ผิดไหมที่เฉยชากับพ่อตัวเอง

ตามหัวข้อเลยค่ะ ตอนเด็กๆพ่อหนูติดยาขายยา ติดเพื่อน เวลากลับบ้านมาก็สูบยาสูบบุหรี่ แล้วหนูได้กลิ่นบ่อยๆ จนสะสมเรื่อยๆ หนูกลายเป็นหอบเป็นภูมิแพ้ จนต้องมีเครื่องพ่นออกซิเจน ตอนเด็กหนูเลยต้องพ่นออกซิเจนทุกคืน ไม่งั้นหนูจะหายใจไม่ออกเลย หนูเหนื่อยมากที่ต้องพ่นทุกคืน แล้วหนูเป็นคนเล่นกีฬา เล่นกีฬาแต่เด็ก เวลาเล่นก็เหนื่อยง่าย มันรสหายใจไม่ทัน หอบไปหมด จนตอนนี้หนูก็ยังเป็น แต่ไม่ได้พ่นออกซิเจนแล้ว เพราะตอนเด็กแม่มักทำให้ตลอด แต่พ่อกับแม่แยกทางกัน หนูเลยทำเองไม่เป็น แล้วก็ไม่ได้ทำอีกเลย ตอนเด็กพ่อกับแม่ทะเลาะกันให้เห็น หนูเป็นลูก หนูเห็นอย่างงั้นหนูก็เข้าไปห้ามตลอด พ่อก็โวยวายใส่ตลอด หนูก็ร้องให้ จนมีครั้งนึง พ่อเอาปืนจ่อหัวแม่ หนูเห็น หนูวิ่งไปห้าม ปืนก็เลยมาจ่อหนูแทน หนูร้องให้เสียสติไปหมดตอนนั้น หนูก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีอีก ใช่มันไม่มีอีก แต่อีกครั้งนึงดันเป็นมีด พ่อจะแทงแม่หนู ตอนนั้นอยู่บนรถ แม่หนูร้องให้เปิดประตูจะลงจากรถ พ่อก็จะแทงจะแทง แต่ตอนนั้นแม่ก็ไม่ได้ลง หนูก็ขอร้องทั้งพ่อทั้งแม่ให้คุยกันดีๆ พอเขาใจเย็นลง เขาก็เก็บมีดไป แล้วเวลาหนูทะเลาะกับพ่อ หนูเขาทั้งด่าทั้งตี บางทีก็กระทืบ แล้วก็นํ้าลายใส่หน้าหนู ตั้งแต่วันนั้นหนูก็ไม่สามารถมองเขาเหมือนเดิมได้เลย จนเขาเลิกกับแม่หนูก็เข้าใจแม่ว่าที่เลิกเพราะพ่อแย่มากๆแม่โดนทำร้ายจนแม่ไม่ทน แต่แรกๆที่เลิกกัน หนูเสียใจมาก เหมือนโลกทั้งใบพังหนูร้องให้ทุกวัน ร้องเป็นเดือนๆ กินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับ รสแย่มากๆ เวลาพ่อมาหาหนู หนูก็ไปแอบในห้องนํ้าตลอด เพราะไม่อยากเจอหน้าเลย จนตอนนี้ หนูได้อยู่กับพ่อ เพราะพ่อไม่ยอมให้หนูอยู่กับแม่ พ่อดีขึ้นจากเดิม แต่หนูไม่เคยลืมทุกอย่างที่เจอมา จนล่าสุดหนูทะเลาะกับพ่อ กลายเป็นหนูเฉยชาไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด หนูถามใจตัวเอง ตอนนี้หนูเหมือนด้านชากับพ่อ ถ้าพ่อจะทำอะไรหนู หนูก็ชินกับความเจ็บปวดไปแล้ว เมื่อก่อนที่หนีพ่อไปอยู่ในห้องนํ้า ตอนนั้นหนูเกลียดนะ เพราะตั้งแต่แรกๆที่หนูร้องพ่อไม่เคยมาปลอบ กอดของพ่อ ไม่เคยอบอุ่นอีกเลย ที่ผ่านมาหนูอยู่กับพ่อได้ แต่วันนี้แค่ไม่ิยากฝืนใจตัวเอง เพราะหนูไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยสักนิดจากรักกลายเป็นเกลียดจากที่เกลียดกลายเป็นไม่รู้สึกอะไรเลย