ตกงานตอนอายุ43

เราตกงานตอนอายุ43 การศึกษา ป.ตรี ขอแทนตัวเองว่าป้าแล้วกันนะ แต่ป้าไม่อยาก ต้องตื่นเช้าเพื่อไปทำงาน อยากนอนตื่นสายๆ ไม่อยากต้องคอยดูสีหน้าเจ้าของบริษัทว่าวันนี้เราต้องทำตัวอย่างไร555เลยมองหางานอิสระ ลาออกเลย ไปขายของ ป้าเลือกขายก๋วยเตี๋ยว แต่ๆๆๆก็ต้องตื่นเช้าอยู่ดี เพื่อซื้อของมาขาย มาเตรียมเปิดร้านอีก ขายได้เดือนเดียว เจ้ง เจ้งเพราะทำเลที่ป้าขาย จะขายได้แค่กลางวัน แค่กลางวันจริงๆ เวลาอื่นไม่มีคนเลย555 เลิกขายจร้า หลังจานั้นก็ตกงาน นอนอยู่บ้านกินเงินเก็บซึ่งไม่ได้มีมากนัก555 นอนอยู่น่าเดือนนึง นอนคิดว่าอาขีพอะไรที่ป้าชอบ และนอนตื่นสายได้อยู่บ้านด้วย ป้าเลือกเย็บผ้าจร้า สรุปรับงานมาเย็บแต่ป้ายังเย็บไม่เก่งเลยโดนไล่ปี้งาน555 แทบตาย เลยเลิกรับเย็บงาน ป้าอยากให้ป้าเก่งขึ้นเพื่อจะมารับเย็บผ้าได้แบบมืออาชีพ ป้าก็เลยไปสมัครงานเย็บผ้าตาม รง.เย็บผ้า เวลาสมัครก็บอกเลยว่าป้าเย็บไม่เก่ง พอเย็บได้ 555เค้ารับ ระหว่างนั้นก็อยู่ที่ละ2-3เดือนก็ลาออกเปลี่ยนงานเย็บบ่อย จนที่ที่4เป็นงานเย็บเบาะ ป้าชอบเลยอยู่ยาวได้1ปีกว่าๆ ป้าคิดว่าป้าเก่งเเล้ว เลยลองรับงานกระเป๋ามาเย็บช่วงเย็นที่บ้าน สรุปป้าออกมาเย็บกระเป๋าเต็มตัวแล้ว ปัจจุบันป้านอนตื่น10-11โมง ได้ทำอาชีพในฝัน ที่เล่ามา อยากจะบอกว่าลองหาว่าเราชอบอะไร แล้วลองทำดู ไม่มีอะไรสายไปหลอกนะเป็นกำลังใจให้