ระบายปัญหาวัยรุ่นเฉยๆแหละ

สวัสดีค่ะไม่แน่ใจเลยว่ายังมีคนเล่นพันทิปอยู่ไหม เราอายุ15กำลัง16พ่อแม่เราแยกทางกันแต่เด็ก เลยต้องระหกระเหนไปอยู่กับญาติฝั่งพ่อ พอโตอีกหน่อยเขาก็ถีบส่งมาอยู่บ้านญาติฝั่งแม่ ตอนอยู่โน้นเราไม่ค่อยจะมีอะไรดีๆกิน กินแต่ไข่ทอดไข่เจียว ดีๆหน่อยก็กับข้าวจากตลาด วันไหนที่ย่าออกไปทำบุญเขาก็ไม่ให้เข้าบ้าน ให้อยู่ข้างนอกอย่างเดียว แต่ป้าเราใจร้ายมากกกก แบบมากจริงๆอ่ะนะ สำหรับเด็ก7-8ขวบวันไหนโชคดีมากก็ได้ค่าขนมคนบะ15บาทกับน้องเดินออกไปซื้อขนมกัน เขาชอบตีชอบดุชอบพูดถากถางเรื่องแม่เราชอบล้อว่าเราเป็นลูกไม่มีแม่โตมาก็รู้ว่าเขาแค่หยอกเล่นแต่เราตอนนั้นเสียใจมากจริงๆ แถมเรื่องพื้นฐานเขาก็ไม่สอน เช่นการแปรงฟันจริงๆควรเป็นยังไง เรามารู้จริงๆตอนอายุ14(เราอยู่บ้านนอกด้วยแหละมั้งแฮะๆเรื่องพวกนี้เลยรู้น้อย) ตอนนนี้ฟันผุเยอะมากจนไม่ค่อยจะมั่นใจเท่าไหร่ เอาเรื่องตอนเด็กๆต่อเราอยู่นู้นสองปีช่วงป.2-3เป็นช่วงที่เศร้าสำหรับเรา เราค่อนข้างดื้อ ลักเล็กขโมยน้อยอยู่บ่อยๆเหมือนกันนะแต่สุดท้ายจะคืนตลอดเพราะเอาสนุกซึ่งตอนนี้ตระหนักแล้วว่าเป็นพฤติกรรมไม่เหมาะสม ค่อนข้างดื้อเงียบ แต่ตอนเด็กๆเวลาจะนอนต้องแอบร้องไห้ให้หลับทำจนชินตอนนี้ก็ยังทำอยู่บ้าง นี่เคยโดนตะขาบกัด5ที่แต่เขาหาว่าเรียกร้องความสนใจด้วยนะเออ55 เราโตมาแบบล้มลุกคลุกคลาน โดนรถเหยียบ น้ำร้อนลวกจนเป็นแผลใหญ่แต่โชคดีที่เป็นที่เท้า ตอนนี้เราอยู่กับญาติฝั่งแม่ อยู่กับยายค่ะ แม่เรามีสามีใหม่ สามีคนนี้เขาลวนลามเราอยู่2-3ครั้งทำเอาเราขวัญเสียไปบ้างแต่ก็พอทำใจได้บ้างเวลานึกถึง เราไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครนอกจากน้าเพราะตอนนี้บ้านกำลังมีปัญหาหนัก แม่เราทิ้งเราตั้งแต่ยังไม่หย่านม พอเริ่มตังเตก็กลับมาแบบมาๆหายๆอยู่หลายปี จนตอนนี้พี่คนโตเข้ามหาวิทยาลัยส่วนเราก็อายุปูนนี้ ก็ยั งคงเป็นแบบนั้นอยู่ เงินก็ไม่ค่อยส่ง เวลาเราอยากไ ด้อะไรหรือไปหาหมอแม้แต่กินข้าวกลางวันก็ยังนึกเสียดายเงินอยู่เสมอ เรื่องรักษาฟันไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ ยายเราก็แก่แล้วแต่ยังต้องทำงานงกๆ ทำเอาก็นึกอิจฉาคนที่เขามีพร้อม มีพ่อมีแม่ ครอบครัวสุขสบาย เหมือนเราไม่มีอย่างเขา แต่ที่โรงเรียนเราก็รู้สึกดี มีเพื่อนๆมีคุณครูให้ได้คุยแก้เหงา หลายๆครั้งก็นึกไม่อยากกลับบ้าน พอกลับมาก็จะโดนบ่นโดนด่าตลอด เศร้าจริงๆเรยชีวิตชั้น เราเลยพยายามตั้งใจเรียนจริงๆก็พอได้ไปวัดไปวา ปีนี้ได้3.96เชียว พูดอังกฤษก็ได้ ประวัติศาสตร์ก็ดีเป็นหัวหน้าห้องด้วยนะเออ! แต่เราก็ยังเหงาๆอยู่ดี ไม่รู้เป็นอะไร เราอยากมีเค้กวันเกิด ฟันสวยๆครบๆไม่หลอเหมือนตอนนี้อะนะอยากสูงกว่านี้อีกซักหน่อยด้วย นี่เราพูดเหมือนคนเมาเลย ไปนู้นไปนี่จับจุดไม่ได้ ยังไงก็เหอะ น่าจะไม่มีใครอ่านหรอกอิอิ สมุดไดอารี่เราหมดเลยลองบ่นๆในนี้ดู เวลาเศร้าๆบ่นแล้วมันหายจริงๆ ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีกว่าเดิมแล้วกันนะ