คนที่แต่งงานแล้วเลือกที่จะไม่มีลูก พอเวลาผ่านไป/เลยวัยที่จะมีลูกได้ เคยนึกย้อนเสียดายที่เลือกจะไม่มีลูกในตอนนั้นกันไหมคะ

ตามหัวกระทู้เลยค่ะ

คนที่แต่งงานแล้ว แล้วเลือกที่จะไม่มีลูก พอเวลาผ่านพ้นไปนานๆ หรืออายุมากแล้วถ้าเปลี่ยนใจมามีตอนนี้น่าจะช้าไปแล้ว หรือเลยวัยที่จะมีลูกได้แล้ว เคยนึกเสียใจ หรือเสียดาย ที่ครั้งหนึ่งเคยตัดสินใจ ที่เลือกจะไม่มีลูกไหมคะ

คนรอบๆตัวจะมี 2 แบบ คือเป็นคู่แต่งงานที่ใช้ชีวิตกัน 2 คนไม่มีลูก พออายุมากขึ้น เขาก็บอกว่าตัดสินใจถูกแล้ว ที่ไม่มีลูก เพราะได้อิสระในการใช้ชีวิตมาตลอด ไม่มีภาระต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ไม่ต้องคิดต้องวางแผน หรือใช้ชีวิตเผื่อใคร
กับอีกแบบ ที่บางคนก็มาเสียดาย หรือเสียใจทีหลัง ที่เลือกจะไม่มีลูก ในวัยหรือช่วงอายุที่เหมาะสม ที่จะมีได้ พอตอนนี้อายุก็ล่วงเลยเข้าสู่เลข 4 ปลายๆหรือเลข 5 ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ในวัย ที่เหมาะสมที่จะมีแล้ว เพราะกว่าลูกจะโต กว่าลูกที่จะเรียนจบ อายุเขาก็ล่วงเลยเข้าสู่วัยเกษียณไปแล้ว

จากที่พูดคุย กลุ่มนี้ไม่ได้คาดหวัง จะให้ลูกมาเลี้ยงดูตอนแก่หรอกค่ะ แต่แค่รู้สึกว่าในวันที่ ตัวเองก็มีทรัพย์สินมีทุกสิ่งทุกอย่าง ครบหมดแล้ว คิดว่าถ้ามีลูกมารับทรัพย์สินมรดกต่อ หรือถ้ามีลูกมาเติมเต็ม หรือมีใครสักคน ให้เขาได้รักได้ดูแล ได้ใส่ใจก็คงดี พอเห็นครอบครัวที่เขามีลูก อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ครอบครัวอบอุ่น ก็อยากมีบ้าง ก็จะมีบ่นเสียดาย

แล้วคนที่แต่งงานแล้ว แต่เลือกจะไม่มีลูกคนอื่นๆล่ะคะ พอเวลาผ่านไป หรืออยู่ในวัยที่ล่วงเลย ที่จะมีลูกได้แล้ว เคยคิดย้อนกลับมาเสียใจ ที่ไม่มีลูกกันบ้างไหมคะ