเดียว (เป็นคนกลัวผีนิดหน่อย ทั้งๆที่ไม่เคยเจอ)
จนกระทั่งสิบปีที่แล้ว
ผมเจอสิ่งที่เข็ดขัดสั้น หาคำตอบไม่ได้ เห็นกับตา สองตาชัดๆ ไม่ใช่ได้ยินเสียง เห็นแว่บไปวับมา
แต่เห็นจริงๆ ด้วยสายตาสั้น 350 ในเวลา สามวินาที
มาครับ เหล่าให้อ่าน ต้อนรับวันเสาร์สโมสร
สิบปีที่แล้ว ผมไปทัวร์งานบุญ ไหว้พระสิบวัดที่ภาคอีสาน
ก็วัดดังๆทั้งหลายนั้นแล ไปสองคืนสามวัน
พอกลับมาคืนวันอาทิตย์ ถึงบ้านเกือบตีหนึ่ง
เข้าบ้านเก็บของ ไปอาบน้ำหนึ่งนาที ดื่มน้ำครึ่งแก้ว แล้วตอนแรกจะขึ้นไปนอนที่ห้อง (นอนกับแม่อายุ 62 ขวบ)
ตอนนั้นผมรู้สึกไม่สบายนิดๆ คือมีน้ำมูกหน่อยๆ ไม่ได้ปวดหัวอะไร สมองปกติ ไม่จับสั่นใดๆ แต่มีรู้ว่า ไข้หวัดกำลังมา
อาจจะเพราะเดินฝ่าร้อน เข้ารถทัวร์แอร์เย็นฉ่ำ สลับไปมา ร่างกายเลยงงงวย
ผมเลยคิดว่า หกโมงเช้าก็ต้องตื่นแล้ว เราเริ่มไม่สบายนิดๆ เดี๋ยวไปนอนกับแม่ๆจะติด
มองนาฬิกา ตีหนึ่งยี่สิบ ผมเลยนอนบนโซฟา ปิดไฟ หันหน้าให้ผนังโซฟา แสงไฟหน้าบ้านส่องเข้ามา
ทำให้ผมรู้ว่า ถ้าจะนอนข้างล่างตรงนี้ ต้องไปหาม่านมาติดสักหน่อย
ผมล้มตัวลงนอนตะแคงซ้าย ในใจคิดว่า พรุ่งนี้มีงานอะไรคงค้างอยู่นะ คิดไปเรื่อยๆเริ่มจะหลับแต่ยังไม่หลับ
ย้ำว่า ยังไม่หลับ แค่หลับตาคิดๆ สักพัก ผ้าห่มที่ผมคลุมตรงไหล่ ก็เหมือนมีมือมาจับเลื่อนขึ้นไปให้นิดหนึ่ง
ตอนนั้นผมลืมตา และคิดว่าแม่ลงมาจับผ้าห่มให้ จึงหันไปเพื่อบอกว่าไม่ค่อยสบาย เลยมานอนตรงนี้ (เฮ้อ ขนลุก)
ผมหันไป สายตาแท้ๆของผม เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เห็นข้างขวาของเธอ
อ้าววววว ชุดไทยเลยโว้ย ทำไมผีต้องแต่ชุดไทย ผมจำได้เลยว่า เป็นชุดไทยสีฟ้าหรือน้ำเงินนี่แหละ
ไฟมันถึงจะไม่สว่างมาก แต่ก็พอเห็นได้ พอเห็นหน้าด้านข้างด้วย ที่เห็นคือ เธอคือ ใครว่ะ?
เธอหันหลังเดินไปใต้บันไดที่ขึ้นชั้นสองของบ้าน ผมนี่ลุกทันที ในใจ เซี้ยยยย ไรว่ะ ตาไม่ฝาด ไม่เมา ไม่ง่วง ยังไม่หลับ
นี่เต็มๆตาเนื้อเลย สามวินาทีทอง ตอนนั้นพูดตรงๆ ผมสั่นเลย แล้วผมตัดสินใจ สละทุกอย่าง รีบเดินขึ้นไปชั้นบน
ซึ่งมันต้องผ่านบันไดนั้น แน่นอนครับ ผมแทบจะวิ่ง แต่พยายามทำเป็นไม่รู้เรื่อง เดินไวปิดประตู แล้วขึ้นเตียงเลย
แม่ยังนอนหลับสนิทที่เตียงของแก ผมแอบมองดู ช่ายยยยแม่ป่าว ใช่แม่จริงๆ เพราะเสียงกรนอันคุ้นเคย
นั้นแหละครับ ที่ผมเห็นด้วยตาเนื้อ ไม่ได้ฝันไม่ได้ละเมอ ไม่ได้เห็นผ่านๆ
ทุกวันนี้ผมยังอยากจะรู้เลยว่า เธอเป็นใคร?
แต่ความรู้สึกของผมคือ เธอมาดีครับ ความกลัวของผมเลยลดน้อยลง
ใช่แล้วครับ ไม่ต้องเชื่อเรื่องเล่าผีมากมาย คนไม่เชื่ออย่าไงก็ไม่เชื่อ แต่ผมเห็นแล้ว จบข่าวครับ
ที่สำคัญ อีกสามปีต่อไป ผมเจออีกครับ เคครับ ปีหน้ามาเล่าให้อ่านจ้าาาาาา