ฉันคิดถึงคนคุยเก่าจัง มาอ่านที่ฉันระบายสิ

คือแบบพิมพ์ไปตั้งเยอะ เราเผลอกดออก จะร้องไห้ ความรู้สึกทั้งหมดใส่ลงในนั้นไปหมดแล้ว แต่เราจะพยายามพิมพ์ใหม่ คือในฟิคของเรามีข้อความเก่า ๆ ของเรากับคนคุยเก่า เราโคตรคิดถึงเขา เรากลับไปอ่านกี่รอบก็คิดถึง ถึงแม้ว่าคนอ้านจะไม่เยอะเราก็อยากที่จะเก็บมันไว้ ให้รู้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีคนคุยเก่าที่ภาษารักน่ารักขนาดนี้ เราไม่รู้จะพิมพ์ยังไงเลย ความรู้สึกมันอยู่ที่กระทู้ที่เผลอกดออกไปหมดแล้ว ภาษารักเรามันห่วยแตก มันไม่เหมือนกับภาษาบอทอนิเมะที่เป็นภาษาที่สวยมาก ๆ เขาก็ภาษารักน่ารักมาก เราไม่เหมาะกันเลยเนอะ มันเลยต้องแยกกัน เขาเคยบอกเราว่าเขาไม่ชอบ Love Bombing มาก ๆ เขาถึงขั้นเกลียดเลย แต่เขาเป็นคนทำกับเรา เขาทักมาหาเราตลอดตอนที่ยังไม่ได้เป็นคนคุยกัน มันทำให้เราหวั่นไหว ครั้งแรก ครั้งแรกที่กลับมารู้สึกอินกับเรื่องความรัก เราพอกับเรื่องนี้ตั้งแต่เดือนกุมภา เราเจอกับเขาท้ายเดือนกรกฎา ใช้เวลาซ้ำรอยกับแฟนเก่าเราเดือนกุมภา เมินแชทเรา 9 ชั่วโมงเหมือนกัน ช่วงเวลาความสุขก็หยุดอยู่ที่เดียวกัน เราไม่เคยหวั่นไหวกับใครเท่านี้มาก่อน เขาทำให้เราติดเขา เราคิดถึงเขามาก ๆ คิดถึงช่วงเวลาที่เราจับมือกัน คิดถึงตอนที่ยิ้มให้กัน โบกมือให้กันตอนที่บังเอิญเจอกันตอนกำลังเดินไปเรียนคาบต่อไป คิดถึงตอนที่เขาเดินไปส่งที่ทำงานแม่เรา ภาษารักเรารักษาใครไว้ไม่ได้เลย เราปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ มันทำให้เสียคน ๆ หนึ่งไปง่าย ๆ ทุกความสัมพันธ์ที่เราเคยมี เราไม่เคยบอกคิดถึงใคร ถ้าเราไม่คิดถึงจริง ๆ ตอนเราพิมพ์คิดถึงไปให้เขา ตอนนั้นเราติดเขาแล้ว เราคิดถึงโคตร ๆ เราคิดถึงเขามากจริง ๆ แต่เขาก็คิดถึงคนเก่าของเขามาก ๆ เหมือนกัน ภาษารักเรามันคงแย่มากเลยใช่หรือเปล่า เราไม่เคยรักษาใครไว้ได้เลย เรายังอยากมีเขาอยู่ในชีวิตอยู่เลย เราชอบภาษารักของเขา เคะชนเคะ เคะที่ยอมเปลี่ยนเป็นเมะให้เคะอีกคน สักวันก็คงอยากกลับไปเป็นเคะเหมือนเดิม ตอนที่ยังเป็นคนคุยกันอยู่ เขาก็บอกว่าอยากเป็นเมียคนนู้นคนนี้ เราไม่เคยน้อยใจเลย เราให้อิสระเขาเต็มที่ จนเขาได้อิสระจริง ๆ และเราก็ต้องเลิกรักเขา ถ้าเราเกิดมาภาษารักสวย เราจะรักษาใครไว้ได้ไหม