ผมที่เป็นพี่ชายคนโต มีน้องคนเล็ก
ผมไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบโอ๋เอ๋ๆ ถูกเลี้ยงมาแบบห้ามดื้อ ห้ามร้อง ห้ามเถียง ห้ามทำ อยากได้อะไรไม่ค่อยจะได้ แทบไม่ได้
ส่วนน้องถูกเลี้ยงแบบโอ๋เอ๋ทุกอย่าง อยากได้ อยากกิน ถ้าไม่ได้ก็งอแงร้องไห้เอาแต่ใจ พ่อก็ต้องตามใจตลอดเวลา โอ๋ตลอดเวลา
ถ้าเรื่องมีแค่นี้มันจะไม่มีอะไรเลยล่ะนะ
แต่...
จุดที่ทำให้พี่ชายกำลังเกลียดน้องชายขึ้นทุกวันคือ พ่อแม่ไม่เคยตี ไม่เคยตำหนิอย่างเอาจริงเอาจัง ไม่เคยนั่งสั่งสอนอย่างเอาจริงเอาจัง ตอนที่น้องทำผิด ต้องที่มันโกหก
มันมีหลายครั้งที่พ่อแม่นั่งคุยกับมันดูจะจริงจัง แต่มันก็ติดตลกแล้วพ่อแม่ก็ไม่ได้อะไร แถมปล่อยผ่าน ส่วนน้องก็ไม่ได้ฟังจริงๆหรอก
น้องมันเป็นเด็กช่างพูดมากมายคนนึง เวลาพ่อแม่คุยกับมัน มันพูดมาก มันพูดเยอะ มันพูดตามน้ำไปหมด พ่อแม่ก็ตามไม่ทันความเอาตัวรอดนั้น พ่อแม่ก็จะมองว่ามันฉลาด มันเก่งกกว่าพี่มันเยอะะะะ
อะไรทำนองนั้น
ผมที่ทำสิ่งที่ผมทำทุกวัน ไม่เคยชม ไม่เคยสนใจ ไม่เคยรู้ด้วยว่าผมทำไปแล้วนาา บางทีเดินพ่อแม่เดินมาตำหนิละทั้งๆที่ไม่ดูอะไรเลยว่าลูกตัวเองทำไปรึยัง
แล้วมันทำให้พี่ชายเริ่มเกลียดน้องชายตรงไหน?
อ่าา ลองคิดดูนะ หลายๆครั้งที่น้องไปแอบโกหกลับหลังว่า พี่ชายมันเป็นแบบนั้นแบบนี้ ทำไม่ดีกับมัน แล้วพ่อแม่ก็เชื่อซะด้วย ส่วนตัวผมเป็นพวกเงียบๆ ขี้เกียจแก้ตัว แก้ไปก็ไม่เชื่อไม่ฟังหาว่าเถียงอีกก็เลยเงียบดีกว่า จะพูดไรพูดไป
แต่ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ไม่รักนะ พ่อแม่รักทั้งพี่ทั้งน้อง แต่พ่อแม่โอ๋เอ๋น้อง ยอมน้องจนเคยตัว จนน้องชอบหาเรื่องอ้อมๆอะ อย่างเช่น เดินผ่านกันไปแตะไหล่มันตามภาษาพี่น้อง บางที
แกล้งงอแงชิบเป๋ง จนแม่มาด่าผม
หรืออีกอัน คือมันโตแล้วอะ แต่ชอบทำตัวเป็นเด็กน้อย 5-6 ขวบ ชอบทำเสียงดังน่ารำคาญไม่หยุดซักที ละมันเดินไปเดินมาทำเสียงอยู่นั่น ไม่ใช่ร้องเพลง ไม่ใช่ภาษา ไม่ใช่คำพูด ผมรำคาญมากก็เลยบอกมันไปว่า เฮ๊ย~ มันไม่ใช่ภาษาคน อย่าหาทำ อะไรทำนองนั้น แล้วมันก็ติดกวนตีน ก็เลยด่า
เลย (ได้นิสัยแม่มาตรงที่ พูดอะไรก็จะเหมือนด่า เสียงจะเข้มๆแข็งๆ5555)
ทุกวันนี้แทบไม่ยุ่งวุ่นวายกับมันเลย
พ่อแม่ไม่เคยหาความจริงหรอก หาแค่คนผิด พ่อแม่ก็รำคาญเหมือนกัน เลยเลือกที่จะด่าผมเพื่อให้น้องหยุดงอแง
ผมก็ไม่ได้เกลียดมันหรอก แค่เสียใจแปลกๆที่ทำไปทำไม อะไรทำนองนั้น
ระหว่างที่ผมนั่งพิมพ์อยู่นี่ น้องเดินมาเล่นอะไรมันไม่รู้แปปนึง ผมก็ไม่ได้สนใจ ไม่ได้คุยกับมันซักคำ ไม่ได้พูดไรเลย แต่มันวิ่งไปบอกพ่อว่า แค่เดินไปเล่นตรงนั้นแปปเดียวพี่ด่าเลย
ผมนี้รู้สึกเหมือนไม่อยากมีน้องขึ้นมาทันที🤣
แล้วน้องมันก็ขี้โม๊ พูดไปเรื่อย พ่อแม่ก็ชื่นนนชมเอาๆ
ผมเป็นพวกเงียบๆชอยอยู่คนเดียวเงียบๆ นานๆทีจะอยู่กันต่อหน้าต่อตาครบทุกคน ก็กินเลี้ยงหรือปีใหม่นั่นแหละ ปีก่อนๆที่ผมยังคิดไม่ได้ ผมก็พูดหลายอย่างให้ฟังเหมือนกัน เช่น เรื่องที่ผมถนัดผมก็จะเล่าเกี่ยวกับเรื่องนั้นๆให้ฟัง หรือเรื่องที่ผมติดตามฟังติดตามอ่าน เช่นเกี่ยวกับเหตุการณ์โลกที่กำลังมาแรงและน่าสนใจต่างๆ แต่โดนตอบกลับมาว่า ดีแต่พูด ทำไม่เป็นซักอย่าง หลายรอบมาก แถมโดนเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอีก เหมือนคนนั้นคนนี้เลย ผมก็เลยทุกวันนี้พึ่งพาตัวเองแทบทุกอย่างเท่าที่เป็นไปได้ ผมกำลังจะเรียนจบแล้ว ถ้ามีการมีงานทำ ผมจะตั้งใจทำงานแยกบ้านอยู่ และตั้งใจหาลู่ทางให้ตัวเองมีชีวิตดีๆ ผมอยากหลุดพ้นจากบรรยากาศครอบครัวแบบนี้สุดๆ อย่างน้อยแยกบ้านอยู่แล้วไปหาทุกสัปดาห์ก็มีความสุขกว่า แล้วความสัมพันธ์ก็ดีกว่า เคยลองแยกออกไป 2 เดือนครั้งนึง มันดีมากจริงๆ แล้วกลับมา เริ่มหมองอีกละความรัสึกผม
ทุกวันนี้น้องก็ชอบพูดมากเหมือนเดิม พูดอะไรไปเรื่อย พูดมั่วๆ แล้วพ่อแม่ก็ชมมม
หรือหลายๆครั้ง ผมสอนมันทำนู่นทำนี่ สอนมันให้รู้เรื่องนั้นเรื่องนี้ หลายครั้งมันจะบอกพ่อแม่ว่า คิดเอาเอง พ่อแม่ก็จะว้าวววว อีกรอบ5555
หรือหลายๆครั้งมันชอบพูดให้ร้ายผม หรือตำหนิผมไปเรื่อยจัด ด่าผมยังกับศัตรูตัวฉกาด ผมก็ช่าง
อย่างเดียว ถ้าเดินไปด่ามัน พ่อแม่ก็จะปกป้องมันอยู่ดี แล้วทำไมต้องหาเรื่องปวดหัวให้ตัวเองล่ะ เอ้อออ แทนที่มันจะโดนสวด ผมจะโดนสวดซะเองนี่แหละ
พ่อแม่เคยสอนมันหลายครั้งละ แต่ไม่เคยเด็ดขาดหรอก ผมก็ยังโดนว่ายังงั้นแหละ บางครั้งพ่อแม่ก็ติดตลกเข้าร่วมกับมันอีก โอ้ ไปกันใหญ่ มันก็ได้ใจใหญ่เลย
ผมเองที่รู้ทุกอย่างก็ช่างเถอะ
ผมถูกสอนให้ไม่ชอบแก้ตัว ไม่ชอบเถียง ไม่สนไม่แคร์ว่าใครจะพูดอะไร แต่ก็นั่นแหละนะ ความรู้สึกบางทีความคิดเราจะบวกและช่างมันซักแค่ไหน ถ้ามันเยอะมากบางทีก็เผลอเสียใจไปบ้าง รู้สึกไม่ชอบใจไปบ้าง
แล้วเรื่องที่ผมเก่ง ผมทำทุกๆวัน พ่อแม่ไม่เข้าใจ มองไม่ออก ไม่รู้เรื่อง ไม่บอกละกันว่าคืออะไร แต่เกี่ยวกับวิชาเฉพาะทาง อารมณ์คล้ายๆ คนไม่เก่งวิทยาศาสตร์ก็จะฟังไม่รู้เรื่องว่ากำลังพูดถึงอะไร กำลังทำอะไร อะไรทำนองนั้น (ตัวอย่างเปรียบเปรือย)
ผมไม่ได้ชอบพูดอะไรให้ใครฟังหรอกครับ ชีวิตผมไม่เคยระบายอะไรกับใคร ไม่เคยเล่าความรัสึกแย่ๆให้ใครฟัง นี่ก็คงจะเป็นครั้งที่ 2 ที่ตั้งกระทู้แบบรู้สึกแย่
ทั้งชีวิตผมตั้งกระทู้แค่ 3 ครั้ง 1 ครั้งที่ไม่ได้รู้สึกแย่แต่แค้นคือประสบการณ์โดนสแกมเมอร์หลอกโอนตังค์55555 แต่อันนี้นานละ
จบข่าวแค่นี้ละกัน ฟิ้วววว
— Nothing's man
พ่อแม่กำลังทำให้เราเกลียดน้องโดยไม่รู้ตัวอยู่รึป่าว
ผมไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบโอ๋เอ๋ๆ ถูกเลี้ยงมาแบบห้ามดื้อ ห้ามร้อง ห้ามเถียง ห้ามทำ อยากได้อะไรไม่ค่อยจะได้ แทบไม่ได้
ส่วนน้องถูกเลี้ยงแบบโอ๋เอ๋ทุกอย่าง อยากได้ อยากกิน ถ้าไม่ได้ก็งอแงร้องไห้เอาแต่ใจ พ่อก็ต้องตามใจตลอดเวลา โอ๋ตลอดเวลา
ถ้าเรื่องมีแค่นี้มันจะไม่มีอะไรเลยล่ะนะ
แต่...
จุดที่ทำให้พี่ชายกำลังเกลียดน้องชายขึ้นทุกวันคือ พ่อแม่ไม่เคยตี ไม่เคยตำหนิอย่างเอาจริงเอาจัง ไม่เคยนั่งสั่งสอนอย่างเอาจริงเอาจัง ตอนที่น้องทำผิด ต้องที่มันโกหก
มันมีหลายครั้งที่พ่อแม่นั่งคุยกับมันดูจะจริงจัง แต่มันก็ติดตลกแล้วพ่อแม่ก็ไม่ได้อะไร แถมปล่อยผ่าน ส่วนน้องก็ไม่ได้ฟังจริงๆหรอก
น้องมันเป็นเด็กช่างพูดมากมายคนนึง เวลาพ่อแม่คุยกับมัน มันพูดมาก มันพูดเยอะ มันพูดตามน้ำไปหมด พ่อแม่ก็ตามไม่ทันความเอาตัวรอดนั้น พ่อแม่ก็จะมองว่ามันฉลาด มันเก่งกกว่าพี่มันเยอะะะะ
อะไรทำนองนั้น
ผมที่ทำสิ่งที่ผมทำทุกวัน ไม่เคยชม ไม่เคยสนใจ ไม่เคยรู้ด้วยว่าผมทำไปแล้วนาา บางทีเดินพ่อแม่เดินมาตำหนิละทั้งๆที่ไม่ดูอะไรเลยว่าลูกตัวเองทำไปรึยัง
แล้วมันทำให้พี่ชายเริ่มเกลียดน้องชายตรงไหน?
อ่าา ลองคิดดูนะ หลายๆครั้งที่น้องไปแอบโกหกลับหลังว่า พี่ชายมันเป็นแบบนั้นแบบนี้ ทำไม่ดีกับมัน แล้วพ่อแม่ก็เชื่อซะด้วย ส่วนตัวผมเป็นพวกเงียบๆ ขี้เกียจแก้ตัว แก้ไปก็ไม่เชื่อไม่ฟังหาว่าเถียงอีกก็เลยเงียบดีกว่า จะพูดไรพูดไป
แต่ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่ไม่รักนะ พ่อแม่รักทั้งพี่ทั้งน้อง แต่พ่อแม่โอ๋เอ๋น้อง ยอมน้องจนเคยตัว จนน้องชอบหาเรื่องอ้อมๆอะ อย่างเช่น เดินผ่านกันไปแตะไหล่มันตามภาษาพี่น้อง บางที
หรืออีกอัน คือมันโตแล้วอะ แต่ชอบทำตัวเป็นเด็กน้อย 5-6 ขวบ ชอบทำเสียงดังน่ารำคาญไม่หยุดซักที ละมันเดินไปเดินมาทำเสียงอยู่นั่น ไม่ใช่ร้องเพลง ไม่ใช่ภาษา ไม่ใช่คำพูด ผมรำคาญมากก็เลยบอกมันไปว่า เฮ๊ย~ มันไม่ใช่ภาษาคน อย่าหาทำ อะไรทำนองนั้น แล้วมันก็ติดกวนตีน ก็เลยด่า
ทุกวันนี้แทบไม่ยุ่งวุ่นวายกับมันเลย
พ่อแม่ไม่เคยหาความจริงหรอก หาแค่คนผิด พ่อแม่ก็รำคาญเหมือนกัน เลยเลือกที่จะด่าผมเพื่อให้น้องหยุดงอแง
ผมก็ไม่ได้เกลียดมันหรอก แค่เสียใจแปลกๆที่ทำไปทำไม อะไรทำนองนั้น
ระหว่างที่ผมนั่งพิมพ์อยู่นี่ น้องเดินมาเล่นอะไรมันไม่รู้แปปนึง ผมก็ไม่ได้สนใจ ไม่ได้คุยกับมันซักคำ ไม่ได้พูดไรเลย แต่มันวิ่งไปบอกพ่อว่า แค่เดินไปเล่นตรงนั้นแปปเดียวพี่ด่าเลย
ผมนี้รู้สึกเหมือนไม่อยากมีน้องขึ้นมาทันที🤣
แล้วน้องมันก็ขี้โม๊ พูดไปเรื่อย พ่อแม่ก็ชื่นนนชมเอาๆ
ผมเป็นพวกเงียบๆชอยอยู่คนเดียวเงียบๆ นานๆทีจะอยู่กันต่อหน้าต่อตาครบทุกคน ก็กินเลี้ยงหรือปีใหม่นั่นแหละ ปีก่อนๆที่ผมยังคิดไม่ได้ ผมก็พูดหลายอย่างให้ฟังเหมือนกัน เช่น เรื่องที่ผมถนัดผมก็จะเล่าเกี่ยวกับเรื่องนั้นๆให้ฟัง หรือเรื่องที่ผมติดตามฟังติดตามอ่าน เช่นเกี่ยวกับเหตุการณ์โลกที่กำลังมาแรงและน่าสนใจต่างๆ แต่โดนตอบกลับมาว่า ดีแต่พูด ทำไม่เป็นซักอย่าง หลายรอบมาก แถมโดนเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอีก เหมือนคนนั้นคนนี้เลย ผมก็เลยทุกวันนี้พึ่งพาตัวเองแทบทุกอย่างเท่าที่เป็นไปได้ ผมกำลังจะเรียนจบแล้ว ถ้ามีการมีงานทำ ผมจะตั้งใจทำงานแยกบ้านอยู่ และตั้งใจหาลู่ทางให้ตัวเองมีชีวิตดีๆ ผมอยากหลุดพ้นจากบรรยากาศครอบครัวแบบนี้สุดๆ อย่างน้อยแยกบ้านอยู่แล้วไปหาทุกสัปดาห์ก็มีความสุขกว่า แล้วความสัมพันธ์ก็ดีกว่า เคยลองแยกออกไป 2 เดือนครั้งนึง มันดีมากจริงๆ แล้วกลับมา เริ่มหมองอีกละความรัสึกผม
ทุกวันนี้น้องก็ชอบพูดมากเหมือนเดิม พูดอะไรไปเรื่อย พูดมั่วๆ แล้วพ่อแม่ก็ชมมม
หรือหลายๆครั้ง ผมสอนมันทำนู่นทำนี่ สอนมันให้รู้เรื่องนั้นเรื่องนี้ หลายครั้งมันจะบอกพ่อแม่ว่า คิดเอาเอง พ่อแม่ก็จะว้าวววว อีกรอบ5555
หรือหลายๆครั้งมันชอบพูดให้ร้ายผม หรือตำหนิผมไปเรื่อยจัด ด่าผมยังกับศัตรูตัวฉกาด ผมก็ช่าง
พ่อแม่เคยสอนมันหลายครั้งละ แต่ไม่เคยเด็ดขาดหรอก ผมก็ยังโดนว่ายังงั้นแหละ บางครั้งพ่อแม่ก็ติดตลกเข้าร่วมกับมันอีก โอ้ ไปกันใหญ่ มันก็ได้ใจใหญ่เลย
ผมเองที่รู้ทุกอย่างก็ช่างเถอะ
ผมถูกสอนให้ไม่ชอบแก้ตัว ไม่ชอบเถียง ไม่สนไม่แคร์ว่าใครจะพูดอะไร แต่ก็นั่นแหละนะ ความรู้สึกบางทีความคิดเราจะบวกและช่างมันซักแค่ไหน ถ้ามันเยอะมากบางทีก็เผลอเสียใจไปบ้าง รู้สึกไม่ชอบใจไปบ้าง
แล้วเรื่องที่ผมเก่ง ผมทำทุกๆวัน พ่อแม่ไม่เข้าใจ มองไม่ออก ไม่รู้เรื่อง ไม่บอกละกันว่าคืออะไร แต่เกี่ยวกับวิชาเฉพาะทาง อารมณ์คล้ายๆ คนไม่เก่งวิทยาศาสตร์ก็จะฟังไม่รู้เรื่องว่ากำลังพูดถึงอะไร กำลังทำอะไร อะไรทำนองนั้น (ตัวอย่างเปรียบเปรือย)
ผมไม่ได้ชอบพูดอะไรให้ใครฟังหรอกครับ ชีวิตผมไม่เคยระบายอะไรกับใคร ไม่เคยเล่าความรัสึกแย่ๆให้ใครฟัง นี่ก็คงจะเป็นครั้งที่ 2 ที่ตั้งกระทู้แบบรู้สึกแย่
ทั้งชีวิตผมตั้งกระทู้แค่ 3 ครั้ง 1 ครั้งที่ไม่ได้รู้สึกแย่แต่แค้นคือประสบการณ์โดนสแกมเมอร์หลอกโอนตังค์55555 แต่อันนี้นานละ
จบข่าวแค่นี้ละกัน ฟิ้วววว
— Nothing's man