ความรักในวัยเรียน

สวัสดีครับ ผมอยากจะแบ่งปันเรื่องราวชีวิตของผมให้ทุกคนช่วยหน่อยนะครับผมตันจริงๆรู้สึกหมดไฟมากครับ ต้องเกริ่นก่อนว่าผมเรียนเก่งอยู่ระดับต้นๆของสายชั้นเลยครับและเหมือนย้ำคิดย้ำทำครับ เรื่องมันเริ่มจากตอนป.6ครับ ผมมีแฟนทีรร.คนหนึ่งเธอสวย ใจดี เรียนเก่งสุดๆเลยครับเรียกได้ว่าตรงไทป์ผู้ชายทั่วโลกเลยล่ะผมก็คบกันได้9เดือนจนเลิกลากันไปด้วยดี ด้วยวุฒิผมตอนนั้นอาจจะทำให้ผมไม่คิดอะไรมากเลยปล่อยผ่านจนเรื่องดำเนินมาเรื่อยๆจนผมอยู่ม.3ครับที่รร.เดิมเธอคนนั้นก็อยู่ครับช่วงใกล้ๆเปิดเทอมเธอฟอลผมมาในigแล้วจู่ๆเรื่องทั้งหมดมันก็กลับมาครับ อยู่ๆผมก็รู้สึกผิดมากที่ตอนนั้นผมไม่เอาใจใส่เธอให้มากกว่านี้ ผมรู้สึกเสียดายความสัมพันธ์ที่เคยมีผมต้องเสียเพื่อนคนหนึ่งไปเพราะผมและต้องเสียคนที่ผมรักไปเพราะผม ผมรู้สึกหมดไฟมากช่วงแรกๆและมีช่วงหนึ่งที่ผมอยากคุยกับเธอคิดถึงเธอมากถึงขั้นที่ผมเรียนไม่เข้าหัว คิดเยอะจนปวดหัว ไมเกรนขึ้นแทบทุกวัน ผมต้องไปขอยาครูกินวันละ4เม็ดหรือมากกว่านั้น ผมใช้ชีวิตแบบนั้นมาเรื่อยๆจนผมเลยปล่อยวางได้แล้วผมก็เริ่มลดยาลงจาก4เป็น2จาก2เป็นไม่กินเลยครับ แต่.... มีช่วงหนึ่งที่ผมเห็นเธอลงโน้ตigแล้วเราก็คุยกันในโน้ตครับเธอเชิงๆแบบว่าให้ทักมาสิแต่ผมก็ไม่กล้าทักครับจนเลิกคุยกัน ผมรู้สึกเสียดายครับที่ผมไม่ทักไปตอนนั้น ต้องขออธิบายก่อนนะครับว่าผมไม่ได้ต้องการให้เธอกลับมาคบกับผม ผมยอมรับได้ถ้าเธออยากเป็นแค่เพื่อน ผมต้องการแค่เพื่อนที่ผมสนิทมากที่สุดตอนนั้นกลับมาครับ อ่าแล้วทีนี้ก็กลับมาลูปเดิมเลยครับ นอนไม่หลับ ปวดหัวไมเกรนทั้งวัน ท้อ หมดกำลังใจ กินยาเยอะเหมือนเดิม แต่ผมก็ผ่านมาได้ด้วยดีครับ แต่ว่า...ช่วงหลายอาทิตที่ผ่านมาผมดีขึ้นแล้วครับ ผมมีถ่ายโปรโมทรร.และเขาจะเอาคนที่เก่งที่สุดห้องละ1คน3ห้อง ห้อง1IEPเป็นเธอคนนั้นแหละครับ ห้อง2mitเป็นเพื่อนผมครับ ห้อง3EITเป็นผมเองครับ ตอนนั้นผมก็รอถ่ายกับเพื่อนห้อง2ครับ ผมยืนคุยกับครูอยู่แต่ผมเห็นเธอเดินวนไปวนมาเหมือนหาใครสักอย่างแล้วเธอก็เดินมาถามผมว่า แก... แกเห็นครู***บ้างมั้ย ผมช็อกเลยครับสดุ้งเลยแหละ คนที่ไม่ได้คุยกันมา3ปีเต็ม คนที่แทบไม่มองหน้ากัน3ปี วันนั้นเป็นบทสนทนาแรกที่ผมได้คุยกันในระยะเวลาตลอด3ปีที่ผ่านมาสำหรับคนอื่นอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับผมถึงขึ้นเก็บไปฝันเลยครับ พอผ่านวันนั้นมาผมก็รู้สึกมีหวังแปลกๆที่จะได้คุยกับเธอคนนั้นวันพฤ.อาทิตย์ที่แล้วผมมีกิจกรรมเข้ากองลูกเสือครับครูเขาให้จัดเตรียมการแสดงเพื่อไปเข้าค่ายครับแล้วมันเป็นเรื่องที่ บังเอิ๊ญ บังเอิญ ที่ผมกับเธออยู่กองเดียวกัน เธอได้รับบทเป็นเจ้าหญิง และคุณครูท่านหนึ่งเขาจะให้ผมเป็นเจ้าชาย แต่คุณครูอีกท่านรู้ว่าผมเคยเป็นอะไรกันเลยให้ผมไปช่วยเรื่องซาวด์เอฟเฟคหลังฉากแทน ผมก็รู้สึกโล่งใจและเสียดายในเวลาเดียวกัน หลังจากกลับบ้านมาผมจำได้ดีเลยครับ ผมเห็นเธอลงโน้ต อยากกลับไปคุย ผมเริ่มกลัวว่าเธอหมายถึงใครถึงผมมั้ยถึงคนอื่นหรือคนคุยเธอรึป่าว ผมกังวลมากๆครับเลยหน้าด้านไว้ก่อน ผมลงโน้ตไปว่า ห่ะ แล้วเธอก็ลงโน้ตว่า ทักมาDi ผมเริ่มไม่มั่นใจแล้วครับแต่ด้วยความหน้าด้านผมเลยลงไปว่า เรารึ? เธอลงว่า อ่าวแล้วชั้นคุยกับใครอยู่นิ ผมลงไปว่า ไม่ใช่ละ เธอลงว่า ทักมาสิ้ จังวะนี้แหละครับที่ผมรู้สึกไม่มั่นใจว่าเธอหมายถึงผมมั้ยแต่ด้วยความหน้าด้าน ผมลงไปว่า โนๆiกลัว เธอลงมาว่า กลัวชั้น?นี่หลอกด่ากันป่ะ ตอนนี้แหละครับที่ผมรู้ว่าเธอผมายถึงผมความรู้สึกตอนนั้นใจผมเต้นแรงมากครับ ผมลงตอบไปว่า ป่าวๆ เราแค่ไม่กล้าทัก และผมลงไปอีกว่า อยากคุยทักมาสิ เธอลงว่า ทักมาก่อนสิ ผมลงว่าแกนั่นแหละทักมาก่อน เธอลงว่า ถ้าไม่ทักชั้นจะไปนอนละถ้างั้น ผมลงไปว่า Gnเลยถ้างั้น ...แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันต่อ ผมรู้สึกโง่มากที่ไม่ได้ทักไปผมรู้สึกว่าตัวเองกลัวอะไรสักอย่างที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืออะไร ผมเสียดายมากครับโครตเสียดายเลยผมเลยเอาไปบอกเพื่อน เพื่อนบอกว่าถ้าไม่ทักกุทักให้เองแล้วมันก็ขู่ผมว่าถ้าไม่ทักกุจะส่งไปในกลุ่มใหญ่ พร้อมยื่นแชทให้ดู เพื่อนผมมันแท็กเธอและเขียนว่า **** นายอยากคุยด้วยแต่มันไม่กล้าทัก(ผมชื่อนายนะครับ) ผมใจตกเลยครับหายใจไม่ทั่วท้อง ผมบอกเพื่อนว่าใจเย็นๆนะลบก่อนเดะกุทักเอง แล้วผมก็ทักไปหาเธอว่า คือถ้าทักตอนนี้ทันมั้ย ต่อจากนี้จะเป็นบทสนทนาที่ผมกับเธอคุยกันนะครับ

ผม:คือถ้าทักตอนนี้ทันมั้ย
เธอ:อะไร
เธอ:ไหนบอกกลัว
ผม:เอ้าก็ตอนนั้นชั้นกลัวจริงๆ
เธอ:แล้วตอนนี้แกไปเอาความกล้ามาจากไหน65457733
ผม:อีโก้ไง5445674
เธอ:653467854
เธอ:เออ แล้วเรื่องถ่ายคลิปอะแกรู้อยู่แล้วหรือเขาพึ่งมาบอก
ผม:ชั้นก็พึ่งรู้ตอนนั้นแหละ เขาพึ่งบอก
เธอ:แล้วนี่คิดไงทักมา
ผม:ป่าวอยากทักเฉยๆ (ผมอยากตอบว่า คิดถึงไง มากแต่ไม่กล้า)
เธอสติ๊กเกอร์)
เธอ:โอเคงั้นชั้นไปดูหนังละนะ
ผม:โอเค
ผม:มีอะไรทักมาหาชั้นได้นะ
ผม:😎
เธอ:แกพิมพ์จริงป่ะเนี่ย
เธอ:พิมพ์แปลกๆ
ผม:จริง
ผม:แกดูหนังไปเถอะชั้นไม่กวนแล้ว
(จบ)

นี่คือแชทเท่าที่ผมจะได้ว่าบทสนทนาเป็นยังไงครับยังยืนยันนอนยันนั่งยันว่าผมโครตมีความสุขตอนนั้นแต่มันก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นแหละครับผมอยากทักเธอไปมากแต่ก็ไม่กล้าสักทีครับ ผมกลับมาลูปเดิมอีกแล้วผมดาวน์ ผมเครียด คิดเยอะตลอด ผมคิดถึงเธอครับ ผมอยากกลับไปคุยกับเธอมาก แค่หัวมันคิดแต่กายไม่ปฏิบัติ ผมยังเสียดายความสัมพันธ์ที่เคยมีให้กัน ผมไม่ได้ต้องการให้เธอกลับมาคบกับผมแค่เพื่อนผมก็โอเคแล้วครับ ผมพยายามไม่เข้าไปดูหน้าไบโอเธอ ผมพยายามไม่นึกถึงเรื่องราวเก่าๆทั้งที่เมื่อก่อนผมทำได้แต่ตอนนี้ผมทำไม่ได้ ผมหมดกำลังใจ ผมท้อครับ ผมพยายามโฟกัสกับการเรียนครับแต่ทำไม่ได้เลย นี่แหละครับผมยังวนอยู่ลูปเดิมตั้งแต่เลิกกันไปผมก็ไม่อยากมีใครอีก ผมกลัวจะทำผญ.คนอื่นเสียใจเหมือนที่ผมทำกับเธอ วันที่เธอร้องไห้ตอนที่ผมคบกันเธอต้องการผมแต่ผมดันไปอยู่กับเพื่อน มาทุกวันนี้เธอมีความสุข วันที่เธอเศร้าก็มีเพื่อนคอยปลอบ แต่ผมกลับไม่มีความสุขเลย ผมโดดเดี่ยวมาก ผมแค่ต้องการระบายสิ่งที่ผมเก็บไว้เป็นกระทู้นี้ผมอยากให้ เพื่อนๆพี่ๆช่วยผมหน่อยครับ ต้องทำยังไงดีครับ?