.
...
คราสุรีย์ พลิกกลับ ลับฟากฟ้า
เกิดกลียุค โกลาหล อลหมาน
ทิศอุดร ย้อนทักษิณ สิ้นเนากาล
ทั่วสถาน สว่างวาบ คราบอำพัน
ศรเข็มทิศ บิดเบี้ยว เที่ยวคว้างคว้าง
ดั่งชีวัน อัสดง หลงทิศศันต์
กระแสคลื่น แม่เหล็ก ล่มลาวัณย์
โน้มเทวัญ ดึงฟ้า สู่ธานี
ณ ปลายขั้ว นภา แผดเผาไหม้
ออโรรา สาดไฟ วิไลศรี
ระบำร่าย สายเพลิง เริงปัถพี
ส่งสำเนียง พลีคลื่น ครืนครั่นครัน
ห้วงมหรรณพ ป่วนปั่น ลั่นระลอก
น้ำสมุทร ย้อนยอก สะท้านขวัญ
หมู่วิหค หยุดบิน สิ้นผูกพัน
ความเงียบงัน คืบคลาน กลืนธานี
มวลบุปผา คว่ำยอด ทอดกมล
สู่เบื้องล่าง อับอน หม่นราศรี
รับแสงผก ผวนกลับ ดับสุรีย์
ในนที เงาเพลิง สะท้อนตา
ไอความร้อน ทอดตัว ทั่วดงดอน
เงาสลัว ทอดเงา เฝ้าคอยหา
ประชาชน เยื้องย่าง มองนภา
กลั้นอัสสา วาตภัย ในโสภี
เมื่อบนล่าง ซ้ายขวา กลับแปรปรวน
ใต้แสงเพลิงรุจี ที่สดสี
โลกหมุนใหม่ ในรอย คอยทาตรี
ปัถพี แดนทอง นักษัตรบถ
..... ตังพระ .....
...
golden monarch flipped its crown
cast shadow on ground
northern turned south to gaze
doused earthฒ amber haze
compass needles spun in fright
๊unsure of day, unsure of night
magnetic rivers broke flow
pulled sky down to snow
across poles, auroras burned
silent tides, had returned
danced in sheets, violet fire
heavy hum, high desire
oceans felt, sudden shift
watched coastal waters drift
waves grew slow, gulls stood still
silence crept across hill
flowers turned, petals low
catch rays, dared flow
upside-down, inverted skies
fire mirrored in own eyes
heat came soft, shadows bent
through valley, wood, and tent
stepped outside, watch spark
held breath against the dark
down was up, left was right
beneath strange, suspended light
quiet world, spun anew
ground of gold ... blue
..... 'ceanso' .....
...
.
..... ceanso / ตังพระ .....