สวัสดีครับ วันนี้ผมอยากชวนทุกคนมาคุยกันเรื่องแนวคิด
ลองคิดตามนะครับ... ถ้ามีหนังเรื่องหนึ่งดังมากจนคุณอยากลองดู แต่พอเปิดดูไปได้แค่ตอนแรก คุณกลับเจอฉากสีเทาบางฉากที่ขัดใจนิดหน่อย ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่พอมีกระแสดราม่าในเน็ต คุณกลับปล่อยให้อคตินั้นกลืนตัวตนและตัดสินใจปิดหนี ตราหน้าว่าหนังเรื่องนี้แย่ทั้งที่ยังดูไม่จบ
ทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น?
ถ้าคุณลองย้อนคิดกลับไปดู คุณจะเจอเลยว่าคุณแค่อคติกับหนังเรื่องนั้นเพราะกระแสที่ไม่ค่อยดีของคนหมู่มาก คุณจึงมองแค่จุดๆ นั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเรื่องนี้มีอีกหลายมุมและหลายฉากให้คุณรอชมอยู่ แต่คุณกลับไม่เห็นมันเพราะดันไหลตามกระแสสังคมและด่วนตัดสิน ทั้งที่ยังไม่รู้ความจริงรอบด้านด้วยซ้ำ คุณมองเพียงด้านเดียว...
แต่ถ้าคุณลองดูคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ตัดอคติและดูจนจบ ปรากฏว่าเรื่องนี้มันสนุก มีความสมจริง แฝงปรัชญาและแนวคิดต่างๆ อีกมากมาย ถ้าเปรียบกับฝั่งนี้ที่ได้เจอ ”เพชรแท้“ เพราะมองข้ามความอคตินั้นไป... คุณคิดว่าอย่างไรครับ?
คุณกำลังพลาด "เพชรแท้" เพราะอคติของคนอื่นอยู่หรือเปล่า?
ลองคิดตามนะครับ... ถ้ามีหนังเรื่องหนึ่งดังมากจนคุณอยากลองดู แต่พอเปิดดูไปได้แค่ตอนแรก คุณกลับเจอฉากสีเทาบางฉากที่ขัดใจนิดหน่อย ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่พอมีกระแสดราม่าในเน็ต คุณกลับปล่อยให้อคตินั้นกลืนตัวตนและตัดสินใจปิดหนี ตราหน้าว่าหนังเรื่องนี้แย่ทั้งที่ยังดูไม่จบ
ทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น?
ถ้าคุณลองย้อนคิดกลับไปดู คุณจะเจอเลยว่าคุณแค่อคติกับหนังเรื่องนั้นเพราะกระแสที่ไม่ค่อยดีของคนหมู่มาก คุณจึงมองแค่จุดๆ นั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเรื่องนี้มีอีกหลายมุมและหลายฉากให้คุณรอชมอยู่ แต่คุณกลับไม่เห็นมันเพราะดันไหลตามกระแสสังคมและด่วนตัดสิน ทั้งที่ยังไม่รู้ความจริงรอบด้านด้วยซ้ำ คุณมองเพียงด้านเดียว...
แต่ถ้าคุณลองดูคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ตัดอคติและดูจนจบ ปรากฏว่าเรื่องนี้มันสนุก มีความสมจริง แฝงปรัชญาและแนวคิดต่างๆ อีกมากมาย ถ้าเปรียบกับฝั่งนี้ที่ได้เจอ ”เพชรแท้“ เพราะมองข้ามความอคตินั้นไป... คุณคิดว่าอย่างไรครับ?