ไม่คาดหวังก็ยังผิดหวัง

ต่อจากกระทู้ที่แล้ว ตอนนี้เราลองเปิดใจกับครอบครัวแล้วค่ะ แต่ก็นั้นแหละ อ้างบุญคุณเหมือนเดิมหรือไม่ก็เป็นเพราะเราใกล้อายุ18 แล้วเลยคิดว่าจะให้เราดูแล ทำงานหาเงินเอง ตลกดีเนอะ ทั้งที่เราก็ไม่ได้เรียกร้องค่าขนมเพิ่มเลยด้วยซ้ำ คอยทำงานบ้านหรืออื่นๆให้ตลอด บางทีเราอาจจะสื่อสารไม่ดีหรือยังไงก็ไม่รู้แต่ก็นั้นแหละ สภาพหนักกว่าเดิม บางทีแม่ก็แอบดูแชทที่เราคุยกับเพื่อนหรือคุยงานกลุ่ม ไม่ก็เวลาทำงานกลุ่มก็มักจะมาตามโทรทุกสามสิบนาทีทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นแบบนี้มาก่อน แถมสมุดวาดรูปก็โดนเอาไปทิ้งทันทีที่เราบอกว่าอยากเข้าสาขาเกี่ยวกับศิลปะ ส่วนพ่อก็ปัดความรับผิดชอบให้แม่ดูแลจ่ายตังนี่แหละ ตอนนี้รู้สึกเหมือนตุยทั้งเป็น ไม่มีอารมณ์กินข้าว แต่อย่างน้อยก็ยังมีกิจกรรมของโรงเรียนที่พอทำให้เราได้คิดเรื่องทำซุ้มแทนเรื่องครอบครัวไปได้ซักพักหนึ่งก็ยังดี  

เอาเถอะถ้าพวกเขาเห็นเราเป็นแค่หุ้นไว้เก็บกำไรตอนแก่ก็ไม่เป็นไร แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังใช้ชีวิตไหวรึเปล่า แต่ก็พยายามใช้ชีวิตต่อไปให้ได้แล้วกัน