เพื่อนแบบนี้เราควรตัดดีมั้ยนะ ถึงมันจะพูดจาแย่ๆใส่เราครั้งเดียว แต่คำพูดแบบนั้นมันเป็นคำพูดที่แบบเรารับไม่ได้จริงๆ สิ่งที่เราเจอมันก็ว่าแย่แล้วนะ แต่เรามาเจอคำพูดของเพื่อนที่ฟังแล้วแย่ลงกว่าเดิม ตอนนั้นเป็นเรื่องที่เราเพิ่งลาออกจากงาน เนื่องจากการเดินทางไกล สังคม สภาพแวดล้อมระบบการทำงานตรงนั้นมันไม่ตอบโจทย์เรา เราลองงานนี้แล้วมันไม่ใช่สำหรับเรา แล้วเราเหนื่อยสะสมมากๆ เราระบายเพราะว่าเห็นว่ามันเป็นเพื่อน คิดว่ามันเป็นเพื่อนที่เข้าใจเราที่สุดแล้ว
ลองคำนวณค่าใช้จ่ายจิปาถะต่างๆแล้วมันไม่คุ้มกับที่เราต้องแลกเลย แต่เพื่อนที่พูดจาแบบนั้น เราเจ็บจุกเพราะคำว่า "ปัญหามันอยู่ที่" เราไม่ได้อยากว่าอะไรนางนะ เราอึดอัดกับเพื่อนคนนี้มานานแล้วนะ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเลยเพราะเข้าใจมันทุกอย่างเห็นว่าเป็นเพื่อนกันมา แต่ชีวิตนางอยู่แต่กับบ้าน นางเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลย ที่ผ่านมาเราทำให้เพื่อนคนนี้แทบทุกอย่าง แม้แต่ตอนสมัยเรียนเราแทบจะเสียสละทุกอย่างก็ว่าได้ นางเป็นคนไม่เอาอะไรเลย แม้แต่ตัวเองไม่มีกลุ่มอยู่ นางไม่คิดที่จะไปหาเองเลย เรายอมดิ้นรนหาเองจนได้พอนางไม่ได้ เราก็ยอมเสียสละให้นาง แล้วไปหากลุ่มใหม่อยู่ คิดๆดูแล้วตอนนั้นเราไม่น่าทำให้มันถึงขนาดนั้นเลย มันไม่จำเป็นเลยถ้านางไม่มีก็คือไม่มี นางไม่เอาอะไรเลย นางทำตัวเอง แล้ววันที่นางต้องนั่งรถสองแถวไปเรียน ไปเที่ยว เราก็พามันออกไปใช้ชีวิต พามันทำนั่นทำนี่ แต่มันไม่คิดเลย แล้วทุกวันนี้นางคิดได้มั้ยก็ยังไม่รู้เลย เราโกรธมันมากจนไม่อยากคุยไม่อยากอะไรวันนี้วันเกิดนางเราก็ไม่แฮปวันเกิดด้วย สุดท้ายแล้วเพื่อนนางบอกว่าเราผิด เราต้องปรับตัว คือเราต้องปรับตัวหรอ คือเราโดนพูดจาไม่ดีใส่นะเว้ย เราเป็นคนโดนกระทำนะ แต่เพื่อนคนนั้นเลือกที่จะเข้าข้างเพื่อนตัวเองในขณะที่เพื่อนตัวเองทำผิด ทำกับเราไว้มาก เราไม่รู้ว่าการที่พูดไปแบบนั้นมันจะดูทวงบุญคุณไหมแต่ไม่ไหวจริงๆกับเพื่อนคนนี้อ่ะทุกครั้งเราทนกับมันไม่อะไรกับมันเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกันเฉยๆแต่ตอนนี้ด้วยความที่อายุเรา20ปลายๆแล้วเราไม่ควรเอาสิ่งไม่ดี สิ่งที่มันแย่กับชีวิตมาอยู่ในชีวิตเราอีกต่อไป เพื่อนคนนี้บางอย่างนางก็ไม่ได้แย่อะไรมาก อย่างเช่นนางเลี้ยงตลอดทริป เราไม่ได้เห็นแก่กินนะ แต่เราไม่ได้ขอให้นางเลี้ยงเลย แล้วยิ่งตอนที่เราหาเงินเองได้ นางก็ขอให้เราเลี้ยง มันเหมือนเป็นการทวงบุญคุณคืนมั้ย แต่เอาจริงเราเต็มใจที่จะเลี้ยงเพื่อนอยู่แล้วแหละถ้าเรามีเงิน มันนานๆทีด้วย เขาให้ใจมาเราให้ใจกลับ มันไม่น่าพูดแบบนั้นออกมาเลย แต่ละอย่างหลังๆเราเริ่มแบบรับนิสัยนางไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่เพราะคำพูดมันวันนั้นแหละ
อยากให้รู้ว่าทุกคิดคิดยังไงกับเรื่องนี้ การที่เราเลือกที่จะลาออกเพราะมันไม่ใช่ มันเป็นปัญหาที่เราหรือเปล่า เพราะคำพูดเพื่อนคนนั้นแหละถึงมันจะอยู่กับที่บ้านมากๆไม่ได้ออกไปใช้ชีวิต นางแทบจะทำอะไรไม่เป็นจนวันนึงเราคิดว่าถ้านางไม่มีพ่อแม่แล้ว นางจะใช้ชีวิตรอดมั้ย เราไม่อยากพูดเฉยๆน้า
เหนื่อยใจกับคำพูดเพื่อนสนิทตัวเองซึ่งเราไม่เคยคิดว่าจะได้ยินออกจากปาก
ลองคำนวณค่าใช้จ่ายจิปาถะต่างๆแล้วมันไม่คุ้มกับที่เราต้องแลกเลย แต่เพื่อนที่พูดจาแบบนั้น เราเจ็บจุกเพราะคำว่า "ปัญหามันอยู่ที่" เราไม่ได้อยากว่าอะไรนางนะ เราอึดอัดกับเพื่อนคนนี้มานานแล้วนะ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเลยเพราะเข้าใจมันทุกอย่างเห็นว่าเป็นเพื่อนกันมา แต่ชีวิตนางอยู่แต่กับบ้าน นางเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลย ที่ผ่านมาเราทำให้เพื่อนคนนี้แทบทุกอย่าง แม้แต่ตอนสมัยเรียนเราแทบจะเสียสละทุกอย่างก็ว่าได้ นางเป็นคนไม่เอาอะไรเลย แม้แต่ตัวเองไม่มีกลุ่มอยู่ นางไม่คิดที่จะไปหาเองเลย เรายอมดิ้นรนหาเองจนได้พอนางไม่ได้ เราก็ยอมเสียสละให้นาง แล้วไปหากลุ่มใหม่อยู่ คิดๆดูแล้วตอนนั้นเราไม่น่าทำให้มันถึงขนาดนั้นเลย มันไม่จำเป็นเลยถ้านางไม่มีก็คือไม่มี นางไม่เอาอะไรเลย นางทำตัวเอง แล้ววันที่นางต้องนั่งรถสองแถวไปเรียน ไปเที่ยว เราก็พามันออกไปใช้ชีวิต พามันทำนั่นทำนี่ แต่มันไม่คิดเลย แล้วทุกวันนี้นางคิดได้มั้ยก็ยังไม่รู้เลย เราโกรธมันมากจนไม่อยากคุยไม่อยากอะไรวันนี้วันเกิดนางเราก็ไม่แฮปวันเกิดด้วย สุดท้ายแล้วเพื่อนนางบอกว่าเราผิด เราต้องปรับตัว คือเราต้องปรับตัวหรอ คือเราโดนพูดจาไม่ดีใส่นะเว้ย เราเป็นคนโดนกระทำนะ แต่เพื่อนคนนั้นเลือกที่จะเข้าข้างเพื่อนตัวเองในขณะที่เพื่อนตัวเองทำผิด ทำกับเราไว้มาก เราไม่รู้ว่าการที่พูดไปแบบนั้นมันจะดูทวงบุญคุณไหมแต่ไม่ไหวจริงๆกับเพื่อนคนนี้อ่ะทุกครั้งเราทนกับมันไม่อะไรกับมันเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกันเฉยๆแต่ตอนนี้ด้วยความที่อายุเรา20ปลายๆแล้วเราไม่ควรเอาสิ่งไม่ดี สิ่งที่มันแย่กับชีวิตมาอยู่ในชีวิตเราอีกต่อไป เพื่อนคนนี้บางอย่างนางก็ไม่ได้แย่อะไรมาก อย่างเช่นนางเลี้ยงตลอดทริป เราไม่ได้เห็นแก่กินนะ แต่เราไม่ได้ขอให้นางเลี้ยงเลย แล้วยิ่งตอนที่เราหาเงินเองได้ นางก็ขอให้เราเลี้ยง มันเหมือนเป็นการทวงบุญคุณคืนมั้ย แต่เอาจริงเราเต็มใจที่จะเลี้ยงเพื่อนอยู่แล้วแหละถ้าเรามีเงิน มันนานๆทีด้วย เขาให้ใจมาเราให้ใจกลับ มันไม่น่าพูดแบบนั้นออกมาเลย แต่ละอย่างหลังๆเราเริ่มแบบรับนิสัยนางไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่เพราะคำพูดมันวันนั้นแหละ
อยากให้รู้ว่าทุกคิดคิดยังไงกับเรื่องนี้ การที่เราเลือกที่จะลาออกเพราะมันไม่ใช่ มันเป็นปัญหาที่เราหรือเปล่า เพราะคำพูดเพื่อนคนนั้นแหละถึงมันจะอยู่กับที่บ้านมากๆไม่ได้ออกไปใช้ชีวิต นางแทบจะทำอะไรไม่เป็นจนวันนึงเราคิดว่าถ้านางไม่มีพ่อแม่แล้ว นางจะใช้ชีวิตรอดมั้ย เราไม่อยากพูดเฉยๆน้า