ผมไม่ใหวแล้วครับ

ผมพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเอ๋อขนาดใหนมันไม่ใช่แบบนิสัยเเต่ผมน่าจะเป็นโรคอะไรซักอย่างผมมองลองคืดๆดูนี่ผมเอ๋อจริงๆก็คนที่ยังไม่ได้คุยกับผมซักคำยังรู้ผมทำตัวแปลกๆเดินก็ไม่ปกติคำพูดฟังแทบไม่รู้เรื่ื่ื่องบางทีถึงกับไม่พูดเลยผมชอบไปเดินห้างไปซื้อหนังสือการ์ตูนเป็นประจำจนมีคนรู้จักมาบอกผมว่าคนใหนห้างกลัวผมกันหมดเพราะผมเดินแปลกๆหน้าแปลกๆพูดก็ช้าๆเป็นคำไม่เป็นคำมันบอกว่าถ้าผมกลับจากโรงเรียนให้รีบกลับบ้านเลยนะอย่าไปใหนผมมาคิดๆดูซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆผมเครียดมากครับทำไมต้องเป็นผมทำไมผมต้องเกิดมาแบบนี้ทุกคนรอบข้างรู้หมดว่าผมเอ๋อมีแต่ผมคนเดียวที่ไม่รู้ผมควรทำยังไงดีครับผมทนใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้แล้ว