Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (22) วันนี้ที่รอคอย
เช้าวันหยุดที่ปาลิดาคิดว่าจะตื่นสายสักหน่อย แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “คุณปาครับวรชิตฟื้นแล้วครับ”
“อะไรนะ จริงนะคะ ขอบคุณสวรรค์ปาจะรีบไป” ปาลิดาย้ำถามเสียงละล่ำละลักออกมาด้วยความดีใจช่างเป็นข่าวดีที่สุดที่ทุกคนรอคอย...
ปาลิดาอาบน้ำ สวมเสื้อยืดสีสด กางเกงยีน รองเท้าสานรัดส้น ลงมาเรียกแท็กซี่
หน้าโรงพยาบาล...รถยังจอดไม่สนิทเธอจ่ายเงินและรีบเดินอย่างเร็วตรงไปที่ลิฟต์ ปาลิดาลืมที่จะเคาะห้อง เธอถลันพรวดเข้าไป ภาพที่เห็น
เบื้องหน้าคือคนไข้ซึ่งเช็ดตัวแล้ว ใบหน้าซีดเซียวและระโหยอ่อนแรง หญิงสาวดีใจโผเข้าไปกอดเขา น้ำตาเปรอะใบหน้างาม เขาดึงตัวปาลิดาออก
จากวงแขน ทีท่าแปลกใจ มีอาการตกใจปนอยู่ในแววตา
“วิสัยเธอเป็นใครกัน” เสียงแหบจนต้องตะแคงหูฟัง ถามขึ้น อ้อ! ใช่แล้ว วรชิตนอนไม่รู้ตัวเป็นเดือน กล่องเสียงไม่ได้ใช้งานเลย เสียงจึงแตก
พล่าและเบานัก
“คุณปาลิดาไง จำได้ไหม” เขาขมวดคิ้วและส่ายหน้า
“ดูคุ้นหน้า แต่จำไม่ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณเพิ่งรู้สึกตัว อย่ากังวลเลยฉันเป็นเพื่อนคุณไงล่ะ”
หมอถูกตามมาแต่เช้าเช่นกัน เขาเดินเข้ามาพร้อมเขมกรและสามี เขมกรเข้าไปกอดพี่ชาย เขายังงุนงงแต่สายเลือดหรืออย่างไรสุดจะรู้ได้ พี่ชาย
ยกมือขึ้นลูบผมน้องสาวอ่อนโยนก่อนที่จะผละออก แววตาสับสนและไม่มั่นใจ
หมอตรวจร่างกายคนไข้อย่างละเอียด เฝือกที่ขาเอาออกแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน มีนักกายภาพบำบัดเข้ามาทำกายภาพให้สองครั้ง...เช้าและเย็น
ร่างกายแข็งแรงของเขาเวลานี้ยังอ่อนแรง “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร” หมอถามขึ้น วรชิตมองเครื่องแบบและสายหูฟัง
“คุณเป็นหมอ”
“เก่งมาก คุณจำชื่อของตัวเองได้ไหมครับ” เงียบ...ทุกคนเงียบ ได้ยินเพียงเสียงแอร์ที่เปิดไว้แว่วๆ ท่าทางครุ่นคิดไม่แน่ใจอยู่พักใหญ่
“วรชิตครับ ผมทำงานกับวิสัย เรามีบริษัท คนที่เหลือผมจำไม่ได้” เขาเอามือกุมหัว มันปวดตึบ ๆ
“อย่ากังวลเลย คุณเพิ่งรู้สึกตัว จำได้แค่นี้ก็เก่งแล้ว คนไข้ต้องพักผ่อนให้มาก เรายังคงให้อาหารผ่านสายยางหน้าท้องไปก่อน บ่ายสองโมง
ผมจะมาถอดออก แล้วอาหารเย็นจะเป็นน้ำซุป หากการรับอาหารซุปแล้วระบบการทำงานของลำไส้ไม่มีปัญหาจึงจะค่อยเปลี่ยนเป็นโจ๊กใส ๆ สักระยะ
หนึ่งแล้วเป็นข้าวต้มนะครับ” หมอให้ยาเพื่อให้คนไข้พักผ่อน ห้องพิเศษห้องนี้กว้าง เป็นห้องวีไอพีมีสองห้องในแต่ละชั้น ห้องรับแขกแยกมาจากเตียง
คนไข้ มีทีวี ตู้เย็น และอ่างล่างจาน และอุปกรณ์จำเป็นครบครัน ค่าหมอ...ทีมซึ่งเจ้าสัวขอให้ทางโรงพยาบาลคัดหมอฝีมือดีที่สุด ค่ายาและทุกอย่าง
วรชิตยังไม่รู้ว่าเป็นเงินที่เจ้าสัวจ่ายด้วยความเต็มใจ
“อย่าให้เขารู้นะวิสัย เขาจะไม่ยอมรับและลำบากใจ มันเป็นสิ่งที่ลุงอยากตอบแทนคนดีอย่างเขา ตลอดเวลาที่อยู่กับพันวา เขาทุกข์แสนสาหัส
เพียงใด เขาไม่เคยพูดเลย คนดีที่รับผิดชอบอย่างนี้แหละที่ลุงฝันว่าหากลุงมีลูกชายสักคนแบบนี้คงตายตาหลับ” ทั้งหมดจึงมีเพียงวิสัยที่รู้เรื่องนี้
วรชิตดีวันดีคืน การเดิน การทำกายภาพ จนหมอเอ่ยว่าเขาพร้อมจะกลับบ้านแล้ว
“พี่วิสัย พี่ปาคะ พี่ชิตยังจดจำสิ่งต่าง ๆ ไม่ค่อยได้เลยนะคะ หากออกจากโรงพยาบาลไปเราจะดูแลกันอย่างไรคะ” นั้นคือสิ่งที่ทั้งวิสัยและปาลิดา
เป็นห่วง เขาหายเป็นปกติจริงแต่ความจำยังไม่กลับมาทั้งหมด
“กันว่าเราสลับกันมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วจ้างผู้ช่วยพยาบาลมาดูแล พอเขากลับไปทำงานน่าจะช่วยกระตุ้นสมองให้ดีขึ้น” ปาลิดาเห็นด้วย
“ผมวางแผนให้เขาเข้าออฟฟิศอาทิตย์ละสองหรือสามวัน ไม่ต้องอยู่เต็มวัน ดูว่าเขาเป็นอย่างไร”
“เขมเห็นด้วยกับพี่ปาว่าคงต้องให้ความใส่ใจใกล้ชิด จนกว่าจะวางใจได้” ในความห่วงใยลึก ๆ ปาลิดาสังหรณ์ใจว่าที่คุย ๆ กันจะพอเพียงที่จะดู
แลวรชิตได้ไหม เอาเถอะพยายามให้ดีที่สุด แล้วค่อยว่ากัน...วันต่อวัน
ทุกครั้งที่สวดมนต์นั่งสมาธิ เธอแผ่เมตตาให้ครอบครัวที่เธอสูญเสียและวรชิต ให้เขาได้อานิสงส์ในความดีที่ตนเคยมีเคยสร้าง และของเธอที่เผื่อ
แผ่มาให้เขา ขอให้ทุกอย่างปกติโดยเร็ววัน
หัวหน้าเรียกปาลิดามาพบพร้อมแจ้งข่าวดี “ทางผู้ใหญ่ชื่นชมผลงานคุณปามาก เรากำลังจะดำเนินรายการใหม่ ผมเสนอคุณส่วนทางฝ่ายบุคคล
เสนอรุ่นน้องที่มาแรง นี่เป็นสโคปของงาน คุณปาลองเอาไปดูหากสนใจ มีหลายเสียงที่สนับสนุนคุณนะ”
“ขอบคุณค่ะ ขอเวลาให้ปาได้ไตร่ตรอง แล้วจะรีบให้คำตอบ ขอบคุณค่ะหัวหน้า” ทีท่าลังเลเป็นไปตามที่สันทานปรารภกับเขา ช่วงนี้งานปาลิดา
มาถึงจุดสูงสุด และยังมีความห่วงใยที่เธอมีต่อวรชิตอีก...หากปาลิดากับวรชิตมีบุญวาสนาต่อกัน และนั้นคือความสุขที่เข้ามาชดเชยชีวิตเหงา ๆ
ของเธอ หัวหน้าปาลิดาก็รู้สึกดีใจด้วย
วันเสาร์นี้ ทุกคนมีกิจธุระหมด ปาลิดาจึงอาสาอยู่เป็นเพื่อนดูแลวรชิต “คุณปาไหวไหมครับ น้องผู้ช่วยพยาบาลก็ลากลับต่างจังหวัด ผมให้ลุงคน
ขับรถ...ขับรถให้ หากต้องการออกไปไหน”
“เอาเถอะไปได้แล้ว เรื่องต่าง ๆ อย่ากังวลเลย ปาดูแลได้ค่ะคุณวิสัย” ลุงได้รับเงินห้าร้อยจากวิสัยไว้ใช้จ่าย และรอขับรถไปกลับให้คุณวรชิตและ
ปาลิดาหากทั้งสองต้องออกไปไหน
“ทานอะไรมารึยังคะ...แล้วหิวไหม”
“ยังครับ” ท่าทางเกาะหัว มือไม้ไม่รู้จะวางยังไง ช่างต่างกับคุณวรชิตรูปงามที่มีมาดนิ่ง มั่นคงและสุภาพ ปาลิดารู้สึกสงสาร เธอยิ้มให้รอยยิ้ม
นั้นวรชิตชอบมอง มันอบอุ่นและจริงใจ เธอบอกว่าเป็นเพื่อนเขา ก็น่าจะใช่คุ้นหน้าเหลือเกิน แม้ยามหลับตาฝันในฝันนั้นมีเธออยู่เคียงใกล้เสมอ
“นี่คือเครื่องชงกาแฟ ปาจะทำถ้วยแรกเองนะ แล้วคุณก็ทำของคุณ” เขายืนมองอย่างสนใจ และทำออกมากลิ่นหอมละมุน
“ผมทำได้แล้ว” เขาจิบแล้วยื่นถ้วยกาแฟในมือและส่งให้เธอลองชิม
“ไม่เลวเลย หอมชื่นใจ” ปาลิดายื่นแขนมาจับมือเขาพาไปนั่งที่ระเบียง บนโต๊ะมีขนมปังโฮลวีทธัญพืช แยมในขวดน่ารักสีแดงสวย
“พระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า แล้วก็ตกในตอนเย็น นั่นไงพระอาทิตย์ขึ้นแล้วครับ สวยงาม ดูเมฆหลายลายลอยอยู่บนฟ้าสีสวย” ปาลิดายิ้ม เธอ
เพิ่งเห็นแง่มุมอันสุนทรีย์ในตัวเขา เขายิ้มกว้างสดใส จริงใจ มองแล้วอบอุ่นนัก ปาลิดามองเขาแล้วยิ้ม ยิ่งนานวันกำแพงที่ขวางคนสองคนค่อยจาง
หายไป กลายมาเป็นความห่วงใยซึ่งเข้ามาแทนที่ช้า ๆ โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว
“ลองทานนี่ก่อนนะคะ จิบกาแฟร้อน ๆ อร่อยที่สุดเลยค่ะ”
“เอ! ปาครับนี่ไม่ใช่แยมสตรอว์เบอรีนี่ครับ”
“เก่งจัง นึกว่าไม่บอกจะรู้ไหม แล้วมันเป็นอะไรนะ” เธอเอียงหน้าสวยมองเขา ท่าทางคุ้นคิดไม่นาน “มังกร...เอ! อ้อ...แก้วมังกรครับ”
“ว้าว! เยี่ยม ๆ “
“เมื่อวานก่อนน้องเขมซื้อมาแล้วปลอกให้กิน มีทั้งเนื้อสีแดงและสีขาว คุณปายิ้มสวยและใจดี ขอบคุณที่ดูแลผม” ปาลิดายิ้ม ความรู้สึกในใจ
สงสารเขานัก ถ้าไม่มีหลาย ๆ มือยื่นเข้ามาช่วยเหลือ เขาจะอยู่อย่างไรนะ ความคิดนั้นทำให้เธอน้ำตาคลอ
“ผมพูดอะไรผิดรึเปล่า คุณปาทำท่าเหมือนจะร้องไห้” แขนโอบเธอไว้ด้วยความรู้สึกว่าตัวเองผิด ปาลิดากอดเขาแน่นขึ้น ความผูกพันค่อย ๆ
ก่อตัว กับความไม่รู้อะไรมากนักของเขาซึ่งต้องเริ่มต้นใหม่ อ้อมกอดมีให้เช่นเพื่อนที่อบอุ่น
“ไม่มีอะไรค่ะ ปาคิดห่วงคุณเท่านั้น”
“อย่าห่วงนักเลยเดี๋ยวนี้ผมเก่งขึ้นมากแล้วนะ เข้าไปออฟฟิศ แม้จะจำเพื่อนร่วมงานไม่ค่อยได้ แต่ทำงานที่ตัวเองทำค้างไว้จนวิสัยแปลกใจ”
ปาลิดาขยับตัวออกจากวงแขนจับมือทั้งสองไว้
“คุณเป็นคนเก่ง คุณเป็นคนดี นั้นคือความจริงในไม่ช้าคุณจะจำทุกอย่างได้เอง” วรชิตพยักหน้า อาหารเช้าผ่านไป เขาอาสาเก็บล้างจาน
ปาลิดาปลอกผลไม้เตรียมไว้ แล้วหายเข้าห้องน้ำ ออกมาอีกที เขากำลังสำรวจห้องพักของปาลิดาแววตาคุ้นคิด
“คุณปาทำไมห้องผมกับคุณปาคล้ายกันนะครับ” แปลกก็ตัวเองแต่งเองนี่นา...เขาคงจำไม่ได้ ปาลิดาคิด
“หากตัดห้องผมออกไป คนที่แต่งห้องนี้ออกแบบมาจากหัวใจ เขาใส่ใจในรายละเอียดมาก คนออกแบบเป็นผู้ชายแน่ ๆ ใช่ไหมครับ”
“อือฮึ!”
“ถ้าอย่างนั้นเขาคงเป็นแฟนคุณปา หรือแอบชอบคนสวยอย่างคุณปาแน่นอน”
“พอเถอะอย่าเดาส่งเดชเลย พูดเป็นเรื่องเป็นราวเชียว” ปาลิดาถูกจี้โดนใจ ท่าทางขัดใจของเธอ ทำให้ผู้วิจารณ์ชะงัก...ไปต่อไม่ถูก
สีหน้าสับสน
“ปาขอโทษ มาทานผลไม้ดีกว่านะคะ”
เงื่อนรักกามเทพ Cupid Knot (22) วันนี้ที่รอคอย
Cr.Youtube
เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (22) วันนี้ที่รอคอย
เช้าวันหยุดที่ปาลิดาคิดว่าจะตื่นสายสักหน่อย แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “คุณปาครับวรชิตฟื้นแล้วครับ”
“อะไรนะ จริงนะคะ ขอบคุณสวรรค์ปาจะรีบไป” ปาลิดาย้ำถามเสียงละล่ำละลักออกมาด้วยความดีใจช่างเป็นข่าวดีที่สุดที่ทุกคนรอคอย...
ปาลิดาอาบน้ำ สวมเสื้อยืดสีสด กางเกงยีน รองเท้าสานรัดส้น ลงมาเรียกแท็กซี่
หน้าโรงพยาบาล...รถยังจอดไม่สนิทเธอจ่ายเงินและรีบเดินอย่างเร็วตรงไปที่ลิฟต์ ปาลิดาลืมที่จะเคาะห้อง เธอถลันพรวดเข้าไป ภาพที่เห็น
เบื้องหน้าคือคนไข้ซึ่งเช็ดตัวแล้ว ใบหน้าซีดเซียวและระโหยอ่อนแรง หญิงสาวดีใจโผเข้าไปกอดเขา น้ำตาเปรอะใบหน้างาม เขาดึงตัวปาลิดาออก
จากวงแขน ทีท่าแปลกใจ มีอาการตกใจปนอยู่ในแววตา
“วิสัยเธอเป็นใครกัน” เสียงแหบจนต้องตะแคงหูฟัง ถามขึ้น อ้อ! ใช่แล้ว วรชิตนอนไม่รู้ตัวเป็นเดือน กล่องเสียงไม่ได้ใช้งานเลย เสียงจึงแตก
พล่าและเบานัก
“คุณปาลิดาไง จำได้ไหม” เขาขมวดคิ้วและส่ายหน้า
“ดูคุ้นหน้า แต่จำไม่ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณเพิ่งรู้สึกตัว อย่ากังวลเลยฉันเป็นเพื่อนคุณไงล่ะ”
หมอถูกตามมาแต่เช้าเช่นกัน เขาเดินเข้ามาพร้อมเขมกรและสามี เขมกรเข้าไปกอดพี่ชาย เขายังงุนงงแต่สายเลือดหรืออย่างไรสุดจะรู้ได้ พี่ชาย
ยกมือขึ้นลูบผมน้องสาวอ่อนโยนก่อนที่จะผละออก แววตาสับสนและไม่มั่นใจ
หมอตรวจร่างกายคนไข้อย่างละเอียด เฝือกที่ขาเอาออกแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน มีนักกายภาพบำบัดเข้ามาทำกายภาพให้สองครั้ง...เช้าและเย็น
ร่างกายแข็งแรงของเขาเวลานี้ยังอ่อนแรง “คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร” หมอถามขึ้น วรชิตมองเครื่องแบบและสายหูฟัง
“คุณเป็นหมอ”
“เก่งมาก คุณจำชื่อของตัวเองได้ไหมครับ” เงียบ...ทุกคนเงียบ ได้ยินเพียงเสียงแอร์ที่เปิดไว้แว่วๆ ท่าทางครุ่นคิดไม่แน่ใจอยู่พักใหญ่
“วรชิตครับ ผมทำงานกับวิสัย เรามีบริษัท คนที่เหลือผมจำไม่ได้” เขาเอามือกุมหัว มันปวดตึบ ๆ
“อย่ากังวลเลย คุณเพิ่งรู้สึกตัว จำได้แค่นี้ก็เก่งแล้ว คนไข้ต้องพักผ่อนให้มาก เรายังคงให้อาหารผ่านสายยางหน้าท้องไปก่อน บ่ายสองโมง
ผมจะมาถอดออก แล้วอาหารเย็นจะเป็นน้ำซุป หากการรับอาหารซุปแล้วระบบการทำงานของลำไส้ไม่มีปัญหาจึงจะค่อยเปลี่ยนเป็นโจ๊กใส ๆ สักระยะ
หนึ่งแล้วเป็นข้าวต้มนะครับ” หมอให้ยาเพื่อให้คนไข้พักผ่อน ห้องพิเศษห้องนี้กว้าง เป็นห้องวีไอพีมีสองห้องในแต่ละชั้น ห้องรับแขกแยกมาจากเตียง
คนไข้ มีทีวี ตู้เย็น และอ่างล่างจาน และอุปกรณ์จำเป็นครบครัน ค่าหมอ...ทีมซึ่งเจ้าสัวขอให้ทางโรงพยาบาลคัดหมอฝีมือดีที่สุด ค่ายาและทุกอย่าง
วรชิตยังไม่รู้ว่าเป็นเงินที่เจ้าสัวจ่ายด้วยความเต็มใจ
“อย่าให้เขารู้นะวิสัย เขาจะไม่ยอมรับและลำบากใจ มันเป็นสิ่งที่ลุงอยากตอบแทนคนดีอย่างเขา ตลอดเวลาที่อยู่กับพันวา เขาทุกข์แสนสาหัส
เพียงใด เขาไม่เคยพูดเลย คนดีที่รับผิดชอบอย่างนี้แหละที่ลุงฝันว่าหากลุงมีลูกชายสักคนแบบนี้คงตายตาหลับ” ทั้งหมดจึงมีเพียงวิสัยที่รู้เรื่องนี้
วรชิตดีวันดีคืน การเดิน การทำกายภาพ จนหมอเอ่ยว่าเขาพร้อมจะกลับบ้านแล้ว
“พี่วิสัย พี่ปาคะ พี่ชิตยังจดจำสิ่งต่าง ๆ ไม่ค่อยได้เลยนะคะ หากออกจากโรงพยาบาลไปเราจะดูแลกันอย่างไรคะ” นั้นคือสิ่งที่ทั้งวิสัยและปาลิดา
เป็นห่วง เขาหายเป็นปกติจริงแต่ความจำยังไม่กลับมาทั้งหมด
“กันว่าเราสลับกันมาอยู่เป็นเพื่อน แล้วจ้างผู้ช่วยพยาบาลมาดูแล พอเขากลับไปทำงานน่าจะช่วยกระตุ้นสมองให้ดีขึ้น” ปาลิดาเห็นด้วย
“ผมวางแผนให้เขาเข้าออฟฟิศอาทิตย์ละสองหรือสามวัน ไม่ต้องอยู่เต็มวัน ดูว่าเขาเป็นอย่างไร”
“เขมเห็นด้วยกับพี่ปาว่าคงต้องให้ความใส่ใจใกล้ชิด จนกว่าจะวางใจได้” ในความห่วงใยลึก ๆ ปาลิดาสังหรณ์ใจว่าที่คุย ๆ กันจะพอเพียงที่จะดู
แลวรชิตได้ไหม เอาเถอะพยายามให้ดีที่สุด แล้วค่อยว่ากัน...วันต่อวัน
ทุกครั้งที่สวดมนต์นั่งสมาธิ เธอแผ่เมตตาให้ครอบครัวที่เธอสูญเสียและวรชิต ให้เขาได้อานิสงส์ในความดีที่ตนเคยมีเคยสร้าง และของเธอที่เผื่อ
แผ่มาให้เขา ขอให้ทุกอย่างปกติโดยเร็ววัน
หัวหน้าเรียกปาลิดามาพบพร้อมแจ้งข่าวดี “ทางผู้ใหญ่ชื่นชมผลงานคุณปามาก เรากำลังจะดำเนินรายการใหม่ ผมเสนอคุณส่วนทางฝ่ายบุคคล
เสนอรุ่นน้องที่มาแรง นี่เป็นสโคปของงาน คุณปาลองเอาไปดูหากสนใจ มีหลายเสียงที่สนับสนุนคุณนะ”
“ขอบคุณค่ะ ขอเวลาให้ปาได้ไตร่ตรอง แล้วจะรีบให้คำตอบ ขอบคุณค่ะหัวหน้า” ทีท่าลังเลเป็นไปตามที่สันทานปรารภกับเขา ช่วงนี้งานปาลิดา
มาถึงจุดสูงสุด และยังมีความห่วงใยที่เธอมีต่อวรชิตอีก...หากปาลิดากับวรชิตมีบุญวาสนาต่อกัน และนั้นคือความสุขที่เข้ามาชดเชยชีวิตเหงา ๆ
ของเธอ หัวหน้าปาลิดาก็รู้สึกดีใจด้วย
วันเสาร์นี้ ทุกคนมีกิจธุระหมด ปาลิดาจึงอาสาอยู่เป็นเพื่อนดูแลวรชิต “คุณปาไหวไหมครับ น้องผู้ช่วยพยาบาลก็ลากลับต่างจังหวัด ผมให้ลุงคน
ขับรถ...ขับรถให้ หากต้องการออกไปไหน”
“เอาเถอะไปได้แล้ว เรื่องต่าง ๆ อย่ากังวลเลย ปาดูแลได้ค่ะคุณวิสัย” ลุงได้รับเงินห้าร้อยจากวิสัยไว้ใช้จ่าย และรอขับรถไปกลับให้คุณวรชิตและ
ปาลิดาหากทั้งสองต้องออกไปไหน
“ทานอะไรมารึยังคะ...แล้วหิวไหม”
“ยังครับ” ท่าทางเกาะหัว มือไม้ไม่รู้จะวางยังไง ช่างต่างกับคุณวรชิตรูปงามที่มีมาดนิ่ง มั่นคงและสุภาพ ปาลิดารู้สึกสงสาร เธอยิ้มให้รอยยิ้ม
นั้นวรชิตชอบมอง มันอบอุ่นและจริงใจ เธอบอกว่าเป็นเพื่อนเขา ก็น่าจะใช่คุ้นหน้าเหลือเกิน แม้ยามหลับตาฝันในฝันนั้นมีเธออยู่เคียงใกล้เสมอ
“นี่คือเครื่องชงกาแฟ ปาจะทำถ้วยแรกเองนะ แล้วคุณก็ทำของคุณ” เขายืนมองอย่างสนใจ และทำออกมากลิ่นหอมละมุน
“ผมทำได้แล้ว” เขาจิบแล้วยื่นถ้วยกาแฟในมือและส่งให้เธอลองชิม
“ไม่เลวเลย หอมชื่นใจ” ปาลิดายื่นแขนมาจับมือเขาพาไปนั่งที่ระเบียง บนโต๊ะมีขนมปังโฮลวีทธัญพืช แยมในขวดน่ารักสีแดงสวย
“พระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า แล้วก็ตกในตอนเย็น นั่นไงพระอาทิตย์ขึ้นแล้วครับ สวยงาม ดูเมฆหลายลายลอยอยู่บนฟ้าสีสวย” ปาลิดายิ้ม เธอ
เพิ่งเห็นแง่มุมอันสุนทรีย์ในตัวเขา เขายิ้มกว้างสดใส จริงใจ มองแล้วอบอุ่นนัก ปาลิดามองเขาแล้วยิ้ม ยิ่งนานวันกำแพงที่ขวางคนสองคนค่อยจาง
หายไป กลายมาเป็นความห่วงใยซึ่งเข้ามาแทนที่ช้า ๆ โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว
“ลองทานนี่ก่อนนะคะ จิบกาแฟร้อน ๆ อร่อยที่สุดเลยค่ะ”
“เอ! ปาครับนี่ไม่ใช่แยมสตรอว์เบอรีนี่ครับ”
“เก่งจัง นึกว่าไม่บอกจะรู้ไหม แล้วมันเป็นอะไรนะ” เธอเอียงหน้าสวยมองเขา ท่าทางคุ้นคิดไม่นาน “มังกร...เอ! อ้อ...แก้วมังกรครับ”
“ว้าว! เยี่ยม ๆ “
“เมื่อวานก่อนน้องเขมซื้อมาแล้วปลอกให้กิน มีทั้งเนื้อสีแดงและสีขาว คุณปายิ้มสวยและใจดี ขอบคุณที่ดูแลผม” ปาลิดายิ้ม ความรู้สึกในใจ
สงสารเขานัก ถ้าไม่มีหลาย ๆ มือยื่นเข้ามาช่วยเหลือ เขาจะอยู่อย่างไรนะ ความคิดนั้นทำให้เธอน้ำตาคลอ
“ผมพูดอะไรผิดรึเปล่า คุณปาทำท่าเหมือนจะร้องไห้” แขนโอบเธอไว้ด้วยความรู้สึกว่าตัวเองผิด ปาลิดากอดเขาแน่นขึ้น ความผูกพันค่อย ๆ
ก่อตัว กับความไม่รู้อะไรมากนักของเขาซึ่งต้องเริ่มต้นใหม่ อ้อมกอดมีให้เช่นเพื่อนที่อบอุ่น
“ไม่มีอะไรค่ะ ปาคิดห่วงคุณเท่านั้น”
“อย่าห่วงนักเลยเดี๋ยวนี้ผมเก่งขึ้นมากแล้วนะ เข้าไปออฟฟิศ แม้จะจำเพื่อนร่วมงานไม่ค่อยได้ แต่ทำงานที่ตัวเองทำค้างไว้จนวิสัยแปลกใจ”
ปาลิดาขยับตัวออกจากวงแขนจับมือทั้งสองไว้
“คุณเป็นคนเก่ง คุณเป็นคนดี นั้นคือความจริงในไม่ช้าคุณจะจำทุกอย่างได้เอง” วรชิตพยักหน้า อาหารเช้าผ่านไป เขาอาสาเก็บล้างจาน
ปาลิดาปลอกผลไม้เตรียมไว้ แล้วหายเข้าห้องน้ำ ออกมาอีกที เขากำลังสำรวจห้องพักของปาลิดาแววตาคุ้นคิด
“คุณปาทำไมห้องผมกับคุณปาคล้ายกันนะครับ” แปลกก็ตัวเองแต่งเองนี่นา...เขาคงจำไม่ได้ ปาลิดาคิด
“หากตัดห้องผมออกไป คนที่แต่งห้องนี้ออกแบบมาจากหัวใจ เขาใส่ใจในรายละเอียดมาก คนออกแบบเป็นผู้ชายแน่ ๆ ใช่ไหมครับ”
“อือฮึ!”
“ถ้าอย่างนั้นเขาคงเป็นแฟนคุณปา หรือแอบชอบคนสวยอย่างคุณปาแน่นอน”
“พอเถอะอย่าเดาส่งเดชเลย พูดเป็นเรื่องเป็นราวเชียว” ปาลิดาถูกจี้โดนใจ ท่าทางขัดใจของเธอ ทำให้ผู้วิจารณ์ชะงัก...ไปต่อไม่ถูก
สีหน้าสับสน
“ปาขอโทษ มาทานผลไม้ดีกว่านะคะ”